Μπορεί η ραχοκοκαλιά του αεροπορικού στόλου να «γεμίζει» με F-16 Viper, την πιο προηγμένη έκδοση του μαχητικού αεροσκάφους, πλην όμως αυτά δεν είναι άτρωτα στο σύγχρονο πεδίο που είναι γεμάτο από αναβαθμισμένες απειλές.
Είναι βέβαιο πως τα Viper αλλάζουν σε πολλά την έως σήμερα αεροπορική τακτική και τους ρόλους των πολεμικών Μοιρών που διαθέτουν ήδη τον τύπο. Η εκπαίδευση είναι διαρκής σε εντελώς νέα σενάρια που μπορούν να υποστηρίξουν αεροπόροι, μηχανικοί και πλατφόρμα.
Από την άλλη πλευρά το debriefing είναι εκείνο που δίνει πάντα τις απαντήσεις για την θετική έκβαση μιας αποστολής, τα λάθη, τις παραλήψεις ή όλα εκείνα που απουσιάζουν από τις υπερσύγχρονες πλατφόρμες 4,5 γενιάς.
Τα παραπάνω υφίστανται τόσο ως αναφορές προς το επιτελείο αλλά αποτελούν και συμπεράσματα της ηγεσίας η οποία γνωρίζει από πρώτο χέρι το νέο τύπο του F-16.
Στρατιωτικές πηγές έχουν επισημάνει ότι «πολλά θα μπορούσαν να γίνουν και ν’ αποφασιστούν, όμως άλλο πράγμα είναι το υφιστάμενο ταμείο που αφορά την ενίσχυση των αεροσκαφών κι άλλο το δημοσιονομικό πλαίσιο που έχει σαφείς περιορισμούς στις δαπάνες για την άμυνα. Επιπλέον ο «κουμπαράς» που υπάρχει έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και δεν είναι άλλη από την αναβάθμιση των F-16 Block 50»
Η παραπάνω απάντηση ήρθε μετά από ερώτημα της Hellasjournal προς αρμόδια στρατιωτική πηγή αναφορικά με την έρευνα αγοράς που σχετίζεται με το σύστημα αυτοπροστασίας των F-16 Viper.
Το σύστημα ASPIS II που «φορούν» σήμερα τα Viper το προμηθεύτηκε η πολεμική αεροπορία για τα F-16 Block 50, 52+ & 52+ Advanced. Επί δεκαετίες προσέφερε το πλέγμα ασφαλείας που ήθελε ο ιπτάμενος που πετούσε σε κάποια αποστολή.
Τα χρόνια όμως πέρασαν, η γενιά της «οχιάς» έχει φτάσει και η αναλογική φιλοσοφία του ASPIS II περιορίζει την συνεργασία με το νέο ψηφιακό ραντάρ AESA AN/APG-83 SABR, που διαθέτουν τα Viper. Το επιχειρησιακό έλλειμμα που βλέπει η Πολεμική Αεροπορία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να το αγνοήσει.
Και μπορεί το ASPIS II να ρυθμίζεται σε πολλά από το Εργοστάσιο Τηλεπικοινωνιακών και Ηλεκτρονικών Μέσων της πολεμικής αεροπορίας, η νέα γενιά συστημάτων αυτοπροστασίας είναι ήδη σε εξέλιξη, γεγονός που έχει στρέψει το ενδιαφέρον της αεροπορίας στην εξεύρεση του κατάλληλου,
ειδικά όταν οι απειλές από την Τουρκία έχουν αλλάξει σε σχέση με εκείνα που εξυπηρετούσε για δεκαετίες το ASPIS II. Η γείτονα διαθέτει αντιαεροπορικά συστήματα εγχώριας παραγωγής, έχει το αντιαεροπορικό σύστημα S-400 και επενδύει σε δικές της δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου.
Αιγαίο και Αν. Μεσόγειος αποτελούν ένα δικτυοκεντρικό πεδίο μάχης με όπλα που στοχοποιούν πέραν του οπτικού ορίζοντα. Τα F-16 Viper έχουν το ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης, υπολογιστή μάχης, Link-16 και τα νέα ηλεκτρονικά ωθούν ακόμη περισσότερο τα εξελιγμένα όπλα. Όλα τα παραπάνω καθιστούν το αεροσκάφος και στόχο υψηλής αξίας για τον επίδοξο αντίπαλο.
Το αεροπορικό επιτελείο δεν βιάζεται επί του παρόντος, διότι τα συστήματα αυτοπροστασίας που προσφέρονται και για τα ελληνικά F-16 Viper ακόμη δεν έχουν «κουμπώσει» πλήρως, ούτε στα αμερικανικά όπως επισήμανε ο ίδιο ο Αρχηγός της αεροπορίας σε επιτροπή της Βουλής.
