”Από τον Λίβανο μέχρι την Υεμένη, από τη Συρία μέχρι το Ιράκ, η περιφερειακή επιρροή του Ιράν είχε ήδη καταστραφεί. Είχε στραφεί στην υπεράσπιση της πατρίδας του και δεν είχε αντισταθεί σε αυτές τις περιοχές επειδή αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο. Τώρα το χτυπούν στην ίδια του την πατρίδα.
Ο στόχος δεν είναι η πυρηνική ενέργεια, αλλά μια προσωπική βεντέτα μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Σαφώς και κατηγορηματικά, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ή λόγος για μια επίθεση στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου.
Η ήττα, η κατάρρευση και ο κατακερματισμός του Ιράν θα επαναρύθμιζαν όλους τους υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή. Νέοι χάρτες, ιδιαίτερα στα ανατολικά της Τουρκίας, θα σχεδιάζονταν με επίκεντρο το Ισραήλ, και θα αναδύονταν νέες δυνάμεις.
Αυτό θα είχε τρομερές συνέπειες για την Τουρκία. Ο τρομοκρατικός διάδρομος στη βόρεια Συρία θα επανασχεδιαζόταν κατά μήκος των ανατολικών μας συνόρων, το Ισραήλ θα εγκαθίδρυε παρουσία εκεί και η διαδρομή Τουρκίας-Κεντρικής Ασίας θα έκλεινε. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να γίνει δεκτό.
Η δολοφονία του Χαμενεΐ με αυτόν τον τρόπο άνοιξε τις πόρτες σε ένα τρομακτικό μέλλον. Καμία χώρα, κανένας ηγέτης, καμία σημαντική προσωπικότητα δεν είναι πλέον ασφαλής.
Επομένως, δημιουργήθηκαν λόγοι για την άμεση δολοφονία του Νετανιάχου, για την κατάρριψη του αεροπλάνου του, ή για την καταδίωξή του στο ίδιο του το σπίτι, ή για την εξάλειψη του ίδιου και της οικογένειάς του. Και το ίδιο το Ισραήλ το έκανε αυτό.
Έρχεται μια στιγμή που ακόμη και πολιτικά αεροσκάφη μπορούν να μετατραπούν σε στρατιωτικούς στόχους. Έδειξαν ένα τέτοιο παράδειγμα. Έρχεται μια στιγμή που, από προσωπικό θυμό και χωρίς κανένα λόγο, μια χώρα μπορεί να χτυπήσει την πρωτεύουσα μιας άλλης.
Οι πύραυλοί τους μπορούν να κάψουν τα πάντα στην εμβέλειά τους. Δεν χρειάζεται πλέον αιτία για πόλεμο. Οι άρρωστοι τύποι όπως ο Νετανιάχου, οι σχιζοφρενείς, οι υστερικοί φόβοι και οι πεποιθήσεις τους είναι αρκετοί.”