Οι πληροφορίες γύρω από την τύχη των κορυφαίων στελεχών του Ιράν παραμένουν συγκεχυμένες, ωστόσο η ρητορική του Ισραήλ αποκαλύπτει τους ξεκάθαρους στρατηγικούς του στόχους. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Τελ Αβίβ, ο ισραηλινός στρατός στις επίσημες ανακοινώσεις του χαρακτηρίζει τον Αλί Λαριτζανί ως τον de facto ηγέτη της χώρας μετά τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ.
Το Τελ Αβίβ τον παρουσιάζει ως τον άνθρωπο που ηγήθηκε του συντονισμού πολιτικής και ασφάλειας. Αναλυτές επισημαίνουν πως ο Λαριτζανί αποτελούσε τον παραδοσιακό δίαυλο επικοινωνίας με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, διατηρώντας τις ισορροπίες μεταξύ στρατιωτικής ισχύος και διπλωματίας. Η στοχοποίησή του από το Ισραήλ υποδηλώνει την πρόθεση να αφαιρεθούν τα «πολιτικά φρένα» της Τεχεράνης, εγκλωβίζοντας το ιρανικό κράτος σε μια διαρκή, μη αναστρέψιμη σύγκρουση, αφαιρώντας τον όποιο έμπειρο παίκτη θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια διπλωματική διέξοδο.
Στοχεύοντας τους Basij για την πρόκληση εσωτερικού χάους
Το δεύτερο σκέλος της ισραηλινής στρατηγικής επικεντρώνεται στο εσωτερικό μέτωπο του Ιράν. Στο στόχαστρο των επιθέσεων φέρεται να βρέθηκε ο Γκολαμρεζά Σολεϊμανί, ο διοικητής της παραστρατιωτικής δύναμης Basij. Οι συγκεκριμένες δυνάμεις αποτελούν τον βασικό μηχανισμό ασφαλείας του ιρανικού κράτους και φέρουν την ευθύνη για την επιβολή της τάξης και την καταστολή των εσωτερικών ταραχών.
Το ενδιαφέρον του Ισραήλ για την τύχη της ηγεσίας των Basij δεν είναι τυχαίο. Ο διακηρυγμένος στόχος της Δύσης, μέσα από αυτά τα χτυπήματα στο «προσωρινό αρχηγείο» τους, είναι η πρόκληση χάους στην αλυσίδα διοίκησης. Αποδυναμώνοντας τον μηχανισμό καταστολής σε μια περίοδο όπου καταγράφονται συγκεντρώσεις σε πλατείες της Τεχεράνης, επιχειρούν να πυροδοτήσουν ανεξέλεγκτες εσωτερικές εξεγέρσεις, οδηγώντας το καθεστώς σε κατάρρευση από τα μέσα.
Η κυριαρχία των IRGC και ο υπαρξιακός πόλεμος
Εφόσον οι ισραηλινοί ισχυρισμοί περί εξάλειψης της λεγόμενης «παλαιάς φρουράς» ευσταθούν, δημιουργείται ένα νέο πεδίο εξουσίας στην Τεχεράνη. Το κενό αυτό καλύπτεται απόλυτα από τη νέα γενιά των IRGC (Φρουροί της Επανάστασης), οι οποίοι στηρίζουν τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ. Χωρίς την ύπαρξη εσωτερικής πολιτικής αντιπολίτευσης, οι Φρουροί της Επανάστασης μετατρέπονται ουσιαστικά στο ίδιο το κράτος.
Οι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα πως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στοχεύουν στρατηγικά στην πλήρη αποδιοργάνωση της ιρανικής διοικητικής ελίτ. Επιδιώκουν να αφήσουν το πεδίο ελεύθερο αποκλειστικά σε σκληροπυρηνικά στρατιωτικά στοιχεία που θεωρούν τον πόλεμο μονόδρομο. Σύμφωνα με αυτόν τον σχεδιασμό, ένα δομικά αποδυναμωμένο Ιράν μπορεί να διαθέτει τη στρατιωτική ικανότητα να «δαγκώσει» με τους πυραύλους του, αλλά θα στερείται της απαραίτητης διοικητικής και διπλωματικής συνοχής για να επιβιώσει μακροπρόθεσμα.