Υπάρχουν τρεις αμερικανικές προτάσεις και μια ισραηλινή που εξετάζεται από την πολεμική αεροπορία. Τα δυο βασικά σημεία που εξετάζονται για τα συστήματα αυτοπροστασίας είναι το κόστος και το δεύτερο είναι να καλύπτει όλες τις επιχειρησιακές ανάγκες που θέλει η αεροπορία.
Τα αναγκαία Pods
Ένα άλλο σημείο που αφορά την πληρότητα των F-16 Viper αλλά και των Rafale F3R είναι τα ατρακτίδια (Pods).
Είτε είναι targeting pods, είτε reconnaissance ή ακόμη και EW, δηλαδή ηλεκτρονικού πολέμου, για τις σύγχρονες αποστολές τα ατρακτίδια είναι ένα σημείο που η αεροπορία «πονά». Έχει μείνει αρκετά πίσω στην τεχνολογία ενώ διαθέτει τον πιο προηγμένο τύπο αεροσκαφών 4,5 γενιάς.
Με την χρήση των Pods επιτρέπεται ο εντοπισμός και η προσβολή στόχων με ακρίβεια ημέρα ή νύχτα, αυξάνοντας έτσι την επιχειρησιακή ευελιξία και αποτελεσματικότητα.
-Τα ατρακτίδια στόχευσης (σ.σ. Targeting Pods) χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό, την ιχνηλάτηση και την κατάδειξη στόχων εδάφους με λέιζερ για κατευθυνόμενες βόμβες. Τέτοιο είναι το υφιστάμενο Litening αλλά και το Sniper, ένα ατρακτίδιο που έχει ζητήσει την αγορά του εδώ και πολλά χρόνια η πολεμική αεροπορία.
-Τα ατρακτίδια αναγνώρισης (σ.σ. Reconnaissance Pods) είναι αυτά που φέρουν κάμερες υψηλής ανάλυσης και αισθητήρες για συλλογή πληροφοριών. Τέτοια Pods διαθέτει η αεροπορία και μάλιστα είναι αυτά που έδωσαν δεκάδες φορές ιδιαίτερα σαφή εικόνα για πολλά περιστατικά που απαιτήθηκε και στρατιωτική συνδρομή.
-Τα ατρακτίδια ηλεκτρονικού πολέμου & αυτοπροστασίας (σ.σ. EW Pods) είναι αυτά που δίνουν την δυνατότητα παρεμβολών κατά εχθρικών ραντάρ αλλά και συστημάτων αεράμυνας.
Τα ατρακτίδια στο σύγχρονο πεδίο επιτρέπουν στους ιπταμένους που κρατούν υπέρ σύγχρονες πλατφόρμες στα χέρια τους, να εκτελούν σύνθετες αποστολές χωρίς την ανάγκη αλλαγής της δομής του αεροσκάφους, προσφέροντας την αναγκαία ευελιξία.
Τα όπλα…
Πέραν των παραπάνω, ίσως το πιο κρίσιμο σημείο που σχετίζεται με την πλήρη ενίσχυση των ελληνικών F-16 Viper είναι τα όπλα που ήδη φέρουν αλλά και θα φέρουν στο μέλλον. Το αεροπορικό επιτελείο δεν έχει σταματήσει ούτε τις συζητήσεις, ούτε την άσκηση πίεσης ώστε να πετύχει το επιθυμητό, τόσο για όπλα αέρος- αέρος, όσο και για όπλα κρούσης από μεγάλες αποστάσεις.
Στρατιωτικές πηγές έχουν επισημάνει στην Hellasjournal ότι η αεροπορία δεν υπολείπεται από όπλα που χρειάζεται για τις επιχειρησιακές της ανάγκες. Εκείνο που χρειάζεται και επιδιώκει η αεροπορία είναι η ποιοτική διαφορά, δηλαδή ο πιο σύγχρονος τύπος του F-16 να χει στις πτέρυγές του τα όπλα που είναι απαραίτητα για τον διπλό ρόλο, ενός Viper στον ουρανό του Αιγαίου και της Μεσογείου.
Οι ίδιες πηγές επανέλαβαν ότι το 2028 θεωρείται η χρονιά όπου τα όπλα των Viper θα «κλειδώσουν» μαζί με εκείνα των F-35. Και μάλιστα τονίζεται ότι στην πρόσφατη ιστορία, οι αποφάσεις που είχαν ληφθεί, απέδειξαν ότι λύσεις υπάρχουν στην αγορά, ιδίως όταν υπάρχει η μόνιμη άρνηση της άλλης πλευράς που υποτίθεται πως διαπραγματεύεται…
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΔΕΡΗ, HELLAS JOURNAL-Αθήνα