Τι αναφέρει το turkiyetoday
Οι ραγδαίες εδαφικές προελάσεις του Συριακού Στρατού τις τελευταίες δύο ημέρες αναμόρφωσαν τις πραγματικότητες επί του εδάφους, συμπιέζοντας τα χρονοδιαγράμματα που ευνοούσαν εδώ και καιρό ένα παρατεταμένο αδιέξοδο. Καθώς οι κυβερνητικές δυνάμεις κινούνταν γρήγορα, ο κίνδυνος μιας πιο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης αυξήθηκε.
Σε απάντηση, ανακοινώθηκε μια εκεχειρία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ σε μια στιγμή που η στρατιωτική ορμή έκλινε σαφώς προς τη Δαμασκό. Αντί να παγώσει μια εδραιωμένη σύγκρουση, η συμφωνία παρενέβη σε μια αποφασιστική καμπή, δίνοντας προτεραιότητα στην ανάσχεση έναντι της παράτασης.
Στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας βρίσκεται ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος στη Συρία. Κερδίζοντας σταθερά την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό πολλαπλών πλευρών με αντικρουόμενα συμφέροντα, ο Μπαράκ αναδείχθηκε ως μια προσωπικότητα στην οποία η Ουάσιγκτον μπορούσε να βασιστεί για ηγεσία, αντί να επιτρέψει στην πρωτεύουσα να υποκύψει σε αντιδραστικές προφυλάξεις.
Η προσέγγισή του συνδύαζε τον πολιτικό ρεαλισμό με τη διαρκή εμπλοκή, επιτρέποντας στην Ουάσιγκτον να ενεργεί ως μεσολαβητής και όχι ως μακρινός επιβολέας, αποφεύγοντας παράλληλα να ευνοεί πλευρές μεταξύ των Αμερικανών συμμάχων επί του εδάφους.
Ο ρόλος του Μπαράκ αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη αναπροσαρμογή της στρατηγικής των ΗΠΑ και τη θεσμική βούληση μιας σύνθετης γραφειοκρατίας της Ουάσιγκτον. Η κατάπαυση του πυρός υποδηλώνει μια προσπάθεια για υπεύθυνη διαχείριση των συνθηκών εξόδου, σηματοδοτώντας μια μετατόπιση από την ανοιχτή εμπλοκή προς μια ρεαλιστική σταθεροποίηση που βασίζεται σε γεωπολιτικές πραγματικότητες και όχι σε ιδεολογικές εντολές.
Διαμεσολάβηση για την κατάπαυση του πυρός: Μια κλίση προς την ενοποιημένη Συρία
Μια βασική στιγμή σε αυτή τη μετατόπιση ήταν η συνάντηση υψηλού επιπέδου του Μπαράκ στη Δαμασκό με τον Πρόεδρο Άχμαντ αλ-Σαράα. Η εμπλοκή υπογράμμισε την παρουσία ενός άμεσου διπλωματικού καναλιού που δεν θα υπήρχε με έναν τακτικό διπλωμάτη.
Η ουσία της κατάπαυσης του πυρός αντανακλούσε επίσης με επιτυχία την ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο της μάχης. Οι όροι της φαινόταν να έχουν σχεδιαστεί για να εδραιώσουν την κρατική εξουσία αντί να διατηρήσουν παράλληλες ρυθμίσεις ασφαλείας.
Τις ημέρες που προηγήθηκαν της κατάπαυσης του πυρός, ο πρέσβης είχε επίσης διαβουλεύσεις με εκπροσώπους των SDF μαζί με την κουρδική ηγεσία στο Ιράκ, δημιουργώντας χώρο για να ακουστούν οι απόψεις τους πριν επιταχυνθούν οι επιχειρήσεις.
Φιλοσοφία ρεαλιστικής στροφής
Η προσέγγιση του Μπαράκ βασίζεται σε μια άμεση επανεκτίμηση των ρόλων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Έχει επανειλημμένα σηματοδοτήσει ότι η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να παραμείνει μόνιμη νταντά ή μεσολαβητής.
