Ένας Τούρκος αναλυτής ισχυρίζεται ότι ο συνεχιζόμενος πόλεμος εναντίον του Ιράν εξυπηρετεί όχι μόνο τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά πρωτίστως έναν σαφή ισραηλινό στόχο: την εγκαθίδρυση περιφερειακής ηγεμονίας. Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στην Τουρκία, ο Omer Ozkizilcik έγραψε ότι μετά τη δραματική αποδυνάμωση του Ιράν στην περιφερειακή αρένα, η Τουρκία μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με έναν νέο σημαντικό αντίπαλο – το Ισραήλ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, από τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης, η Τουρκία και το Ιράν έχουν μια σφοδρή αντιπαλότητα, οι ρίζες της οποίας είναι ιστορικές αλλά και πολύ γεωπολιτικές. Σύμφωνα με τον ίδιο, το σχέδιο «Σιιτική Ημισέληνος» του Ιράν, το οποίο επιδίωκε να εγκαθιδρύσει περιφερειακή ηγεμονία, «εξαλείφθηκε» από την Τουρκία, ειδικά μετά τις εξελίξεις στη Συρία το 2024. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι ενώ το Ιράν ενήργησε επιθετικά και απερίσκεπτα, η Τουρκία ακολούθησε μια πιο ισορροπημένη, υπομονετική και στρατηγική γραμμή.
Ο Ozkizilcik πιστεύει ότι η Άγκυρα έχει προσδιορίσει τους στόχους της όλα αυτά τα χρόνια, έχει απορροφήσει την ιρανική πίεση, έχει βελτιώσει τις δυνατότητές της και έχει περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία κατάλαβε ότι καμία χώρα -συμπεριλαμβανομένης της ίδιας- δεν μπορεί να γίνει αποτελεσματικά ο μοναδικός ηγεμόνας της Μέσης Ανατολής και ως εκ τούτου διεξήγαγε τον ανταγωνισμό με το Ιράν ως μέρος μιας ευρύτερης και πιο σύνθετης περιφερειακής εκστρατείας.
Το άρθρο επικεντρώνεται στον ισχυρισμό ότι τώρα, μετά την αποδυνάμωση του Ιράν, το Ισραήλ προσπαθεί να προωθήσει το δικό του ηγεμονικό σχέδιο. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου ως παράγοντα που του επιτρέπει να προωθήσει τους «απόλυτους στόχους εθνικής ασφάλειας» στο Ιράν, τον Λίβανο και το Ιράκ και να εκμεταλλευτεί την περιφερειακή ευκαιρία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, σε αντίθεση με την ευρεία κριτική ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν σαφή στόχο στον πόλεμο κατά του Ιράν, το Ισραήλ έχει στην πραγματικότητα έναν πολύ σαφή στόχο: την περιφερειακή ηγεμονία. Ωστόσο, εκτιμά ότι το Ισραήλ δεν διαθέτει ορισμένες από τις απαραίτητες προϋποθέσεις για αυτό, συμπεριλαμβανομένου του δημογραφικού βάθους, του πολιτιστικού βάθους και των επαρκώς σημαντικών χερσαίων δυνάμεων. Επομένως, κατά τη γνώμη του, ακόμη και αν επωφεληθεί από την αεροπορική ισχύ και την αμερικανική βοήθεια, η πορεία του για να γίνει περιφερειακός ηγεμόνας είναι ακόμη μακριά.
Το άρθρο ισχυρίζεται περαιτέρω ότι, συμμετέχοντας στην σύγκρουση με την Ουάσινγκτον, το Ισραήλ όχι μόνο μοιράστηκε το κόστος και το βάρος με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αύξησε επίσης σημαντικά την ένταση της ισχύος πυρός που στρέφεται εναντίον του Ιράν. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο αμερικανικός στρατός επενδύει δισεκατομμύρια για να αποδυναμώσει έναν γεωπολιτικό αντίπαλο του Ισραήλ.