Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΔΕΡΗ, Hellas Journal
Ο κος. Μητσοτάκης κατά την ομιλία του στην Βουλή για το δωδεκαετές εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 25 δισεκατομμυρίων € (σ.σ. 2,08 δις ανά έτος) , επικεντρώθηκε στα όσα έχει κάνει η κυβέρνηση από το 2019 ως το 2025 αλλά απέφυγε τις αναφορές για το μέλλον και την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η «φωτογραφικού» τύπου αναφορά στα ισραηλινά αντιαεροπορικά- αντιβαλλιστικά συστήματα και τους αισθητήρες έγκαιρης προειδοποίησης εισερχόμενων απειλών.
Η Hellasjournal έχει γράψει αρκετές φορές για τις συνομιλίες και διαπραγματεύσεις που εξελίσσονται ανάμεσα στην Αθήνα και την Ιερουσαλήμ σχετικά με τα βήματα που πρέπει να γίνουν ώστε να χτιστεί σταδιακά, αλλά σύντομα, ο αποτρεπτικός «θόλος» για αέρα, ξηράς, θάλασσας και κάτω από αυτήν.
Ο κος. Μητσοτάκης μίλησε για ένα μέρος της «Ασπίδας του Αχιλλέα», υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν συγκεκριμένες, γρήγορες λύσεις:
«Αν, παραδείγματος χάρη, θέλουμε να μιλήσουμε για αντιπυραυλική προστασία, η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που διαθέτει αμερικανικά συστήματα Patriot, αλλά αν θέλουμε να πάμε να αγοράσουμε νέα συστήματα Patriot, πιστεύω -θα με διορθώσει ο Υπουργός- ότι θα χρειαστούμε τέσσερα με πέντε χρόνια για να μπορέσουμε να προμηθευτούμε ένα τέτοιο σύστημα, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει η παραγωγική δυνατότητα. Οι ευρωπαϊκές δυνατότητες είναι περιορισμένες, το Ισραήλ είναι μία χώρα με την οποία έχουμε μία στρατηγική συμμαχία και ενδεχομένως μπορεί πιο γρήγορα να μας παρέχει τέτοιες δυνατότητες. Αν, όμως, τα συστήματα αυτά κατασκευάζονται και στην Ελλάδα, αυτό μας δίνει άλλες δυνατότητες να μπορούν οι ελληνικές εταιρείες να διεκδικήσουν τέτοιου είδους προμήθειες και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μιλάμε, λοιπόν, για μία τελείως διαφορετική φιλοσοφία στον τρόπο με τον οποίον θέλουμε να αναπτύξουμε την ελληνική αμυντική βιομηχανία.»
Η παραπάνω πρόταση από τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός αναδεικνύει ότι η αντιαεροπορική- αντιβαλλιστική άμυνα θα είναι δοκιμασμένη σ’ ένα δύσκολο πεδίο, αυτό της Μ. Ανατολής το οποίο αντί να κοπάσει, ανοίγει διαρκώς.
Οι συναντήσεις Μητσοτάκη στην Ιερουσαλήμ κι ένα ερωτηματικό
Θυμίζουμε ότι προηγήθηκε η επίσκεψη του κου. Μητσοτάκη στο Ισραήλ όπου πέραν των συναντήσεων με τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό του κράτους, είχε τετ α τετ με εκπροσώπους του υπουργείου άμυνας και αμυντικών εταιρειών.
Από την ελληνική πλευρά εξακολουθεί να είναι ερωτηματικό αν υπήρχε κάτι ανάλογο, διότι ουδείς ήταν μαζί με τον Έλληνα πρωθυπουργό από το υπουργείο Εθνικής άμυνας, ενώ άγνωστο παραμένει αν στην ελληνική αποστολή υπήρχε εκπρόσωπος που ν’ ανήκει στην σφαίρα της αμυντικής βιομηχανίας.
Και το καταδεικνύουμε αυτό διότι ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε πολλές φορές στην αμυντική βιομηχανία, την απαίτηση της ελληνικής πλευράς σε συμπαραγωγή συστημάτων ή την λήψη υποκατασκευαστικού έργου.
Το μέλλον της εξοπλιστικής φαρέτρας παραπέμπεται στην αρμόδια επιτροπή εξοπλισμών της Βουλής, πίσω από κλειστές πόρτες σε μια άκρως απόρρητη συνεδρίαση. Και εκεί οι Αρχηγοί θα κληθούν να εξηγήσουν γιατί είναι κορυφαία προτεραιότητα ο «θόλος», ο οποίος μαζί με ακόμη δυο προγράμματα άμεσης απόκτησης φέρονται να προέρχονται από την ίδια βιομηχανική «μήτρα».
Ισραηλινά «βέλη» κατά των τουρκικών Bayraktar
Ηard kill συστήματα παρόμοια με το γνωστό πλέον από το πεδίο της Μ. Ανατολής Iron Dome, θα βρεθούν στο ελληνικό έδαφος και σε επιχειρησιακή ετοιμότητα προστασίας έναντι οποιασδήποτε απειλής.
Το ίδιο ισχύει και soft kill συστήματα, όπως το Iron Beam, το οποίο κι εκείνο με την σειρά του βρίσκεται στις προτάσεις που έχουν κατατεθεί από την ισραηλινή προς την ελληνική πλευρά.
Και επειδή ακριβώς το Ισραήλ «βλέπει» το Iron Beam ως το μέσο καταστροφής των Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών, οι Έλληνες επιτελείς δείχνουν την «σιδερένια δέσμη» ως κατάλληλο όπλο για τα νησιά στο Αν. Αιγαίο, απέναντι δηλαδή από τα τουρκικά Bayraktar ή άλλα UAV’s που έχει αναπτύξει για επιθετικούς σκοπούς η γείτονα.
Τα συστήματα Barak MX & Iron Beam σε συνδυασμό με το Drone Dome ως σύστημα μη κινητικής παρεμβολής εξουδετέρωσης ηλεκτρομαγνητικού πολέμου, πρόκειται ν’ αποτελέσουν τους σύγχρονους θώρακες αεράμυνας και αποτροπής από την Σαμοθράκη ως το Καστελόριζο και την Γαύδο.