Οι διαπραγματεύσεις στο Πακιστάν έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, και αυτό ακριβώς περίμεναν όλοι. Οι διαπραγματεύσεις έχουν κολλήσει σε ένα σημείο, ισχυρίζονται οι διαπραγματευτές: το Στενό του Ορμούζ. Το Ιράν θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο του στενού και να επιβάλει δασμούς στα πλοία που διέρχονται από αυτό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιέζουν για κοινό έλεγχο, ενώ η Τεχεράνη το απορρίπτει σθεναρά.
Αναφορές από το Ισλαμαμπάντ σήμερα (11 Απριλίου 2026) επιβεβαιώνουν ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, με το ζήτημα του ελέγχου του Στενού του Ορμούζ να γίνεται το κεντρικό μήλο της έριδος που απειλεί τη συνέχιση της εκεχειρίας.
Τι κρύβεται πίσω από την τρέχουσα κατάσταση;
Η απαίτηση του Ιράν για οικονομική κυριαρχία: Το Ιράν απαιτεί την αναγνώριση του πλήρους ελέγχου του επί του στενού, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος επιβολής «διοδίων» στα εμπορικά πλοία, παρόμοια με το μοντέλο της Διώρυγας του Σουέζ. Για την Τεχεράνη, αυτός είναι ένας τρόπος να μετατραπεί το στενό σε στρατηγικό οικονομικό πλεονέκτημα που θα αντισταθμίσει τη ζημιά του πολέμου και των κυρώσεων.
Η αμερικανική κόκκινη γραμμή: Η κυβέρνηση Τραμπ, εκπροσωπούμενη στις συνομιλίες από τον Αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς, επιμένει στην πλήρη ελευθερία ναυσιπλοΐας («ελεύθερα ύδατα») χωρίς την πληρωμή δασμών. Οι ΗΠΑ έχουν προτείνει ένα μοντέλο «κοινής διαχείρισης» ή μιας διεθνούς κοινοπραξίας, αλλά το Ιράν το απορρίπτει σθεναρά ως παραβίαση της κυριαρχίας του.
Στρατιωτική πίεση στο παρασκήνιο: Ενώ οι συνομιλίες βρίσκονταν σε εξέλιξη, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν επιχειρήσεις για την απομάκρυνση ναρκών στο Στενό και έστειλαν αντιτορπιλικά μέσω αυτού χωρίς συντονισμό, μια κίνηση που το Ιράν χαρακτήρισε ως πρόκληση που υπονομεύει την εμπιστοσύνη στις συνομιλίες.
Τι σημαίνει αυτό;
Παγκόσμια οικονομική κρίση: Το αδιέξοδο έχει ήδη οδηγήσει σε αύξηση των τιμών του πετρελαίου (περίπου 100-110 δολάρια ανά βαρέλι), λόγω φόβων ότι το στενό θα κλείσει ξανά για πλήρη κυκλοφορία.
Μια δοκιμασία για τον Πακιστανό μεσολαβητή: Το Πακιστάν, το οποίο κατάφερε να φέρει τα μέρη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, βρίσκεται σε μια κρίσιμη κατάσταση όπου η αποτυχία των συνομιλιών θα βλάψει σοβαρά και την οικονομία του, η οποία εξαρτάται από αυτήν την οδό.
Η ευθραυστότητα της εκεχειρίας: Η δύο εβδομάδων εκεχειρία θεωρείται πλέον μόνο «τακτική εκεχειρία». Χωρίς συμφωνία για το στενό, και οι δύο πλευρές ετοιμάζονται να επαναλάβουν τις μάχες.
Πού θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτό;
Άμεση στρατιωτική κλιμάκωση: Ο Τραμπ προειδοποίησε ότι εάν το στενό δεν ανοίξει με τους όρους του, οι ΗΠΑ θα «τελειώσουν τη δουλειά» και θα το ανοίξουν με τη βία, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκτεταμένες επιθέσεις στις ιρανικές ενεργειακές υποδομές.
Προσωρινός τεχνικός συμβιβασμός: Είναι πιθανό να συμφωνηθεί μια «γκρίζα διαχείριση» στην οποία το Ιράν θα λάβει άλλα οικονομικά οφέλη (πάγωμα περιουσιακών στοιχείων) σε αντάλλαγμα για την άρση των δασμών βραχυπρόθεσμα.
Η έκρηξη των συνομιλιών: επιστροφή στον «Πόλεμο των 41 Ημερών» με έμφαση στον μαζικό ναυτικό πόλεμο, ο οποίος θα προκαλέσει παρατεταμένη διαταραχή στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.