Σήμερα, τα δεδομένα παρακολούθησης πτήσεων προσφέρουν μια σαφή εικόνα της ανανεωμένης ρωσικής στρατιωτικής αεροπορικής δραστηριότητας σε όλη τη Μαύρη Θάλασσα, την Ανατολία και την Ανατολική Μεσόγειο, με ένα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο στοιχείο: την τακτική χρήση του τουρκικού εναέριου χώρου από μεταγωγικά αεροσκάφη της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας, συμπεριλαμβανομένων των δρομολογίων προς και από τη Συρία.
Μεταξύ των πτήσεων που παρατηρήθηκαν, ένα Tupolev Tu-154B-2 (νηολόγηση RA-85559, διακριτικό κλήσης RFF8494) αναχώρησε από τη Μόσχα και διέσχισε τη Μαύρη Θάλασσα πριν εισέλθει στον τουρκικό εναέριο χώρο και συνεχίσει ανατολικά. Ταυτόχρονα, ένα Antonov An-124-100 Ruslan (νηολόγηση RA-82030, διακριτικό κλήσης RFF9923) εντοπίστηκε σε μια μακρά διαδρομή προς τα νότια, διέρχεται από την Τουρκία και στη συνέχεια κατευθύνεται προς την Αίγυπτο αφού πέρασε από τη δυτική Κύπρο.
Ένα τρίτο αεροσκάφος, ένα Ilyushin Il-76MD-90A (νηολόγηση RF-78664, διακριτικό κλήσης RFF8498), συμμετείχε άμεσα σε πτήσεις που συνδέονταν με τη Συρία. Αφού διέσχισε τον τουρκικό εναέριο χώρο χωρίς απόκλιση, το αεροσκάφος προχώρησε προς την Ανατολική Μεσόγειο και την Αεροπορική Βάση της Λαττάκειας, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη χρήση αυτού του διαδρόμου για ρωσικές υλικοτεχνικές κινήσεις που υποστηρίζουν την εναπομένουσα παρουσία τους στη Συρία.
Αυτή η επιχειρησιακή εικόνα είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν τοποθετείται στο πλαίσιο. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, τα ρωσικά στρατιωτικά αεροσκάφη δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν τον τουρκικό εναέριο χώρο για πτήσεις προς και από τη Συρία, αναγκάζοντας τη Μόσχα να βασίζεται σε μεγαλύτερες και λιγότερο αποτελεσματικές διαδρομές μέσω της Κασπίας Θάλασσας, του Ιράν και του Ιράκ. Τα ίχνη που παρατηρήθηκαν σήμερα δείχνουν σαφώς ότι αυτοί οι περιορισμοί δεν ισχύουν πλέον, τουλάχιστον στην πράξη.
Η δυνατότητα διέλευσης από τον τουρκικό εναέριο χώρο μειώνει τους χρόνους πτήσης, μειώνει την υλικοτεχνική πολυπλοκότητα και μειώνει την επιχειρησιακή έκθεση, καθιστώντας τις κινήσεις μεταξύ Ρωσίας, περιοχής της Μαύρης Θάλασσας και Ανατολικής Μεσογείου σημαντικά ευκολότερες. Ταυτόχρονα, υπογραμμίζει ένα ρεαλιστικό επίπεδο ανοχής ή συντονισμού μεταξύ Άγκυρας και Μόσχας, παρά τα συχνά ανταγωνιστικά στρατηγικά τους συμφέροντα στην περιοχή.
Όπως καταδεικνύουν αυτές οι μεμονωμένες πτήσεις, τα πρότυπα εναέριας κυκλοφορίας μπορούν να προσφέρουν συγκεκριμένη εικόνα για την εξελισσόμενη πολιτική και στρατιωτική δυναμική. Η συνεχής παρακολούθηση θα βοηθήσει να διευκρινιστεί εάν αυτή η απεριόριστη πρόσβαση στον τουρκικό εναέριο χώρο για ρωσικές στρατιωτικές πτήσεις αντιπροσωπεύει μια σταθερή μακροπρόθεσμη ρύθμιση ή μια πιο καταστασιακή σύγκλιση συμφερόντων.