Τι αναφέρει ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ:
Η παρουσία τουρκικών F-16 στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν θα αποτελούσε άμυνα.
Θα ήταν αεροπορική ισχύς μάχης που θα πλένεται μέσω της κατοχής.
Η Άγκυρα επαναλαμβάνει το μοντέλο της Σομαλίας.
Η κρίση γίνεται πρόσχημα.
Το πρόσχημα γίνεται μια μόνιμη στρατιωτική θέση.
Η τουρκική κατοχή της Κύπρου αποτελεί επίσης ζήτημα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ.¹
Η Κύπρος βρίσκεται στο ίδιο στρατηγικό θέατρο: αεροπορικοί διάδρομοι, θαλάσσιες οδοί, ενεργειακές οδοί, γεωμετρία πληροφοριών και βρετανικές βάσεις που ήδη δέχονται πυρά.
Η Ιερουσαλήμ κατανοεί τον χάρτη και ήδη λαμβάνει μέτρα για να αποτρέψει μια τέτοια ανάπτυξη.
Εάν η Άγκυρα επιλέξει να στρατιωτικοποιήσει τον κατεχόμενο βορρά, δεν θα πρέπει να υποθέσει ότι ο χάρτης θα παραμείνει παγωμένος.
Το Ισραήλ θα μπορούσε να σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας και της Κύπρου σε μια μελλοντική κίνηση για την απελευθέρωση του βορρά – την Οργή του Ποσειδώνα.
Το επεισόδιο του Ισκεντερούν δεν απέδειξε τίποτα.
Παρουσιάστηκε ως απόδειξη ότι και η Τουρκία δεχόταν ιρανική επίθεση.
Στη συνέχεια, αξιωματούχοι ενημέρωσαν ότι ο πύραυλος πιθανότατα κατευθυνόταν προς την Κύπρο.
Η ιστορία άλλαξε επειδή ο σκοπός δεν ήταν ποτέ η σαφήνεια.
Ήταν στρατηγική τοποθέτηση.
Η στρατηγική πραγματικότητα δεν άλλαξε: Η Τουρκία δεν αποτελεί μέρος της πίεσης που ασκείται στο Ιράν. Είναι μέρος του συστήματος που διατηρεί το Ιράν βιώσιμο.²
Η Άγκυρα δίνει στην Τεχεράνη ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία στον πόλεμο: πολιτική κάλυψη, επιχειρησιακό χώρο και χρόνο.
Το Ιράν παραμένει η άμεση απειλή.
Η Τουρκία παραμένει η ανεκτή.
Η Άγκυρα δεν χρειάζεται το Ιράν για να κερδίσει. Χρειάζεται το καθεστώς για να αντέξει.
Το Ιράν είναι χρήσιμο για την Άγκυρα ακριβώς επειδή δεν θα επιλυθεί ποτέ.
Αυτή δεν είναι πειθαρχία συμμαχίας.
Είναι στρατηγικός παρασιτισμός από το εσωτερικό της συμμαχίας.³
Η μυθοπλασία του εγγυητή έχει καταρρεύσει – τόσο για την Άγκυρα όσο και για το Λονδίνο. ⁴
Ένας εγγυητής δεν κατέχει το κράτος που ισχυρίζεται ότι προστατεύει.
Η Τουρκία κατέστρεψε τη συνταγματική τάξη που είχε δεσμευτεί να υπερασπιστεί και μετέτρεψε την εισβολή σε μόνιμο μοχλό πίεσης.
Η Βρετανία είχε εξουσία, ικανότητα και καθήκον το 1974. Επέλεξε την αδράνεια.
Το Λονδίνο διατήρησε κυρίαρχες βάσεις σε κυπριακό έδαφος. Η κυριαρχία χωρίς αποφασιστικότητα δεν αποτελεί εγγύηση.
Όταν αυτές οι βάσεις δέχονται πυρά και ακολουθεί δισταγμός, το ερώτημα απαντά από μόνο του: ποιο σκοπό εξυπηρετούν ακόμα πέρα από την αποκάλυψη της Κύπρου και τη διαφήμιση της βρετανικής παρέκκλισης;
Το ζήτημα των F-16 είναι ακόμη πιο ξεκάθαρο.
Αμερικανικά αεροσκάφη δεν παρασχέθηκαν για να εδραιώσουν την κατοχή ή να προβάλουν καταναγκαστική αεροπορική ισχύ από κατασχεμένα εδάφη.
Εάν τα τουρκικά F-16 επιχειρούν από το βόρειο τμήμα της Κύπρου, αυτό μετατρέπεται από τριβή στη συμμαχία σε ρήξη. ⁵
Η απάντηση δεν είναι το άνοιγμα του προγράμματος F-35. Η απάντηση είναι η επιβολή.
Υποστηρικτής.
Αναβαθμίσεις.
Πολεμοφόδια.
Λογισμικό αποστολής.
Άδειες λειτουργίας.
Η κατεχόμενη Κύπρος δεν μπορεί να γίνει άλλη μια πλατφόρμα από την οποία η Άγκυρα ξεπλένει βία υπό την κάλυψη του ΝΑΤΟ. Ούτε μετά τη Σομαλία. Ούτε όσο η Τουρκία βοηθά στην προστασία του Ιράν. Ούτε όσο οι βρετανικές βάσεις ήδη προσελκύουν πυρά.
Και όχι όσο η Άγκυρα συνεχίζει να δοκιμάζει αν η Δύση εξακολουθεί να έχει κόκκινες γραμμές – ή μόνο συνήθειες παράδοσης.