Μια νηοπομπή του Πακιστανικού Στρατού έπεσε σε ενέδρα στις 8 Οκτωβρίου στα αφγανικά σύνορα στην περιοχή Kurram της μεραρχίας Kohat, με αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα στρατιωτών και δύο αξιωματικών. Μια άλλη επίθεση (8 Νοεμβρίου) σε όχημα του πακιστανικού στρατού από την TTP στο tehsil Miryan της περιοχής Bannu, Khyber Pakhtunkhwa, στοίχισε τη ζωή σε 10 στρατιώτες.
Η πολιτική ασφαλείας του Πακιστάν υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Syed Asim Munir αποκαλύπτει μια ανησυχητική αλήθεια: ενώ η χώρα αντιμετωπίζει μια επιδεινούμενη εσωτερική βίαιη κρίση, το στρατιωτικό κατεστημένο είναι απασχολημένο με την προβολή ισχύος στο εξωτερικό. Το επιχείρημα είναι ότι η στρατηγική του Munir παραμελεί τις ζωές των Πακιστανών στρατιωτών και πολιτών, αφήνοντας την εσωτερική ασφάλεια πορώδη και αναθέτοντας τον κίνδυνο σε εξωτερικούς συνεργάτες σχεδιάζοντας αναπτύξεις στη Σαουδική Αραβία, τη Γάζα ή αλλού για την ικανοποίηση γεωπολιτικών φιλοδοξιών. Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι οι επιθέσεις μαχητών έχουν αυξηθεί απότομα σε όλο το Πακιστάν, οι δυνάμεις ασφαλείας πεθαίνουν σε μεγάλους αριθμούς, και όμως η προτεραιότητα του πακιστανικού στρατού φαίνεται να έγκειται στις εξωτερικές αποστολές, γεγονός που αποτελεί σαφή ένδειξη ότι ο Munir δεν δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια του δικού του λαού ή της επικράτειάς του.
Τους τελευταίους μήνες, το Πακιστάν έχει βιώσει μια έξαρση της βίας των μαχητών, η οποία υπογραμμίζει την αποτυχία της στρατηγικής εσωτερικής ασφάλειας. Ως εκ τούτου, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι το στρατιωτικό κατεστημένο του Πακιστάν κινείται για να στείλει στρατεύματα στο εξωτερικό, ενώ οι εσωτερικές απειλές αυξάνονται. Αναφορές από τον Οκτώβριο του 2025 υποδηλώνουν ότι το Πακιστάν εξετάζει το ενδεχόμενο να αναπτύξει έως και 20.000 στρατιώτες στη Λωρίδα της Γάζας ως μέρος μιας διεθνούς δύναμης σταθεροποίησης. Ο υπουργός Άμυνας Khawaja Asif δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα εμπλέξει το κοινοβούλιο. Ωστόσο, η ταχύτητα αυτών των αποφάσεων και η μυστικότητα που τις περιβάλλει τροφοδοτούν την καχυποψία. Το ενδιαφέρον του Πακιστάν για ξένες αποστολές ευθυγραμμίζεται με την έννοια μιας «δύναμης σταθεροποίησης της Γάζας» και ένα νέο στρατηγικό αμυντικό σύμφωνο με τη Σαουδική Αραβία, που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο. Ενώ προβάλλουν επιρροή στο εξωτερικό, τα θέατρα εξέγερσης της χώρας, η ζώνη των Παστούν στο Khyber Pakhtunkhwa και το Balochistan, εντείνονται σε βία.
Αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ γεωπολιτικών φιλοδοξιών και εσωτερικής άμυνας καταδεικνύει ένα βαθύτερο ρήγμα: ο στρατός υπό τον Munir φαίνεται να εκτιμά τα τρόπαια στο εξωτερικό έναντι της απλής επιβίωσης των δικών του δυνάμεων. Μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας με αυτοκίνητο στο Βόρειο Βαζιριστάν τον Ιούνιο του 2025 σκότωσε 16 στρατιώτες και τραυμάτισε πολλούς άλλους. Ομοίως, αρκετές ενέδρες έχουν σημειωθεί τις τελευταίες εβδομάδες, με αποτέλεσμα πάνω από 100 θύματα προσωπικού των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων των κομάντος της SSG. Εάν οι επίλεκτες δυνάμεις χάνονται στο έδαφος του Πακιστάν, η αποστολή στρατευμάτων στο εξωτερικό μειώνει τη διαθέσιμη δύναμη για την εσωτερική ασφάλεια και αποσπά την προσοχή της ηγεσίας.
