Ένα νέο, ιδιότυπο μέτωπο προκλητικότητας επιχειρεί να ανοίξει η τουρκική πλευρά, βάζοντας αυτή τη φορά στο στόχαστρο την ελληνική λαϊκή παράδοση και την πολιτιστική κληρονομιά.
Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Milliyet, με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της, αναβιώνει τη ρητορική του «πολιτιστικού επεκτατισμού», ισχυριζόμενη με θράσος ότι οι Έλληνες προσπαθούν να οικειοποιηθούν έναν δικό τους παραδοσιακό χορό, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως «το ζεϊμπέκικο δεν είναι ελληνικό, αλλά το τουρκικό zeybek».
Η προσπάθεια της Άγκυρας να συνδέσει τον τουρκικό χορό «zeybek» με το καθαρά ελληνικό ζεϊμπέκικο στερείται ιστορικής και μουσικολογικής τεκμηρίωσης. Ο τουρκικός παραδοσιακός χορός δεν έχει καμία απολύτως οργανική ή ρυθμική ταύτιση με τον χορό που γαλουχήθηκε μέσα από το ρεμπέτικο τραγούδι.
Η ρεμπέτικη ρίζα και η ιστορική στρέβλωση
Το ελληνικό ζεϊμπέκικο αναδύθηκε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα στα παράλια της Μικράς Ασίας. Αποτελεί το γνήσιο καταστάλαγμα μουσικών προσμείξεων της ελληνικής δημοτικής παράδοσης και της βυζαντινής μουσικής. Η εξέλιξή του ρίζωσε και γιγαντώθηκε στην κυρίως Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1922.
Είναι ένας χορός αυστηρά προσωπικός, με βαρύ συναισθηματικό φορτίο, που αποτυπώνει τον καημό και την περηφάνια του ελληνισμού, και ουδεμία σχέση έχει με τις οθωμανικές καταβολές του zeybek που επικαλείται η γειτονική χώρα.
Ο πολιτιστικός αναθεωρητισμός συναντά την ένταση στο Αιγαίο
Η συγκεκριμένη δημοσιογραφική επίθεση της Milliyet δεν μπορεί να διαβαστεί αποκομμένη από το ευρύτερο γεωπολιτικό κάδρο. Την ώρα που ο τουρκικός Τύπος επιλέγει να ανοίξει ένα ανυπόστατο «μέτωπο πολιτισμού», στην Αθήνα σημαίνει συναγερμός για την προοπτική ενός ιδιαίτερα απαιτητικού καλοκαιριού.
Η ανησυχία για αυξημένες τριβές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επιστρέφει δυναμικά, με αναφορές, όπως αυτές που καταγράφει και η εφημερίδα Καθημερινή, για πιθανή κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο να βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Η κίνηση αυτή καταδεικνύει μια συνολική, συντονισμένη προσπάθεια της Τουρκίας να επιβάλει την παρουσία της και τον αναθεωρητισμό της σε όλα τα επίπεδα. Από την αμφισβήτηση της κυριαρχίας στο πεδίο της γεωπολιτικής, μέχρι την κλοπή της ίδιας της ελληνικής ταυτότητας και παράδοσης, η Άγκυρα αποδεικνύει ότι εργαλειοποιεί κάθε πτυχή της ιστορίας για να εξυπηρετήσει το αναθεωρητικό της αφήγημα.