Τι αναφέρει ισραηλινό ΜΜΕ:
Οι συνομιλίες μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ είναι σοβαρές και ο Τραμπ, με τον δικό του τρόπο και μέθοδο, διεξάγει αυτές τις διαπραγματεύσεις δημόσια – κάτι που ρίχνει την ηγεσία στην Τεχεράνη σε έναν ανεμοστρόβιλο πλήρους σύγχυσης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν στην κατοχή τους οι Αμερικανοί, οι Ιρανοί παρουσιάζουν αρχικές θέσεις που περιλαμβάνουν την προθυμία να κάνουν σημαντικές παραχωρήσεις στα βασικά ζητήματα. Μεταξύ άλλων, αυτό περιλαμβάνει την αναστολή του πυραυλικού προγράμματος για πέντε χρόνια. Επιπλέον, είναι πρόθυμοι να συζητήσουν τη μείωση του εμπλουτισμού ουρανίου – αν και δεν είναι ακόμη σαφές σε ποιο βαθμό.
Επίσης, στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται τα περίπου 440 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60%, το οποίο προφανώς είναι θαμμένο εν μέρει ή σε μεγάλο μέρος κάτω από τα ερείπια στο Φορντόου και το Νατάνζ. Ταυτόχρονα, οι Ιρανοί εκφράζουν την προθυμία τους να παρακολουθούν ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας τις υπόλοιπες φυγοκεντρητές – καθώς και να σταματήσουν τη χρηματοδότηση των θυγατρικών τους στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων της Χεζμπολάχ, της Χαμάς και των πολιτοφυλακών στο Ιράκ.
Ωστόσο, παράλληλα με αυτά τα μηνύματα, υπάρχουν αντικρουόμενα μηνύματα από την ιρανική ηγεσία. Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Μοχάμεντ Μπακέρ Καλιμπάφ, ισχυρίζεται ότι δεν έχουν πραγματοποιηθεί καθόλου διαπραγματεύσεις, ενώ οι Φρουροί της Επανάστασης τονίζουν ότι συνεχίζονται «μέχρι το τέλος». Αυτά τα κενά εγείρουν ερωτήματα σχετικά με το εάν υπάρχει μια σοβαρή και βαρυσήμαντη ομιλία στην Τεχεράνη για τη διεξαγωγή των συνομιλιών.
Ταυτόχρονα, το Πακιστάν ενεργεί ως μεσολαβητής και εξετάζεται η πιθανότητα συνάντησης μεταξύ των μερών ήδη από το ερχόμενο Σάββατο στην Ισλαμαμπάντ. Η κίνηση ηγείται ο Στρατηγός Ασίμ Μουνίρ, στρατιωτικός ηγέτης του Πακιστάν και de facto κυβερνήτης της χώρας, ο οποίος αντιμετωπίζει επίσης εσωτερικές πιέσεις από τον σιιτικό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος εξεγείρεται κατά της γραμμής της κυβέρνησης να κρατάει αποστάσεις από το Ιράν.
Σε αυτό το στάδιο, δεν πρόκειται για μια λεπτομερή συμφωνία, αλλά μάλλον για ένα είδος «συμφωνίας-πλαισίου» – μιας συμφωνίας που περιγράφει αρχές αλλά δεν επιλύει όλα τα ζητήματα. Ένα μοντέλο παρόμοιο με αυτό που εφάρμοσαν οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ σε άλλους τομείς, όπως η Γάζα και ο Λίβανος.