Το Πακιστάν επιταχύνει την προμήθεια κινεζικών πυραυλικών συστημάτων μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς (παρά την παταγώδη αποτυχία του να σταματήσει τους ινδικούς πυραύλους να καταστρέφουν βασικά στρατιωτικά περιουσιακά στοιχεία του Πακιστάν) παράλληλα με τουρκικά drones και αιωρούμενα πυρομαχικά, μια κίνηση που οφείλεται σε τρωτά σημεία που αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Sindoor της Ινδίας τον Μάιο του 2025, όπως ανέφερε η India Today.
Αναφέρεται ότι το Πακιστάν αποκτά το σύστημα πυραύλων εδάφους-αέρος μεγάλου βεληνεκούς HQ‑9 από την Κίνα, μια πλατφόρμα που συχνά συγκρίνεται με τους ρωσικούς S‑400. Με βεληνεκές εμπλοκής έως και 250 χιλιόμετρα, το HQ‑9 έχει σχεδιαστεί για να αναχαιτίζει αεροσκάφη, πυραύλους κρουζ και ορισμένες απειλές βαλλιστικών πυραύλων, παρέχοντας στο Πακιστάν μια στρατηγική ασπίδα έναντι των όπλων αντιστάθμισης της Ινδίας.
Παράλληλα, η Πολεμική Αεροπορία του Πακιστάν προμηθεύεται πυραύλους αεράμυνας μεσαίου βεληνεκούς HQ‑16, HQ‑17 και L‑17, οι οποίοι μαζί σχηματίζουν ένα πολυεπίπεδο δίκτυο ικανό να αντιμετωπίσει πολλαπλές εναέριες απειλές σε διαφορετικά υψόμετρα και βεληνεκή.
Το σύστημα HQ‑9 αναμένεται να αναπτυχθεί κατά μήκος των ανατολικών συνόρων του Πακιστάν, όπου οι επιχειρήσεις της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας αποτελούν τη μεγαλύτερη πρόκληση. Τα HQ‑16 και HQ‑17, που έχουν ήδη δοκιμαστεί σε κινεζική υπηρεσία, θα συμπληρώσουν το HQ‑9 καλύπτοντας μικρότερες αποστάσεις και σενάρια ταχύτερης απόκρισης.
Το L‑17, ένα σχετικά νεότερο σύστημα, προσθέτει πλεονασμό και ευελιξία στην αμυντική στάση του Πακιστάν. Συλλογικά, αυτές οι εξαγορές αντιπροσωπεύουν μια σημαντική επέκταση της εξάρτησης του Πακιστάν από την κινεζική τεχνολογία, ενσωματώνοντας την αμυντική αρχιτεκτονική του Πεκίνου βαθιά στον στρατηγικό σχεδιασμό του Ισλαμαμπάντ.
Στο μέτωπο των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, το Πακιστάν φέρεται να αγοράζει UAV Karayel από την Τουρκία. Αναπτυγμένο από την Vestel, το Karayel είναι ένα drone μεσαίου υψομέτρου, μεγάλης αντοχής, ικανό για αναγνώριση και ακριβείς επιθέσεις. Έχει δοκιμαστεί σε μάχη σε θέατρα επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής, όπου επέδειξε ανθεκτικότητα στον ηλεκτρονικό πόλεμο και αποτελεσματικότητα στην ακριβή στόχευση.
Επιπλέον, αποκτώνται τουρκικά πυρομαχικά που περιφέρονται, όπλα που έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση σε πρόσφατες συγκρούσεις για την ικανότητά τους να καταστέλλουν θέσεις ραντάρ και συστήματα αεράμυνας. Αυτά τα πυρομαχικά, που συχνά περιγράφονται ως «drones αυτοκτονίας», παρέχουν στο Πακιστάν ένα οικονομικά αποδοτικό μέσο για την εξουδετέρωση στόχων υψηλής αξίας κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης.
Οι εξαγορές συνδέονται άμεσα με τα διδάγματα από την Επιχείρηση Sindoor, όπου η Ινδία χρησιμοποίησε πυραύλους κρουζ BrahMos, συστήματα εδάφους-αέρος Akash και άλλα όπλα αντιμετώπισής τους με καταστροφικά αποτελέσματα.
Το υπάρχον δίκτυο αεράμυνας του Πακιστάν δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει επαρκώς αυτές τις επιθέσεις, εκθέτοντας τρωτά σημεία στην κάλυψη ραντάρ και την ικανότητα αναχαίτισης. Τα νέα κινεζικά και τουρκικά συστήματα προορίζονται να παρέχουν μια πολυεπίπεδη άμυνα έναντι τέτοιων απειλών, προσφέροντας παράλληλα επιθετικές επιλογές μέσω UAV και αιωρούμενων πυρομαχικών.
Η Ινδία παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις. Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία και το Υπουργείο Άμυνας επικεντρώνονται στην ενίσχυση των δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου για την υποβάθμιση των συστημάτων του εχθρού, ενώ παράλληλα επεκτείνουν την ανάπτυξη εγχώριων πλατφορμών όπως οι S‑400 «Sudarshan», Akash και λύσεις καταπολέμησης drones που έχουν αναπτυχθεί από την DRDO.
Η έμφαση δίνεται στην οικοδόμηση ανθεκτικότητας έναντι απειλών τόσο από πυραύλους όσο και από drone, διασφαλίζοντας ότι η Ινδία διατηρεί το τεχνολογικό της πλεονέκτημα παρά τις εξαγορές του Πακιστάν.
Στρατηγικά, οι προμήθειες του Πακιστάν υπογραμμίζουν τη διπλή εξάρτησή του από την Κίνα και την Τουρκία για προηγμένη αμυντική τεχνολογία. Ενώ τα κινεζικά συστήματα αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της αεράμυνάς του, τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη προσθέτουν ευελιξία και επιθετική εμβέλεια.
Αυτός ο συνδυασμός αντικατοπτρίζει την προσπάθεια του Ισλαμαμπάντ να διαφοροποιήσει τους προμηθευτές, ενώ παράλληλα να εδραιώσει τον αμυντικό εκσυγχρονισμό του σε συνεργασίες με το Πεκίνο. Για την Ινδία, η πρόκληση έγκειται στην αντιμετώπιση ενός πιο εξελιγμένου και πολυεπίπεδου πακιστανικού αμυντικού δικτύου, το οποίο θα μπορούσε να περιπλέξει μελλοντικές επιχειρήσεις κατά μήκος των συνόρων.