Ενδεικτικό είναι το άρθρο που υπογράφει ο αρχισυντάκτης διεθνών θεμάτων, Sernur Yassıkaya, της φιλοκυβερνητικής/ισλαμιστικής τουρκικής εφημερίδας «Yeni Şafak», υπό τον τίτλο «Ελλάδα: Ο Δούρειος Ίππος του Ισραήλ στην Ευρώπη».
Στο άρθρο του, ο Yassıkaya μορφοποιεί και προτείνει ένα συγκεκριμένο συλλογιστικό αφήγημα, το οποίο αντιστοιχεί, εν πολλοίς, στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, περί ακολουθούμενων εκ μέρους Ελλάδας και Κύπρου πολιτικών θεμελιωμένων «σε εμμονή με την Τουρκία», «πολύ επικίνδυνων», που «καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν ακολουθεί», «χωρίς (Ελλάδα και Κύπρος) να αντιλαμβάνονται το είδος της βλάβης που προκαλούν στον εαυτό τους» και τους «μακροπρόθεσμους κινδύνους».
Το συλλογιστικό αφήγημα που προτείνει ο Sernur Yassıkaya βασίζεται, συνοπτικά, στην αξιωματική παραδοχή ότι η Ελλάδα, «ορμώμενη από ένα τυφλό αντιτουρκικό αίσθημα», έχει αναλάβει ρόλο «Δούρειου Ίππου», καθοδηγούμενου από το Ισραήλ, το οποίο, με τη σειρά του, αποσκοπεί [για μη προσδιοριζόμενους λόγους] στην υπονόμευση της ενότητας και της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της Ευρώπης (κυρίως), αλλά και του ίδιου του ΝΑΤΟ [επίσης αξιωματική παραδοχή].
Προς εμπλουτισμό του αφηγήματός του, μάλιστα, ο Yassıkaya, ξεχνώντας προφανώς τις στενές σχέσεις Ορμπάν – Ερντογάν, πιθανολογεί ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός «μπορεί να λειτουργήσει ως εφεδρικός του Orbán για το Ισραήλ». Ως ενδεικτική κορύφωση της επιλεκτικής – ακροβατικής συλλογιστικής του, επισημαίνεται ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα διατηρεί κατά καιρούς αντιφατικές σχέσεις όχι μόνο με το Ισραήλ αλλά και με άλλους διεθνείς παράγοντες, όπως η Ρωσία», γεγονός που, κατά τον ίδιο, την καθιστά αναξιόπιστη.
«Καθώς το Ισραήλ επιδιώκει να επηρεάσει την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας μέσω της Ελλάδας και της ‘Νότιας Κύπρου’ στην Ανατολική Μεσόγειο, ο αναδυόμενος νέος άξονας δημιουργεί στρατηγικά τρωτά σημεία εντός του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ενώ δοκιμάζει την ενότητα της Ευρώπης, αυτή η διαδικασία παράγει επίσης μια εικόνα αυξανόμενων εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και κινδύνους μακροπρόθεσμης αστάθειας», αναφέρει στο άρθρο.
Σε άλλο σημείο, επισημαίνει ότι «οι ενδείξεις ότι η Ελλάδα, μέλος τόσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και του ΝΑΤΟ, επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τη διάσημη κληρονομιά [του ‘Δούρειου Ίππου’] σύμφωνα με τους στόχους του Ισραήλ ενισχύονται κάθε μέρα.
Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση της Αθήνας υπέγραψε πρόσφατα συμφωνία για την αγορά ενός συστήματος εκτοξευτών πυραύλων αξίας 750 εκατομμυρίων δολαρίων από το Ισραήλ. Δημιουργεί, ωστόσο, ερωτήματα το γεγονός ότι η Ελλάδα —η οποία βρίσκεται υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και επωφελείται από την οικονομική βοήθεια της ΕΕ— χρησιμοποιεί έσοδα που προέρχονται από τους φόρους των Ευρωπαίων πολιτών για να υποστηρίξει την αμυντική βιομηχανία μιας χώρας που έχει διαπράξει γενοκτονία και εθνοκάθαρση στη Γάζα και τον Λίβανο. […] Ενόσω χώρες, με επικεφαλής τη Γαλλία, εργάζονται για την ενίσχυση προγραμμάτων όπως το «Made in Europe» και το «SAFE», με στόχο την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας, φαίνεται ότι η Ελλάδα υποστηρίζει την ισραηλινή αμυντική βιομηχανία, ασκώντας ακριβώς αντίθετη πολιτική».
Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι ότι λησμονεί τις στενές σχέσεις του Ερντογάν με τον Ορμπάν, απευθύνοντας ένα ρητορικό ερώτημα για το αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο διάδοχος του Ορμπάν στην Ευρώπη. «Είναι γνωστό ότι το Ισραήλ, εναντίον του οποίου έχει κατατεθεί μήνυση στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με κατηγορίες γενοκτονίας, ‘θρηνεί’ για τον πρώην Π/Θ της Ουγγαρίας, Viktor Orbán, ο οποίος παρεμπόδισε την εφαρμογή πολιτικών της ΕΕ. Και το ερώτημα είναι: Προετοιμάζει μήπως το Ισραήλ τον Π/Θ της Ελλάδας, Κυριάκο Μητσοτάκη, ως εφεδρικό του Ορμπάν;» γράφει και προσθέτει:
«Παρατηρείται επίσης ότι το Ισραήλ επιχειρεί να αποδυναμώσει ή ακόμη και να διαλύσει το ΝΑΤΟ μέσω διαφόρων χωρών. Από αυτή την άποψη, η πρόθεση του Τελ Αβίβ να χρησιμοποιήσει την Αθήνα για να αποδυναμώσει την ενότητα του ΝΑΤΟ και να δημιουργήσει κλίμα σύγκρουσης αντανακλάται στην πρόσφατη κλιμάκωση των επιθέσεών του εναντίον βασικών εταίρων στα νότια και ανατολικά άκρα της συμμαχίας, όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Τουρκία. Η κυβέρνηση της Αθήνας δεν έχει διστάσει να εφαρμόσει μέτρα —όπως η επιδίωξη «φανταστικών έργων» με το Ισραήλ, τα οποία θα ενίσχυαν την αστάθεια στην Ανατολική Μεσόγειο— προς υπονόμευση των γεωπολιτικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από αυτή την άποψη, η ενεργειακή και η συνεργασία ασφάλειας που αναπτύχθηκε μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και ‘Νότιας Κύπρου’ είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Το έργο του αγωγού EastMed […] στοχοποιεί την Τουρκία —μια χώρα κρίσιμης σημασίας για την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια— προς το συμφέρον του Ισραήλ».