Τι αναφέρει το ισραηλινό ΜΜΕ
Μια στήλη σχολίων που δημοσιεύτηκε σήμερα (Σάββατο) στην ιστοσελίδα του Λιβάνου Al-Nashra ισχυρίζεται ότι η Τουρκία δυσκολεύεται να συνεχίσει να λειτουργεί ως περιφερειακή δύναμη που βρίσκεται στα όρια των γεωπολιτικών αναταραχών που μαστίζουν τη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το Ισραήλ έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να επεκτείνει τις συγκρούσεις του από ένα περιορισμένο επίπεδο ασφάλειας σε μια ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση που ξεπερνά τα αναγνωρισμένα σύνορα – μια διαδικασία που, όπως λέει, έχει πλέον επιπτώσεις και στις ανησυχίες της Άγκυρας για την εθνική ασφάλεια.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Τουρκία κινδυνεύει να διαβρωθεί το περιφερειακό της καθεστώς, κυρίως λόγω της ισραηλινής παρουσίας και δραστηριότητας στη Συρία. Σε αυτό το πλαίσιο, σύμφωνα με την ερμηνεία, η Άγκυρα εργάζεται για την επέκταση των διαύλων επικοινωνίας με βασικές χώρες της περιοχής, κυρίως το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία.
Η στήλη σημειώνει ότι η αναμενόμενη επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Τεχεράνη αποτελεί μέρος μιας τουρκικής προσπάθειας να επανεξετάσει την ισορροπία της περιφερειακής αποτροπής. Αυτό συμβαίνει αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, κατέστη σαφές ότι η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» δεν οδήγησε σε μείωση των εχθρών, αλλά μάλλον δημιούργησε ένα στρατηγικό κενό που καλύφθηκε από το Ισραήλ – με τη συγκατάθεση της Δύσης και σε συνεργασία με τους ιστορικούς αντιπάλους της Άγκυρας.
Σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται επίσης αναφορά στις συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας που υπέγραψε το Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο, και στη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε στρατιωτικό και οικονομικό πεδίο που θεωρείται, σύμφωνα με το άρθρο, ότι στρέφεται εναντίον της Τουρκίας.
Ο σχολιαστής τονίζει ότι το Ισραήλ δεν βρίσκεται σε άμεση στρατιωτική σύγκρουση με την Τουρκία, αλλά σύμφωνα με τον ίδιο, εργάζεται για να δημιουργήσει ένα είδος στρατηγικού αποκλεισμού γύρω της – στους τομείς της ενέργειας, της ναυτιλίας, των περιφερειακών συμμαχιών και του κουρδικού ζητήματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η πιθανότητα ίδρυσης μιας ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας θεωρείται απειλή στην Τουρκία, καθώς θα μπορούσε να σημαίνει έμμεση ισραηλινή παρουσία κοντά στα σύνορά της.
Σε αυτό το πλαίσιο, υποστηρίζεται ότι η Τουρκία πρέπει να επανεξετάσει τις συμμαχίες της, με τον συγγραφέα να επισημαίνει μια εγγενή δυσκολία στην προσέγγιση του Ιράν, ενώ παράλληλα συνεχίζει να υποστηρίζει το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο ήταν μέρος μιας διεθνούς συμμαχίας που έδρασε εναντίον της Τεχεράνης.
Η στήλη αναφέρεται επίσης στο συριακό ζήτημα, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία προσπαθούσε εδώ και χρόνια να διαχειριστεί μέσα από ένα στενό πρίσμα ασφάλειας, αλλά το οποίο τώρα γίνεται για άλλη μια φορά μια απαραίτητη πύλη για οποιαδήποτε ευρύτερη περιφερειακή κατανόηση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο συγγραφέας σημειώνει ότι μεταξύ των ιδεών που μπορεί να θέσει ο Ερντογάν με το Ιράν είναι το ζήτημα της αναδιάταξης συστημάτων ραντάρ εντός της Συρίας, μια κίνηση που, όπως λέει, θα μπορούσε να επιτρέψει στην Τεχεράνη να εντοπίσει ισραηλινές επιθέσεις σε πρώιμο στάδιο, αφού το Ισραήλ κατέστρεψε ραντάρ που είχαν εγκατασταθεί προηγουμένως εκεί από το προηγούμενο καθεστώς.
Υποστηρίζεται επίσης ότι το Ιράν ζητά από την Τουρκία να αποτρέψει τη Συρία από το να γίνει ασφαλές πέρασμα για ισραηλινά αεροπλάνα και πυραύλους, και ότι παρόμοια αντίληψη υπάρχει και όσον αφορά το Ιράκ, το οποίο, σύμφωνα με τη στήλη, αποτελεί σήμερα μια σημαντική πηγή πληροφοριών για το Ισραήλ μέσω του εναέριου χώρου του.
Ο συγγραφέας στη συνέχεια επισημαίνει την κατάσταση της τουρκικής οικονομίας, η οποία υποφέρει από τις συναλλαγματικές πιέσεις και τις δυτικές συνθήκες στις επενδύσεις, ενώ το Ισραήλ – σύμφωνα με τη στήλη – έχει την ικανότητα να επηρεάζει τα οικονομικά και πολιτικά κέντρα λήψης αποφάσεων στη Δύση. Από την άλλη πλευρά, υποστηρίζεται ότι η συνέχιση της πολιτικής κατευνασμού δεν θα προστατεύσει την Τουρκία από μια νέα περιφερειακή τάξη που διαμορφώνεται, κατά την άποψη του συγγραφέα, σύμφωνα με τα συμφέροντα του Ισραήλ.
Τελικά, παρουσιάζεται το κεντρικό δίλημμα της Άγκυρας: όχι το ερώτημα αν θα εγκαταλείψει επίσημα την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων», αλλά αν είναι διατεθειμένη να πληρώσει το τίμημα που συνεπάγεται η εγκατάλειψή της. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια επιλογή μεταξύ της συνεχιζόμενης διστακτικότητας και της αποδοχής μιας μεταβαλλόμενης περιφερειακής πραγματικότητας στην οποία η εθνική της ασφάλεια μπορεί να επηρεαστεί από παράγοντες πέρα από τον πλήρη έλεγχό της.