Ο φιλόσοφος Alexander Dugin, ανέλυσε την κατάσταση:
“Ο δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης και ο δήμαρχος της Άγκυρας ανήκουν στη φιλελεύθερη αντιπολίτευση. Αυτό το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα είναι μια αριστερή φιλελεύθερη, κοσμική και φιλοευρωπαϊκή εναλλακτική στο κόμμα του Ερντογάν. Η αντιπολίτευση είναι προσανατολισμένη προς τη Δύση και αντιτίθεται στον ισλαμικό προσανατολισμό του Ερντογάν. Αλλά είναι επίσης αρκετά εχθρικό προς τη Ρωσία.
Ο Ερντογάν έχει κάνει πολλά βαθιά πολιτικά λάθη. Το πιο σημαντικό είναι ότι υποστήριξε την κατάληψη της εξουσίας στη Δαμασκό από τους μαχητές αλ Τζουλάνι. Αυτό είναι ένα μοιραίο λάθος, γιατί με αυτόν τον τρόπο ο Ερντογάν επέφερε ένα σοβαρό, ενδεχομένως ανεπανόρθωτο πλήγμα στις ρωσοτουρκικές και ιρανοτουρκικές σχέσεις. Ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν θα βοηθήσουν τον Ερντογάν.
Δεν νομίζω ότι το Ιράν ή η Ρωσία εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο στην αναταραχή στην Τουρκία. μάλλον η Δύση είναι αυτή που ανατρέπει τον Ερντογάν. Ωστόσο, το συριακό λάθος του είναι θεμελιώδες. Και πολλοί εντός της Τουρκίας όχι μόνο δεν κατάλαβαν, αλλά και καταδίκασαν αυτή την πολιτική του Ερντογάν, η οποία έχει οδηγήσει τώρα, όπως βλέπουμε, στη γενοκτονία των Αλαουιτών και άλλων εθνοθρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών. Μόνο ένας κοντόφθαλμος πολιτικός θα μπορούσε ουσιαστικά να είχε παραδώσει την εξουσία στη Συρία στην Αλ Κάιντα. Αν και γενικά ο Ερντογάν ήταν πάντα διορατικός, αυτό το λάθος του θα επανέλθει να τον στοιχειώσει πολλές φορές.
Το επόμενο σημείο είναι η οικονομική πολιτική. Η υποτίμηση της λίρας, ο αχαλίνωτος πληθωρισμός που υπονομεύει την ήδη όχι και τόσο σπουδαία οικονομία της Τουρκίας. Χρησιμοποιώντας αυτές τις αποτυχίες, τις συριακές και οικονομικές, καθώς και την προσέγγιση του Ερντογάν με την ΕΕ, με τους παγκοσμιοποιητές, τις επαφές του με την MI6, όλα αυτά οδηγούν τον Ερντογάν σε παγίδα. Ως αποτέλεσμα, η φιλελεύθερη, αλλά κεμαλική αντιπολίτευση στο εσωτερικό της Τουρκίας το εκμεταλλεύτηκε και άρχισε να ιδιωτικοποιεί τις αποτυχίες του. Όπως, είπαμε ότι αυτό που συνέβη στη Συρία ήταν μια Πύρρειος νίκη, η οικονομία καταρρέει και ο προσανατολισμός μας προς τη Δύση είναι μεγαλύτερος από τον Ερντογάν, με τον οποίο η Τουρκία δεν θα γίνει δεκτή στην ΕΕ.
Δεδομένου ότι η Τουρκία είναι δημοκρατία, ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα ενάντια στον λαό που ψηφίζει τους ηγέτες της αντιπολίτευσης. Αλλά στο τέλος, αποφάσισε να φυλακίσει τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης. Το αν ήταν για κάποιο λόγο ή όχι δεν είναι καθόλου ζήτημα, σχεδόν σε οποιοδήποτε σύγχρονο πολιτικό καθεστώς μπορείς να πάρεις οποιονδήποτε αξιωματούχο και πάντα θα υπάρχει κάτι για να τον φυλακίσεις (δεν υπάρχουν πια αθώοι άνθρωποι στην πολιτική). Επομένως, το ερώτημα αφορά αποκλειστικά τη σκοπιμότητα της φυλάκισης.
Ο Ερντογάν αποφάσισε ότι τα πράγματα ήταν άσχημα για αυτόν και ότι έπρεπε να βάλει πίσω από τα κάγκελα τον πιο δραστήριο αντίπαλό του, τον Imamoglu – και είναι ο άνθρωπος του Soros, ο οποίος υποστηρίζεται από τους παγκοσμιοποιητές. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τον Ερντογάν αν ο ίδιος είχε αντιταχθεί σκληρά σε αυτήν την ομάδα του Σόρος. Ωστόσο, πριν από αυτό, μαχαίρωσε πισώπλατα τους συμμάχους του Ιράν και Ρωσία – δεν μπορούμε να τον υποστηρίξουμε.
Όλοι οι αντίπαλοι του Ερντογάν, εκμεταλλευόμενοι τον συνδυασμό των προαναφερθέντων βημάτων, ξεκίνησαν μια πραγματική έγχρωμη επανάσταση. Και εκείνοι οι συντηρητικοί, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών κεμαλιστών ευρασιατικού προσανατολισμού, τους οποίους ο ίδιος ο Ερντογάν κατηγόρησε προηγουμένως για την ψευδή υπόθεση «Ergenekon», που τελικά τον έσωσε περισσότερες από μία φορές (πρώτον, κατά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016), δεν θα έρχονται πλέον σε βοήθεια.
Ο Ερντογάν έχει χάσει τους φίλους του γιατί έχει προδώσει τους πάντες πολλές φορές. Ταυτόχρονα, εμείς οι ίδιοι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με αυτές τις διαμαρτυρίες γιατί πίσω τους βρίσκονται οι ίδιοι διοργανωτές όπως στις περισσότερες έγχρωμες επαναστάσεις, συμπεριλαμβανομένης αυτής που συμβαίνει στη Σερβία. Στις ίδιες τις επαναστάσεις συμμετέχουν κυρίως απλοί άνθρωποι, δυσαρεστημένοι με τη μια ή την άλλη πολιτική υπερβολή. Επομένως, υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για αυτό που συμβαίνει. προφανώς, ο Ερντογάν έχει απλώς εξαντλήσει τα όριά του για λάθη και συνεχίζει να τα κάνει.
Το μέλλον του Ερντογάν και του καθεστώτος του φαντάζει απαίσιο. Φυσικά, θα θέλαμε να έχουμε μια κυρίαρχη Τουρκία με γείτονα μια ανεξάρτητη πολιτική. Φυσικά, ένα φιλικό θα ήταν καλύτερο. Αλλά η Ρωσία είναι έτοιμη για κάθε τροπή των γεγονότων».
