Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, Ισραηλινοί και Λιβανέζοι αξιωματούχοι κάθισαν την περασμένη εβδομάδα στη Νακούρα και συζήτησαν για τη γεωργία, τις υποδομές και το εμπόριο. Χωρίς σημαίες, χωρίς φωτογραφίσεις, μόνο επιχειρηματικές δραστηριότητες. Ενώ τα ισραηλινά αεροσκάφη εξακολουθούν να χτυπούν στόχους της Χεζμπολάχ σχεδόν καθημερινά, το Ισραήλ προσφέρει στη Βηρυτό το μόνο ρεαλιστικό πακέτο διάσωσης στο τραπέζι: οικονομική αναζωογόνηση σε αντάλλαγμα για την αποσυναρμολόγηση του ιρανικού πληρεξουσίου που έχει παραλύσει τη χώρα εδώ και σαράντα χρόνια.
Τα μαθηματικά είναι ανελέητα. Η οικονομία του Λιβάνου έχει συρρικνωθεί κατά 40% από το 2019, το νόμισμα έχει χάσει το 98% της αξίας του και το 80% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας. Οι ρουκέτες και οι απάτες της Χεζμπολάχ είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι ξένες επενδύσεις, η ηλεκτρική ενέργεια και η ίδια η ελπίδα έχουν φύγει. Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει ένα σαφές τελεσίγραφο: το λιβανέζικο κράτος ανακτά την πλήρη κυριαρχία του νότια του ποταμού Λιτάνι, διαφορετικά οι Ισραηλινές Άμυνες θα ολοκληρώσουν τη δουλειά στρατιωτικά. Οι συνομιλίες της Νακούρα είναι το καρότο· η απειλούμενη χερσαία επιχείρηση είναι το μαστίγιο.
Αυτή είναι μια υπαρξιακή κρίση για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Πέρασε δεκαπέντε χρόνια τοποθετώντας την Τουρκία ως τον απαραίτητο προστάτη των σουνιτικών ισλαμιστικών υποθέσεων σε όλη την περιοχή. Η Συρία υποτίθεται ότι θα ήταν το προτεκτοράτο του. Αντίθετα, ισραηλινά αεροσκάφη κυριαρχούν τώρα στους αιθέρες της μέχρι τα τουρκικά σύνορα. Η Γάζα έδωσε στην Ουάσιγκτον νέα ισχύ έναντι της Άγκυρας. Η κατάρρευση της Χεζμπολάχ θα τον στερούσε από το τελευταίο σοβαρό του προπύργιο στο Λεβάντε. Τα δίκτυα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που καλλιέργησε χαρακτηρίζονται ως τρομοκρατικές οργανώσεις από την κυβέρνηση Τραμπ. Το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου ρέει τώρα από το Ισραήλ και την Κύπρο στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας, παρακάμπτοντας σκόπιμα την Τουρκία. Η Αθήνα αγοράζει ισραηλινά όπλα και φιλοξενεί αμερικανικά F-35, ενώ η οικονομία της Τουρκίας παραπαίει κάτω από τον πληθωρισμό του 24% και μια επιβεβαιωμένη ύφεση.
Κάθε στρατηγικό στοίχημα που έχει κάνει ο Ερντογάν την τελευταία δεκαετία είτε έχει αποτύχει είτε έχει γίνει βάρος. Ένας ακόμη λάθος υπολογισμός – μια απερίσκεπτη κίνηση στη Συρία, μια ναυτική ακροβατική διαμάχη με την Ελλάδα ή η αθέτηση των νέων κυρώσεων των ΗΠΑ – θα μπορούσε να οδηγήσει το καθεστώς του σε σημείο μη επιστροφής.
Ο Λίβανος αντιμετωπίζει μια βάναυση αλλά απλή επιλογή: να πάρει τη σανίδα σωτηρίας, να εξουδετερώσει τη Χεζμπολάχ με διεθνή υποστήριξη και να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση ή να προσκολληθεί στην «αντίσταση» και να βυθιστεί μαζί της. Το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα περιμένει επ’ αόριστον.
Όταν ηρεμήσει η ατμόσφαιρα, ο Λίβανος μπορεί επιτέλους να ανασάνει ξανά ως κυρίαρχο κράτος. Εν τω μεταξύ, η Τουρκία θα μείνει να αναλογίζεται πώς ο πιο ηχηρός υποστηρικτής της σε αντι-ισραηλινά ζητήματα κατέληξε να παρακολουθεί την περιφερειακή τάξη να σταθεροποιείται χωρίς αυτήν – και σε μεγάλο βαθμό εναντίον της.
Το ποσοστό επιβίωσης του Ερντογάν μειώνεται δευτερόλεπτο, συμπεριφέρεται σαν να πιστεύει στην κατήχηση του δικού του εκπαιδευτικού συστήματος και ξέχασε ότι αυτή είναι η Μέση Ανατολή.