Η σχέση μεταξύ Τούρκων και Κούρδων, δύο μεγάλων εθνοτικών ομάδων στην Τουρκία, είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία και την πολιτική του κράτους.
Οι Κούρδοι, που αποτελούν περίπου το 15-20% του πληθυσμού της χώρας (σύμφωνα με εκτιμήσεις όπως αυτές της KONDA και διεθνών παρατηρητών), έχουν αντιμετωπίσει συστηματική καταστολή από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1923.
Κάτι που συμβαίνει μέχρι και σήμερα.
Ο ρατσιστής καθηγητής Δρ. Erhan Afyoncu, Πρόεδρος του Τουρκικού Εθνικού Πανεπιστημίου Άμυνας, τόνισε πρόσφατα:
«Ο κουρδικός εθνικισμός πρέπει να εξαλειφθεί. Αυτή η ιδέα και άλλες παρόμοιες ανοίγουν το δρόμο για την τρομοκρατία.
Με τον κουρδικό εθνικισμό, θέλουν να φυτέψουν δυναμίτη κάτω από τα θεμέλια του κράτους και να το πυροδοτήσουν.
Επομένως, απαιτείται επείγουσα παρέμβαση.
Πρέπει να προσελκύσουμε Τούρκους από άλλα μέρη του κόσμου, για παράδειγμα (Ανατολικό Τουρκεστάν) ή τους Ουιγούρους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες να ζήσουν στην Κίνα.
Το κράτος πρέπει να στηρίξει τις γυναίκες μας να κάνουν περισσότερα παιδιά, καθώς η ανάγκη τους για εργασία τις κάνει να κάνουν λιγότερα παιδιά».
Αυτός είναι ένας κοσμήτορας και καθηγητής πανεπιστημίου που μιλάει σε μια εποχή που η κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ισχυρίζονται ότι κερδίζουν τους Κούρδους και υποστηρίζουν την αλληλεγγύη και την αδελφοσύνη μαζί τους.
Ναι, ο κουρδικός εθνικισμός τους ενοχλεί και τους ανησυχεί, και ένας από τους λόγους για την ανάπτυξη αυτού του αισθήματος είναι η Rojava.
Επομένως, εργάζονται με όλες τους τις δυνάμεις για να ματαιώσουν το σχέδιο της Rojava και να αφήσουν τους Κούρδους χωρίς οντότητα ή δικαιώματα, όπως έκαναν τον περασμένο αιώνα.
Αλλά έχουν αποτύχει.
Το άστρο τους άρχισε να σβήνει και το άστρο των Κούρδων άρχισε να λάμπει.
Το παρελθόν ήταν δικό τους, αλλά το μέλλον είναι των Κούρδων.
Προς πείσμα τους, οι γυναίκες των Κούρδων γεννούν τον μεγαλύτερο αριθμό παιδιών στην Τουρκία.