Σε νέο γύρο έντασης οδηγεί την Ανατολική Μεσόγειο η Άγκυρα, εκφράζοντας κάθετα την αντίθεσή της στο υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο που προωθούν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ. Σύμφωνα με πηγές ασφαλείας τις οποίες επικαλείται η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα Τουρκίγε, η Άγκυρα θεωρεί την ενεργειακή αυτή πρωτοβουλία ως «μονομερή τετελεσμένα» και δηλώνει πως “δεν θα επιτραπεί η υλοποίησή της”.
Οι αντιδράσεις της Τουρκίας δεν περιορίζονται σε δηλώσεις: αναμένεται η επανεμφάνιση τουρκικών ερευνητικών σκαφών στα διεθνή ύδατα, ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, σε μια εμφανή προσπάθεια επίδειξης ισχύος και αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η τουρκική πλευρά επικαλείται, με χαρακτηριστική επιλεκτικότητα, το διεθνές δίκαιο και τις αρχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας, τη στιγμή που η ίδια η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία χρησιμοποιεί κατά το δοκούν για να στηρίξει τις θέσεις της.
“Τα μονομερή βήματα της Ελλάδας είναι προκλητικά, σε συνθήκες όπου τα όρια της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ δεν έχουν καθοριστεί με κοινή συναίνεση”, αναφέρουν οι τουρκικές πηγές.
Το project του υποθαλάσσιου καλωδίου (EuroAsia Interconnector) έχει ήδη χαρακτηριστεί από την Ε.Ε. ως Έργο Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος (PCI) και αποτελεί κομβικό στοιχείο για την ενεργειακή διασύνδεση Ευρώπης – Μέσης Ανατολής. Το έργο δεν είναι μόνο οικονομικά αλλά και στρατηγικά σημαντικό για την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς απομονώνει ενεργειακά την Τουρκία και ενισχύει τη γεωπολιτική σημασία της νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Ενεργειακή Ασπίδα ή Κρίσιμη Αντιπαράθεση;
Η Άγκυρα δείχνει να ενοχλείται κάθε φορά που αποκλείεται από διμερείς ή τριμερείς συνεργασίες. Η Ελλάδα, από την άλλη, δεν έχει λόγο να ζητά την άδεια κανενός για να συνεργαστεί με συμμάχους της στην περιοχή και να διασφαλίσει την ενεργειακή της αυτονομία.
Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι αν θα επιχειρηθεί κλιμάκωση στο πεδίο – μέσω ερευνών ή ακόμα και πλοίων που θα φτάσουν σε απόσταση αναπνοής από την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Η ιστορία δείχνει ότι όταν το διεθνές ενδιαφέρον και το ελληνικό συμφέρον συναντιούνται, το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από προώθηση και ολοκλήρωση του σχεδίου, παρά τις αντιρρήσεις της Άγκυρας.