Η λογική της πολιτικής είναι λανθασμένη. Όταν ο στρατός είναι περιορισμένος, προστατεύοντας κρίσιμες υποδομές, καταστέλλοντας την εξέγερση και τώρα σχεδιάζοντας αναπτύξεις στο εξωτερικό, το εσωτερικό περιβάλλον γίνεται ευάλωτο εξ ορισμού. Το πολιτικοποιημένο, υπερβολικά στρατιωτικοποιημένο μοντέλο καταπολέμησης της εξέγερσης του Πακιστάν φαίνεται να έχει γυρίσει μπούμερανγκ: αντί να καταστείλει την μαχητικότητα, έχει νομιμοποιήσει τη δυσαρέσκεια μεταξύ των μειονοτήτων Παστούν και Μπαλούχ που ήδη αισθάνονται περιθωριοποιημένοι, δημιουργώντας μια δεξαμενή στρατολόγησης για εξτρεμιστικές ομάδες. Η εσωτερική κατάρρευση της ασφάλειας δεν αντιμετωπίζεται. Αντίθετα, ο στρατός επιλέγει συμβολικές ξένες αποστολές για να ενισχύσει τη διεθνή εικόνα του.
Επιπλέον, οι ζωές Πακιστανών στρατιωτών και πολιτών που βρίσκονται σε διασταυρούμενα πυρά θυσιάζονται για ασαφείς στρατηγικούς στόχους. Η απόφαση να δεσμευτούν πόροι στο εξωτερικό, ενώ αποτυγχάνουν στο εσωτερικό, σηματοδοτεί μια επικίνδυνη παραμέληση καθήκοντος. Αυτή η πολιτική προβολής αντί για προστασία έχει συνέπειες για τη νομιμότητα και τη σταθερότητα στο Πακιστάν. Κατά συνέπεια, η εμπιστοσύνη του κοινού στον στρατό μειώνεται γρήγορα, καθώς οι στρατιώτες πέφτουν σε προβλέψιμες επιθέσεις ανταρτών και οι πολίτες γίνονται στόχοι υψηλού προφίλ. Οι Πακιστανοί στρατηγοί μπορεί να ελπίζουν ότι οι ξένες αναπτύξεις και οι αμυντικές συμφωνίες θα τους χαρίσουν διεθνές κύρος, αλλά τέτοιες ενέργειες στο εσωτερικό φαίνονται άξιες για τους απλούς πολίτες. Η αντίθεση μεταξύ της ισχυρής θέσης του στρατού στο εξωτερικό και της ασθενούς απόδοσης στο εσωτερικό είναι έντονη και ενδεχομένως εκρηκτική.
Επιπλέον, η επέκταση του στρατού στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής έρχεται σε σύγκρουση με τον πρωταρχικό συνταγματικό του ρόλο, την υπεράσπιση του έθνους. Καθώς ο Μουνίρ στρέφεται προς τη Μέση Ανατολή και επιδιώκει να διαδραματίσει ρόλο στη Γάζα, το Πακιστάν επιλέγει θέατρα γοήτρου αντί για ζώνες αστάθειας – δηλαδή, εσωτερική μεταρρύθμιση, υποδομές, διακυβέρνηση και πολιτική ένταξη. Τέτοιες εξωτερικές εμπλοκές είναι δαπανηρές: κάθε στρατιώτης που αναπτύσσεται στο εξωτερικό πρέπει να υποστηρίζεται υλικοτεχνικά, να εκπαιδεύεται και να είναι εξοπλισμένος, επιβαρύνοντας περαιτέρω έναν αμυντικό προϋπολογισμό που βρίσκεται ήδη υπό πίεση. Εν τω μεταξύ, οι τοπικοί πληθυσμοί σε μέρη όπως το Μπαλουχιστάν και το Χιμπέρ Παχτούνκβα χάνουν την πίστη τους στην ικανότητα του κράτους να τους προστατεύσει, και περισσότεροι νέοι άνδρες ριζοσπαστικοποιούνται ή στρατολογούνται σε αντάρτικες ομάδες.
