Η Τουρκία θα αρχίσει να παραλαμβάνει τα πρώτα της Eurofighter τελευταίας γενιάς το 2031, εξοπλισμένα με πυραύλους αέρος- αέρος Meteor. Μέχρι τότε, βέβαια, το κενό στις διαθεσιμότητές της θα είναι τεράστιο, ενώ η ψαλίδα με την ελληνική Πολεμική Αεροπορία που θα έχει στη διάθεσή της F-16 Viper, Rafale, αλλά και F-35, θα είναι αδύνατο να κλείσει.
Σκεφτείτε το: Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, η Ελλάδα θα διαθέτει ήδη τα πρώτα της αεροσκάφη 5ης Γενιάς, με τα υπόλοιπα να είναι 4,5, οι ΗΠΑ θα αναπτύσσουν ή διαθέτουν 6ης Γενιάς αεροσκάφη και η Τουρκία θα αποκτά 4ης ή 4,5. Αυτός είναι και ο λόγος που το πρόγραμμα των Eurofighter όδευε προς κλείσιμο, με την Ιταλία, πχ, να επιλέγει F-35 αντί για Eurofighter και το Κατάρ να ψάχνει να πουλήσει τα Eurofighter μόλις 3 χρόνια μετά από την αγορά τους καθώς διαπιστώνει πως είναι παρωχημένα τεχνολογικά σε σχέση με το F-35 που επιλέγει.
Κλείσιμο
Το πρόβλημα αυτό, λύνει τίνι τρόπω ο Ερντογάν, με την προμήθεια 20 μεταχειρισμένων Eurofighter από Κατάρ και Ομάν. Σε αυτή την περίπτωση, μιλάμε για Eurofighter έκδοσης Tranche 3A, αρκετά παρωχημένης σε σχέση με τα πλέον σύγχρονα αεροσκάφη, αλλά με εξαιρετικές ικανότητες στις αερομαχίες. Και εδώ υπάρχει μια περίπτωση «καζάν-καζάν», καθώς και η Τουρκία αποκτά αμέσως καινούριο μαχητικό αεροσκάφος, ενώ και οι χώρες του Κόλπου βρίσκονται στη βολική θέση να «ξεφορτωθούν» το παρωχημένο γι’ αυτές μαχητικό που έχει υψηλό κόστος κτήσης, υψηλό κόστος συντήρησης και πολύ υψηλό κόστος χρήσης (περίπου τριπλάσιο από ένα F-16V). Έτσι, οι ισορροπίες στον ουρανό του Αιγαίου μπορεί να μην αλλάζουν, αλλά τουλάχιστον η Τουρκία θα έχει… κάτι να πετάει.
Η πραγματικότητα στους αιθέρες
Δικαίως ανησυχούν οι Τούρκοι αναλυτές ότι μέχρι να παραλάβει τα 4,5 γενιάς Eurofighter Typhoon και F-16 V, τα ελληνικά Rafale και Viper θα κάνουν «πάρτι» στο Αιγαίο, αλλά και πως όταν τα παραλάβει, θα έχει γίνει game over με τα F-35. Κι αυτό γιατί μέχρι τότε η Τουρκία έχει για να επιχειρεί 97 F-16 C/D Block 40 TM, 69 C/D Block 50 TM, 29 Block 50+, 35 Block 30 και 13 F-4/E2020.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα απ’ ό,τι φαίνονται. Τα F-4 βρίσκονται σε τόσο κακή κατάσταση που πιθανότατα θα αποσυρθούν άμεσα, ενώ 35 από τα 230 F-16 που διαθέτει συνολικά η Τουρκία δεν βρίσκονται σε ενεργό υπηρεσία, υποφέροντας από τη χρόνια έλλειψη ανταλλακτικών λόγω του αμερικανικού εμπάργκο.
Η Άγκυρα γνωρίζει πως το να προμηθευτεί το Eurofighter που η ίδια «σνόμπαρε» προ λίγων ετών, είναι υποβάθμιση σε σχέση με το F-35, ένα όνειρο το οποίο βλέπει να σβήνει μάλλον οριστικά (και ας διαδίδει τα περί του αντιθέτου η Άγκυρα), ειδικά τώρα που το, «πάντα κοντά» στην Ουάσινγκτον, Ισραήλ, έχει περισσότερους σοβαρούς λόγους να εκφράζει αντιρρήσεις στις ΗΠΑ για την επανεισδοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα του μαχητικού 5ης Γενιάς.
Τώρα ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχοντας λύσει αυτό το πρόβλημα, θα υποδεχθεί πιο… άνετος, τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς. Το Βερολίνο ενέδωσε στις πιέσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ να αποσύρει το βέτο (λόγω της θέσης της Τουρκίας σχετικά με τη Χαμάς) και να επιτρέψει τελικά την πώληση των Eurofighter στην Τουρκία, τονίζοντας ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ενήμερος από την αρχή και έλαβε τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι τα μαχητικά αυτά θα χρησιμοποιηθούν αυστηρά στο πλαίσιο που ορίζει το ΝΑΤΟ και «ποτέ εναντίον ενός άλλου μέλους της Συμμαχίας».