Η Τουρκία προωθεί νέο νομοθετικό πλαίσιο για τις θαλάσσιες ζώνες της, γνωστό στη δημόσια συζήτηση ως «Νόμος της Γαλάζιας Πατρίδας», με στόχο την επικαιροποίηση του υφιστάμενου καθεστώτος και την αποσαφήνιση των αρμοδιοτήτων των κρατικών φορέων σε ζητήματα θαλάσσιου δικαίου, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Σαμπάχ. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, η προετοιμασία της νομοθετικής πρότασης συνδέεται αποκλειστικά με εσωτερικές νομικές διαδικασίες και δεν εισάγει νέα τουρκική θέση ως προς τα χωρικά ύδατα.
Αποσαφήνιση αρμοδιοτήτων σε ΑΟΖ, χωρικά ύδατα και συνορεύουσα ζώνη
Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται η Σαμπάχ, η σημαντικότερη πτυχή του σχεδίου νόμου αφορά την αποσαφήνιση του ποιοι κρατικοί θεσμοί και υπηρεσίες είναι αρμόδιοι για ζητήματα που σχετίζονται με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), τα χωρικά ύδατα, τη συνορεύουσα ζώνη και γενικότερα το δίκαιο της θάλασσας.
Το δημοσίευμα σημειώνει ότι η τελευταία σχετική νομοθετική ρύθμιση στην Τουρκία ήταν ο Νόμος περί Χωρικών Υδάτων υπ’ αριθμόν 2674, ο οποίος θεσπίστηκε το 1982. Η νέα ρύθμιση, σύμφωνα με την εφημερίδα, προωθείται λόγω των γεωγραφικών, νομικών και τεχνολογικών εξελίξεων που έχουν μεσολαβήσει τις τελευταίες δεκαετίες.
Δεν αλλάζει η τουρκική θέση για τα χωρικά ύδατα
Η Σαμπάχ αναφέρει ότι το νομοσχέδιο θα προβλέπει χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο και 12 ναυτικών μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι η πρόβλεψη αυτή δεν συνιστά νέα πολιτική ή νέα πραγματικότητα, αλλά αποτυπώνει θέσεις που η Άγκυρα προβάλλει εδώ και χρόνια.
Κατά το δημοσίευμα, οι συζητήσεις περί επίσημης διακήρυξης των συγκεκριμένων ορίων μέσω του νέου νόμου δεν αντανακλούν κάποια μεταβολή της τουρκικής πολιτικής, καθώς η Τουρκία υποστηρίζει σταθερά τις ίδιες θέσεις σε διεθνή φόρα.
«Με άλλα λόγια, το νομοσχέδιο δεν δημιουργεί μια νέα de facto κατάσταση όσον αφορά τα χωρικά ύδατα», αναφέρει το δημοσίευμα.
Αιχμές κατά της Ελλάδας για το δίκαιο της θάλασσας
Η εφημερίδα παρουσιάζει επίσης τις τουρκικές θέσεις για τις ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το διεθνές δίκαιο προβλέπει ότι όταν ένα κράτος αποτελείται εξ ολοκλήρου από νησιά, τα νησιά διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες, ενώ στην περίπτωση ηπειρωτικών κρατών προτεραιότητα δίνεται στην ηπειρωτική χώρα.
Η Σαμπάχ υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θεωρεί πως τόσο η ηπειρωτική της επικράτεια όσο και τα νησιά της διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Παράλληλα, αναφέρει ότι η Αθήνα παραπέμπει στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, στην οποία η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, ενώ αγνοεί –κατά την τουρκική εφημερίδα– αποφάσεις και νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου.
Το δημοσίευμα προσθέτει ότι η ελληνική πλευρά εμφανίζεται ενοχλημένη από την τουρκική πρωτοβουλία και αναζητεί διεθνή στήριξη για τις θέσεις της.
«Έχοντας ανησυχήσει από αυτή την κίνηση της Τουρκίας, η Αθήνα τώρα πηγαίνει πόρτα-πόρτα αναζητώντας υποστήριξη», ισχυρίζεται η Σαμπάχ.
Έμφαση στα Στενά και στη Θάλασσα του Μαρμαρά
Η Σαμπάχ επισημαίνει ότι το νομοσχέδιο δεν περιορίζεται στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, καθώς και στη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το σχέδιο νόμου θα υπογραμμίζει ότι τα Στενά και η Θάλασσα του Μαρμαρά αποτελούν εσωτερικά ύδατα της Τουρκίας, ενώ παράλληλα θα επικεντρώνεται σε εσωτερικές νομικές ρυθμίσεις που αφορούν την εφαρμογή της Σύμβασης του Μοντρέ.
Νέες προβλέψεις για ενέργεια και φυσικούς πόρους
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται επίσης στη διαχείριση ενεργειακών και φυσικών πόρων. Σύμφωνα με πληροφορίες της Σαμπάχ, κατά τη σύνταξη του νομοσχεδίου ζητήθηκαν απόψεις και εισηγήσεις από πολλούς εμπλεκόμενους φορείς.
Η εφημερίδα αναφέρει ότι εξετάστηκαν ζητήματα τα οποία δεν βρίσκονταν στην ατζέντα τη δεκαετία του 1980, όπως η διαχείριση ζώντων και μη ζώντων πόρων που βρίσκονται στο υπέδαφος και στη θαλάσσια στήλη, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες, καθώς και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή ενέργεια.
Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πραγματοποιήθηκε αναλυτική εργασία για τον καθορισμό των αρμοδιοτήτων και ευθυνών κάθε δημόσιου φορέα της Τουρκίας στους τομείς της ενέργειας, των φυσικών πόρων και της θαλάσσιας διακυβέρνησης.