Στα πρώτα στάδια του πολέμου με το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν το ασυνήθιστο βήμα της ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων ακριβείας που εκτοξεύτηκαν πάνω από τον Περσικό Κόλπο και έπληξαν στόχους εντός του Ιράν. Η CENTCOM, η Κεντρική Διοίκηση του αμερικανικού στρατού στη Μέση Ανατολή, έχει ήδη αποκαλύψει ότι ο Πύραυλος Ακριβείας Κρούσης, ένα σχετικά νέο σύστημα που τέθηκε σε λειτουργία πριν από περίπου δύο χρόνια, έχει χρησιμοποιηθεί σε μάχη για πρώτη φορά.
Τις επιθέσεις ακολούθησαν πρόσθετες ρίψεις πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων ATACMS, γνωστών από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, Στρατηγό Νταν Κέιν, αυτές οι επιθέσεις έχουν ήδη «γράψει ιστορία» όσον αφορά την καινοτόμο χρήση του τύπου των όπλων, των στόχων και των πεδίων βολής. Σύμφωνα με αυτόν, οι πύραυλοι έπληξαν και βύθισαν ιρανικά ναυτικά σκάφη, συμπεριλαμβανομένου ενός υποβρυχίου που ήταν αγκυροβολημένο στο λιμάνι. Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν χερσαίους πυραύλους για να χτυπήσουν το νησί Kharg, μια σημαντική εγκατάσταση επεξεργασίας πετρελαίου.
Η Wall Street Journal έγραψε ότι αυτή η κίνηση υπογραμμίζει μια ευρύτερη μετατόπιση στην αντίληψη μάχης του Πενταγώνου. Τα τελευταία χρόνια, οι ΗΠΑ έχουν μειώσει την έμφαση που δίνουν σε συστήματα που έχουν σχεδιαστεί για την καταπολέμηση τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και κινούνται προς την οικοδόμηση μιας δύναμης κατάλληλης για πολέμους εναντίον μεγάλων χωρών. Η χρήση προηγμένων επίγειων πυραύλων εντάσσεται σε αυτήν την έννοια και προσθέτει μια άλλη διάσταση στη μάχη, η οποία συχνά περιγράφεται ως αεροπορικός πόλεμος.
Ένα από τα βασικά στοιχεία των επιθέσεων είναι το σύστημα HIMARS, επίσης γνωστό από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ένας κινητός εκτοξευτής τοποθετημένος σε φορτηγό που μπορεί να εκτοξεύσει διάφορους τύπους πυραύλων και πυραύλων. Το πλεονέκτημά του είναι η ικανότητα βολής και γρήγορης κίνησης, η οποία μειώνει την έκθεση σε ζημιές, ειδικά σε μια εποχή όπου τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποτελούν τεράστια απειλή για τέτοιες συστοιχίες όπλων.
Οι πύραυλοι μικρής εμβέλειας μπορούν να φτάσουν σε απόσταση έως και 450 χλμ., επομένως εκτιμάται ότι ορισμένοι εκτοξεύτηκαν από το έδαφος χωρών του Περσικού Κόλπου, αν και καμία χώρα δεν το έχει παραδεχτεί δημόσια. Οι χώρες της περιοχής, οι οποίες έχουν υποστεί οι ίδιες ιρανικές επιθέσεις, προσπαθούν να εξισορροπήσουν την βοήθεια προς τις ΗΠΑ με την επιθυμία να αποφύγουν την ανοιχτή κλιμάκωση. Καθώς οι μάχες προχωρούν και το Ιράν χτυπά πρόσθετους στόχους στις χώρες του Κόλπου, αυξάνονται οι αναφορές για την επιθυμία τους να χτυπήσουν το Ιράν πιο σκληρά, ακόμη και με βαρύ κόστος για τους ίδιους.
Οι ίδιοι οι πύραυλοι πετούν με υπερηχητικές ταχύτητες και βασίζονται σε συστήματα δορυφορικής πλοήγησης, τα οποία επιτρέπουν ακριβείς επιθέσεις σε σταθερούς στόχους. Μελλοντικές εκδόσεις τους αναμένεται επίσης να επιτρέψουν επιθέσεις σε κινούμενους στόχους, όπως πλοία. Ταυτόχρονα, ο αμερικανικός στρατός αναπτύσσει επίσης υπερηχητικούς πυραύλους με βεληνεκές άνω των 1.600 χλμ. και ταχύτητα πέντε φορές την ταχύτητα του ήχου.
Ο συνδυασμός διαφορετικών τύπων όπλων, που προέρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις και τροχιές, έχει ως στόχο να δυσκολέψει τα αμυντικά συστήματα του Ιράν. Επιπλέον, επιτρέπει την κατανομή των εργασιών μεταξύ πυραύλων, μαχητικών αεροσκαφών, drones και βομβαρδιστικών, έτσι ώστε κάθε σύστημα να αντιμετωπίζει διαφορετικό τύπο στόχου.
Σύμφωνα με τον πρώην στρατηγό Φρανκ Μακένζι, η χρήση πυραύλων είχε σχεδιαστεί εδώ και πολύ καιρό και αποτελεί μέρος μιας διαδικασίας βέλτιστης προσαρμογής των όπλων στις αποστολές.
Η εκτόξευση πυραύλου χρησίμευσε επίσης ως ευκαιρία για τη δοκιμή του νέου συστήματος Precision Strike, το οποίο έχει μεγαλύτερο βεληνεκές από τα παλαιότερα μοντέλα, σε συνθήκες μάχης. Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, η ανάπτυξη επιταχύνθηκε ακόμη και με το κόστος της αναβολής ορισμένων δοκιμών, με σκοπό την πρόωρη θέση του συστήματος σε λειτουργία.