Η κυπριακή αστυνομία συνέλαβε περισσότερα από είκοσι άτομα μετά από μια σειρά επιθέσεων με ρατσιστικά κίνητρα σε μετανάστες και αλλοδαπούς. Η βία ξέσπασε την περασμένη εβδομάδα, πρώτα στα δυτικά του νησιού και στη συνέχεια το Σαββατοκύριακο επεκτάθηκε στη Λεμεσό στα νότια.
Οι βιτρίνες καταστημάτων που ανήκαν σε μετανάστες έσπασαν στην πόλη, ενώ επιτέθηκαν και σε ντελιβεράδες από την Ασία. Η βία κράτησε από το βράδυ της Παρασκευής μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των τοπικών ΜΜΕ, άνθρωποι με κουκούλες στα κεφάλια φώναζαν: «Μετανάστες έξω από την Κύπρο», πέταξαν βόμβες μολότοφ και πέτρες, έβαλαν φωτιά σε κάδους σκουπιδιών, έσπασαν καταστήματα και περίπτερα φαστ φουντ. Η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και κανονιού νερού.
Τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι κάποιοι Κύπριοι βοήθησαν τους επιτιθέμενους αλλοδαπούς και τους έκρυψαν από τους κακοποιούς. «Η αστυνομία δεν μπόρεσε να προστατεύσει τους πολίτες, ούτε και οι δημοσιογράφοι. Μασκοφόροι επιτέθηκαν και σε τηλεοπτικό συνεργείο», ανέφεραν τα μέσα ενημέρωσης, προσθέτοντας ότι η κατάσταση «ήταν σαν πογκρόμ».
«Ντρέπομαι για αυτό που έγινε»
Σύμφωνα με αναφορές σε πολλούς λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ των θυμάτων της βίας ήταν μια ομάδα τουριστών από το Κουβέιτ.
Ο Κυριάκος Κούρος, γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου, ανέφερε ότι ο πρέσβης «μιας αραβικής χώρας που δεν κατονομάζεται» διαμαρτυρήθηκε το Σάββατο μετά την επίθεση.
«Σταμάτησαν την επίσκεψη. Αμφιβάλλω ότι θα επιστρέψει ποτέ», έγραψε στον Κούρο στην πλατφόρμα «Χ» και παράλληλα δημοσίευσε φωτογραφία που δείχνει μια ομάδα τουριστών στο αεροδρόμιο να φεύγει από την Κύπρο, ανάμεσά τους και ένας άνδρας σε αναπηρικό καροτσάκι.
«Είναι η πρώτη φορά που νιώθω ντροπή σε τέτοιο βαθμό εξαιτίας ενός τέτοιου περιστατικού στη χώρα μας. Δεν είναι αυτή η Κύπρος όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα, έκανα οικογένεια και ζω», έγραψε ο Κούρος.
Και ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης είναι έξαλλος. «Ντρέπομαι για αυτό που έγινε χθες. Και αυτοί που ευθύνονται να ντρέπονται» είπε στην αρχή της συνεδρίασης για την κρίση. Σε αυτήν συμμετείχαν οι υπουργοί Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, καθώς και οι αρχηγοί της αστυνομίας και της πυροσβεστικής.
Εξαιτίας της βίας στη Λεμεσό, έγιναν και διαδηλώσεις κατά του φασισμού και του ρατσισμού. Πολλές εκατοντάδες άνθρωποι φώναζαν: «Σπάστε τον φασισμό – στη Λεμεσό και παντού». Αυτές οι διαδηλώσεις πέρασαν ειρηνικά.
Βαθιές οι ρίζες της ξενοφοβίας
Τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο παρατηρείται αύξηση του αντιμεταναστευτικού αισθήματος, καθώς και αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς, η οποία προηγουμένως περιοριζόταν στα γήπεδα ποδοσφαίρου και τους μεθυσμένους τουρίστες.
Η τελευταία αναταραχή πυροδοτήθηκε από αυτό που πολλοί θεωρούν ως αποτυχημένη απάντηση της κυβέρνησης στην αύξηση της παράτυπης μετανάστευσης στο νησί της ανατολικής Μεσογείου, καθώς και στην αύξηση της ξενοφοβίας.
«Είχαμε μια κυβέρνηση που για δέκα χρόνια χρησιμοποιούσε ρητορική που παρουσίαζε ως επί το πλείστον αυτούς τους ανθρώπους ως απειλή για το έθνος, δηλαδή τη δημογραφική ασφάλεια», λέει ο Δώρος Πολυκάρπου, μέλος της ΜΚΟ «ΚΙΣΑ» που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μεταναστών.
Οι κρατικοί αξιωματούχοι δηλώνουν συχνά ότι η Κύπρος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της παράτυπης μετανάστευσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αποτελούν πλέον το 6% του πληθυσμού της χώρας.
Σε σχέση με τον αριθμό των κατοίκων, αυτή η μικρή νησιωτική δημοκρατία δέχεται επίσης ετησίως τον μεγαλύτερο αριθμό αιτημάτων ασύλου σε ολόκληρη την ΕΕ.
Οι καταυλισμοί προσφύγων είναι υπερπλήρεις και έχουν δημιουργηθεί πολλά γκέτο, όπου οι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας.
Ωστόσο, η παράνομη μετανάστευση έχει μειωθεί τον τελευταίο χρόνο. Οι μετανάστες φτάνουν κανονικά στην Κύπρο από τη Μέση Ανατολή, αλλά και από την Αφρική, μέσω της πορώδης «γραμμής κατάπαυσης του πυρός» που διχάζει το νησί από το 1974.
Ακόμη και χωρίς αυτούς τους νέους μετανάστες, η Κύπρος έχει μεγάλο αριθμό εσωτερικά εκτοπισμένων.
Βρίσκονται εκεί από τη σύγκρουση μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τούρκων – ξεκινώντας το 1963, μέχρι την τουρκική εισβολή το 1974, όταν περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν.
Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς τους ανθρώπους εξακολουθεί να ζει σε κτίρια κατοικιών που χτίστηκαν βιαστικά από την κυβέρνηση μετά τη σύγκρουση.
The Hellenic Information Team