Εν μέσω αρκετών πιθανοτήτων σχετικά με την πιθανότητα αμερικανικής επίθεσης εναντίον του Ιράν εάν η ανταλλαγή μηνυμάτων και οι συνεχιζόμενες παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν αποτύχουν, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Παζεσκιάν έχει παραχωρήσει στις τοπικές αρχές εκεί την εξουσία να διασφαλίσουν τη συνέχεια των κυβερνητικών επιχειρήσεων σε περίπτωση οποιασδήποτε επίθεσης.
Κατά τη διάρκεια συνάντησης με κυβερνήτες παραμεθόριων περιοχών, ο Πζασκιάν εξέδωσε διαταγές με στόχο την εξάλειψη της υπερβολικής γραφειοκρατίας και την επιτάχυνση της εισαγωγής βασικών αγαθών, δηλώνοντας: «Αναθέτουμε εξουσίες στις περιφέρειες, ώστε οι κυβερνήτες να μπορούν να επικοινωνούν με τη δικαστική εξουσία και τους αξιωματούχους άλλων φορέων και να λαμβάνουν οι ίδιοι αποφάσεις».
Σύμφωνα με το μέτρο, οι κυβερνήτες θα μπορούν να εισάγουν αγαθά χωρίς ξένο νόμισμα, μέσω μηχανισμών όπως οι συναλλαγές ανταλλαγής με γειτονικές χώρες, παρακάμπτοντας τα γραφειοκρατικά εμπόδια. Ορισμένοι παρατηρητές έχουν συνδέσει την απόφαση με την ελάφρυνση της αποκέντρωσης εξουσιών στις επαρχίες εν αναμονή δολοφονιών εξέχοντων ηγετών, ενώ ο Ιρανός πρόεδρος έχει σημειώσει ότι αυτή η απόφαση θα μειώσει σημαντικά την πίεση από τις κυρώσεις, δεδομένου του αρνητικού αντίκτυπού τους στα μέσα διαβίωσης των ανθρώπων.
Πώς λοιπόν μπορούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο Ιράν σε αυτό το επίπεδο τώρα; Και έχουν αρχίσει οι επίσημες αρχές να αναγνωρίζουν την κατάρρευση της λαβής τους και της σιδερένιας λαβής των «Φρουρών της Επανάστασης» – πολιτικά, οικονομικά, νομικά και από άποψη ασφάλειας – στις επαρχίες, και παραδέχονται σταδιακά την αδυναμία τους να ασκήσουν επιρροή, διακυβέρνηση και εξουσία με ολοκληρωμένο τρόπο, ειδικά υπό το φως του γεγονότος ότι οι πρόσφατες λαϊκές διαμαρτυρίες έχουν αποκαλύψει ένα σημαντικό δομικό ρήγμα σε εσωτερικό επίπεδο στο Ιράν, σε όλους τους τομείς;
Απεγνωσμένη προσπάθεια
Ο στρατηγικός εμπειρογνώμονας Δρ. Σάμι Νάντερ εξήγησε ότι «πρόκειται για μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ιρανικού καθεστώτος να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, μια κίνηση που θα έχει πολύ μικρό θετικό αντίκτυπο σε σχέση με τα πραγματικά προβλήματα, τον αποκλεισμό, την επιδείνωση του νομίσματος, τον αντίκτυπο των οικονομικών κυρώσεων και την απομόνωση της ιρανικής οικονομίας από την παγκόσμια οικονομία».
Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο ειδήσεων Al-Youm, σημείωσε ότι «οι ιρανικές αρχές βρίσκονται στην πιο αδύναμη κατάστασή τους σήμερα από το 1979, δηλαδή από το ξέσπασμα της επανάστασης, και καταβάλλουν προσπάθειες να διασφαλίσουν τη διαχείριση των υποθέσεων, και αυτό είναι το μέγιστο που μπορούν να κάνουν, κάθε βήμα είναι παρόμοιο με τη θεραπεία του καρκίνου με ασπιρίνη».
Πολιτικό τίμημα
Απαντώντας στο ερώτημα αν θα ήταν καλύτερο για το Ιράν να καταλήξει σε συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ το τρέχον ιρανικό καθεστώς είναι αποδυναμωμένο ή μετά από μια αλλαγή καθεστώτος που θα επέστρεφε το Ιράν στον περιφερειακό ανταγωνισμό, ο Nader απάντησε: «Εάν το τρέχον καθεστώς καταλήξει σε μια επιτυχημένη οικονομική συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πληρώσει το τίμημα όσον αφορά την πολιτική της Τεχεράνης, η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως η εξαγωγή της επανάστασης μέσω της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, των Χούθι στην Υεμένη και των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης στο Ιράκ. Ως αποτέλεσμα, το ιρανικό καθεστώς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει αυτήν την πολιτική. Έχουμε ήδη αρχίσει να βλέπουμε αμερικανικές πιέσεις σχετικά με τον διορισμό του Νούρι αλ-Μαλίκι στο Ιράκ, αμερικανικές και αραβικές πιέσεις στην κυβέρνηση του Λιβάνου για περιορισμό των όπλων και αμερικανική επιμονή για την έναρξη και εφαρμογή της δεύτερης φάσης της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα και την παράδοση όπλων στη Χαμάς, ειδικά αφού η Συρία έχει γίνει επίσης ένα διαφορετικό μέρος από πριν».
Κατέληξε: «Οποιαδήποτε επιτυχημένη οικονομική συμφωνία μεταξύ του νυν ιρανικού καθεστώτος και της Ουάσινγκτον θα αποβεί εις βάρος των πυρηνικών και πυραυλικών προγραμμάτων, με άλλα λόγια, ολόκληρης της ιρανικής στρατηγικής στην περιοχή. Αυτές είναι οι αμερικανικές απαιτήσεις για συμφωνία και άρση των κυρώσεων, και η οικονομική λύση ξεκινά με την αλλαγή της κατεύθυνσης του Ιράν σε περιφερειακό πολιτικό επίπεδο».