Η διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι εξίσου κρίσιμη. Στο Μπαλουχιστάν, η εξέγερση έχει δει το κράτος να αντιδρά με επιδρομές, απαγωγές και εξωδικαστικές ενέργειες, οι οποίες έχουν καταγραφεί ευρέως από τους παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αδυναμία του στρατού να ελέγξει την αφήγησή του και η αποτυχία του να προστατεύσει τους πολίτες συμβάλλουν σε κύκλους βίας. Τα δυτικά σύνορα του Πακιστάν που βλέπουν προς το Αφγανιστάν παραμένουν πορώδη, επιτρέποντας στους διασυνοριακούς μαχητές να ανασυνταχθούν, ωστόσο αντί να επικεντρώνει τους πόρους του εκεί, ο στρατός στοχεύει σε αποστολές εξωτερικών απειλών.
Πολιτικά, η μετατόπιση της εστίασης αντανακλά μια περαιτέρω αποδυνάμωση της πολιτικής ηγεσίας και μια αύξηση της στρατιωτικής δικτατορίας. Η απόφαση για την αποστολή στρατευμάτων στο εξωτερικό λαμβάνεται σε στρατιωτικά και φόρουμ πληροφοριών, παρακάμπτοντας τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και τη δημόσια συζήτηση. Αυτή η συγκέντρωση εξουσίας διαβρώνει την λογοδοσία και οδηγεί σε πολιτικές επιλογές που δεν αντικατοπτρίζουν την εθνική συναίνεση στο Πακιστάν. Όταν ο στρατός κατευθύνει τη στρατηγική του ενάντια σε εσωτερικές απειλές, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζεται για ξένες αναπτύξεις, φαίνεται ότι τα συμφέροντα, το κύρος, η πρόσβαση και η επιρροή του στρατού μπορεί να υπερτερούν αυτών του έθνους. Για τον κάθε στρατιώτη επί τόπου, αυτή η πολιτική έχει γίνει ένα ζοφερό παράδοξο: κάθε επίθεση μαχητών στο εσωτερικό σκοτώνει ζωές, ωστόσο ο στρατός μπορεί να χρησιμοποιεί τους ίδιους πόρους και προσωπικό για αποστολές σε ξένες χώρες.
Κοιτάζοντας μπροστά, οι προοπτικές είναι ανησυχητικές. Εκτός αν το Πακιστάν αλλάξει πορεία και επικεντρωθεί εξ ολοκλήρου στην εσωτερική ασφάλεια, η στρατηγική της εξωτερικής παρέμβασης θα επιδεινώσει μόνο την ευαλωτότητα στο εσωτερικό. Καθώς οι μαχητές εκμεταλλεύονται την απόσπαση της προσοχής, την αδύναμη διακυβέρνηση και την οργή του κοινού, ο κίνδυνος μιας μεγάλης επίθεσης αυξάνεται στο Πακιστάν. Τα στρατεύματα που αποστέλλονται στο εξωτερικό μπορεί να επιστρέψουν σε μια χώρα λιγότερο ασφαλή από ό,τι όταν έφυγαν. Οι ζωές των στρατιωτών και των πολιτών που παγιδεύονται σε αυτή τη στρατηγική φαίνεται να είναι πιόνια σε ένα παιχνίδι επιχειρησιακού κύρους και εξωτερικής ευθυγράμμισης. Το όραμα του Munir για την προβολή εξωτερικής δύναμης μπορεί να γίνει πρωτοσέλιδο, αλλά αποδυναμώνει το βασικό καθήκον του πακιστανικού στρατού: να προστατεύει τον λαό και την επικράτειά του με ασφάλεια. Σε αυτή την αναντιστοιχία φιλοδοξίας και ικανότητας, τα εσωτερικά ρήγματα του Πακιστάν μεγαλώνουν και οι συνέπειες θα μπορούσαν να είναι πιο θανατηφόρες από οποιαδήποτε ξένη αποστολή.