Τα παιδιά στην κερκίδα έδειξαν και πάλι τα αντανακλαστικά τους, παίρνοντας θέση για την τραγωδία των Τεμπών.
Δεν είναι κάτι που έχει χρώματα. Επίσης, όσο κι αν κάποιοι (ένθεν κακείθεν) προσπαθούν να το κομματικοποιήσουν είναι μακριά και από κόμματα.
Διότι στην πραγματικότητα, μία τέτοια τραγωδία είναι υπεράνω όλων. Ο θάνατος, ο τόσο άδικος θάνατος τόσων νέων ανθρώπων, ενώνει τους πάντες.
Το σύνθημα «δεν έχω οξυγόνο» δεν απευθύνεται σε ψηφοφόρους, σε οπαδούς, δεν περιχαρακώνεται σε οποιαδήποτε συλλογικότητα.
Απευθύνεται σε όσους αναπνέουν. Σε όλους τους έμβιους οργανισμούς που έχουν λογική, συνείδηση, συναισθήματα.
Για μία ακόμα φορά τα γήπεδα μίλησαν. Οι εξέδρες φώναξαν. Πολύ πριν ο κόσμος βγει στους δρόμους για την συμπλήρωση δύο ετών από εκείνη την αποφράδα μέρα, τα γήπεδα έδωσαν μαζικά και πάλι τον τόνο.
Διότι εκεί βρίσκεται ατόφιο, το λαϊκό ένστικτο, το ανόθευτο κριτήριο.
Σε τέσσερα διαφορετικά μέρη, στο κλειστό «Παύλος Γιαννακόπουλος», στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», στο «Ιβανώφειο», στο «Γεώργιος Κασιμάτης» οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του Ηρακλή, της ΑΕΚ χωρίς καμία συνεννόηση μεταξύ τους, έδειξαν ότι στην τραγωδία των Τεμπών υπάρχει μία και μόνο συνισταμένη: αυτή τη ανθρωπιάς.
Όλα τα πανό, όλα τα συνθήματα είχαν τον ίδιο τόνο.
Όχι, στην συγκάλυψη. Ναι, στο απόλυτο φως.
Όχι, στα πολιτικά παιχνίδια. Ναι, στην διαφάνεια.
Όχι στην παρεμπόδιση της δικαιοσύνης. Ναι, στην καταδίκη όλων των υπευθύνων.
Ο λαός μίλησε, έστειλε τα δικά του μηνύματα, τα οποία όλοι πρέπει να ακούσουν ευλαβικά.
Διότι, όποιος δεν ακούει και δεν αφουγκράζεταιτην κοινωνία, τότε πολύ σύντομα το πληρώνει με κάποιο τρόπο…
