Το κρίσιμο κέρδος της Τουρκίας από τη συμφωνία Safran-Baykar δεν είναι η ενσωμάτωση του γαλλικού EUROFLIR στο Bayraktar: οι Τούρκοι έχουν πουλήσει εκατοντάδες Bayraktar χωρίς αυτό, άρα δεν το χρειάζονταν (έστω κι αν είναι τεχνικά καλύτερο). Και η συζήτηση (πυροδοτούμενη και από Τούρκους σχολιαστές) για το ποιο FLIR είναι τεχνικά καλύτερο, είναι αποπροσανατολιστική.
Το κρίσιμο κέρδος των Τούρκων από αυτή τη συμφωνία είναι η δυνατότητα να προωθήσουν στην αγορά το Bayraktar, με την προσθήκη ενός γαλλικού υποσυστήματος, ως γαλλοτουρκικό (άρα ευρωπαϊκό) προϊόν.
Ήδη το ΤΒ2 έχει αγοραστεί από ευρωπαϊκές χώρες (Πολωνία, Ρουμανία, Κροατία), και η γαλλική “σφραγίδα” θα διευκολύνει την υιοθέτησή του από άλλες, ιδίως στο πλαίσιο εξοπλιστικών προγραμμάτων χρηματοδοτούμενων από την ΕΕ, που προκρίνουν ευρωπαϊκά προϊόντα.
Επομένως η συνεργασία Baykar-Safran εντάσσεται στην προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια αυτόνομα και παράλληλα με το ΝΑΤΟ, λόγω της αποστασιοποίησης των ΗΠΑ από την Ευρώπη επί προεδρίας Τραμπ. Η Τουρκία προσπαθεί να καταστεί αναπόσπαστο μέρος της ευρωπαϊκής ασφάλειας στη νέα εποχή, προβάλλοντας το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της και την ανεπτυγμένη αμυντική της βιομηχανία.
Δεν είναι τυχαία η προσπάθεια της Τουρκίας να διεισδύσει στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, όπως π.χ. με την αγορά της ιταλικής Piaggio από την Baykar το 2025. Όπως δεν ήταν τυχαία η πολυδάπανη αποστολή τουρκικού στολίσκου στην άσκηση Steadfast Dart 2026 στη Βαλτική, όπου επιδείχθηκε η δυνατότητα του Bayraktar TB3 να επιχειρεί σε αρκτικές συνθήκες από το ελικοπτεροφόρο Anadolu. Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται στο σκεπτικό που πρόσφατα διακήρυξε ο Ερντογάν: “η Ευρώπη χρειάζεται την Τουρκία περισσότερο απ’ όσο η Τουρκία χρειάζεται την Ευρώπη”.
Επομένως η ενσωμάτωση του γαλλικού FLIR στο Bayraktar δεν είναι το κρίσιμο σημείο της συμφωνίας Safran-Baykar, αλλά απλώς το “τυράκι” που δίνουν οι Τούρκοι στη γαλλική εταιρεία, για να πετύχουν τους στόχους τους – και μάλιστα σε μια αγορά όπου η ακύρωση του προγράμματος UAV Patroller από τη Γαλλία τους απαλλάσσει από έναν σοβαρό ανταγωνιστή.
Περιττό να τονιστεί ότι η εξάρτηση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας από την Τουρκία θα υπονόμευε την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, ακριβώς τη στιγμή που αρχίζει να διαμορφώνεται. Η Τουρκία έχει κάθε λόγο να επιδιώκει μια τέτοια εξάρτηση, αλλά η Ευρώπη όχι. Διαθέτει επαρκέστατο οικονομικό, ανθρώπινο, τεχνολογικό και βιομηχανικό δυναμικό για να στηρίξει τη στρατηγική της αυτονομία – αρκεί να το κινητοποιήσει με σωστό σχεδιασμό, συντονισμό και συνέπεια.