Ανοιχτή Επιστολή Μετά τη Σφαγή στον Άγιο Ηλία – Από έναν Επιζώντα
Ντάνι Μ., Επιζών της επίθεσης
Όταν ήμουν παιδί και μεγάλωνα μέσα στην αποξένωση που έφερναν ο εξισλαμισμός και ο εκαραβισμός, ρώτησα κάποτε τη γιαγιά μου:
«Γιατί δεν έχουμε δικό μας κράτος;»
Χαμογέλασε και μου είπε:
«Έχουμε. Είναι πίσω από τη θάλασσα. Λέγεται Ελλάς. Είναι όλοι Ρωμιοί εκεί. Και παντού βλέπεις εικόνες.»
«Πώς μοιάζουν;» τη ρώτησα.
«Σαν εσένα. Καφετιά μάτια, καστανά μαλλιά, γνώριμα πρόσωπα.»
«Τι τρώνε;»
«Ό,τι κι εμείς – ντολμάδες, ελιές, και πίνουν ούζο όπως εμείς πίνουμε αράκ.»
«Και πώς χορεύουν;»
«Χορεύουν σε κύκλο, όπως εμείς τη ντάμπκε. Και αγαπούν τις εικόνες, όπως εμείς.»
Χθες, παραλίγο να τη συναντήσω ξανά. Η γιαγιά μου έφυγε απ’ τη ζωή το 2005.
Εγώ επέζησα της βομβιστικής επίθεσης στον Άγιο Ηλία για λίγα δευτερόλεπτα.
Αν είχα πεθάνει, ξέρω τι θα μου έλεγε:
«Μην ανησυχείς. Η χώρα πίσω απ’ τη θάλασσα, η Ελλάς, θα σας βοηθήσει.»
Αλλά έζησα. Και σήμερα της λέω:
«Αν πεθάνω στην επόμενη επίθεση, θα σου πω:
Γιαγιά, ακόμα περιμένουμε.»
Ελλάδα, δεν είσαι μια ξένη χώρα για εμάς.
Είσαι η οικογένειά μας, το παρελθόν μας, η ελπίδα μας.
Δεν ζητάμε λεφτά.
Δεν ζητάμε βίζες.
Ζητάμε τη φωνή σου.
Τη δύναμη της διπλωματίας σου.
Τη δύναμη της ιστορίας σου.
Μπορείς να καλέσεις έκτακτη συνεδρίαση του ΟΗΕ για τη σφαγή των Χριστιανών της Συρίας.
Και πρέπει να το κάνεις τώρα.
Αιμορραγούμε ακόμα.
Περιμένουμε ακόμα.
Πιστεύουμε σε εσένα.
Με πόνο και ελπίδα,
Ντάνι Μ.
Επιζών της σφαγής στον Άγιο Ηλία