Αυτή η φιλοσοφία απορρίπτει το μεταψυχροπολεμικό μοντέλο οικοδόμησης εθνών μέσω στρατιωτικής παρουσίας και θεσμικού επανασχεδιασμού. Το κόστος τέτοιων προσπαθειών έχει υπερβεί κατά πολύ τις στρατηγικές τους αποδόσεις.
Αντίθετα, η έμφαση έχει μετατοπιστεί στη διαχείριση των αποτελεσμάτων παρά στην αναμόρφωση των κοινωνιών. Οι υπάρχουσες δομές εξουσίας αντιμετωπίζονται ως πραγματικότητες με τις οποίες πρέπει να εργαστούμε, όχι ως εμπόδια που πρέπει να αρθούν.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουάσιγκτον μετέφερε την κύρια ευθύνη για το θέμα της Συρίας στον Μπαράκ κατά την εμφάνιση της προσωρινής συριακής κυβέρνησης. Η εντολή του αντανακλούσε την κατανόηση ότι η μεταβατική φάση απαιτούσε ρεαλισμό, συνέχεια και άμεση εμπλοκή και όχι ιδεολογική εξαρτημένη εργασία.
Αυτή η εξουσιοδότηση ευθυγραμμίζεται επίσης με το ευρύτερο δόγμα του Τραμπ, το οποίο δίνει προτεραιότητα στη μείωση του βάρους, τη συναλλακτική διπλωματία και τη στρατηγική εστίαση έναντι της επεκτατικής πολιτικής μηχανικής. Η Συρία, σε αυτή την ερμηνεία, έγινε μια περίπτωση πειθαρχημένης αποδέσμευσης και όχι απεριόριστου μετασχηματισμού.
Πίσω από αυτή την αλλαγή βρίσκεται η αναγνώριση ότι η πολιτική της Μέσης Ανατολής δεν ακολουθεί τις δυτικές τροχιές, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου οι ιδεολογικές προτιμήσεις υποτάσσονται στην πρακτική επιδίωξη της σταθερότητας.
Στρατηγικοί στόχοι πέραν της εκεχειρίας
Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία αυτής της στρατηγικής αφορά το μέλλον των SDF. Ο απεσταλμένος για τη Συρία έχει υποστηρίξει προηγουμένως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ξεχωριστή ένοπλη δύναμη που ορίζεται από την εθνική ταυτότητα.
Ο δηλωμένος στόχος είναι ένα ενιαίο συριακό κράτος με έναν στρατό και μία σημαία. Αυτό αφήνει λίγο περιθώριο για αυτόνομους στρατιωτικούς σχηματισμούς εκτός του κεντρικού ελέγχου, ειδικά εάν συνεχίσουν να βασίζονται στη συνεχή υποστήριξη των ΗΠΑ.
Η μείωση των δαπανηρών δεσμεύσεων στη Συρία, διατηρώντας παράλληλα το αμερικανικό συμφέρον σταθερό, απαιτεί ισχυρότερη εστίαση σε διπλωματικά και οικονομικά εργαλεία. Η άρση των κυρώσεων θεωρείται όλο και περισσότερο απαραίτητη για την ανάκαμψη και αυτή η αρχή ήταν ο λόγος για τις προσπάθειες του πρέσβη.
Η ανασυγκρότηση αναμένεται να προχωρήσει μέσω περιφερειακών συνεργασιών και όχι μέσω έργων οικοδόμησης κρατών υπό την ηγεσία της Δύσης σε αυτό το πλαίσιο. Η Τουρκία, τα κράτη του Κόλπου και οι ευρωπαϊκοί παράγοντες τοποθετούνται ως κεντρικοί παράγοντες, κάτι που ευθυγραμμίζεται επίσης με τους ευρύτερους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ.
Η σημαντική ανακάλυψη της Δαμασκού στο πρίσμα του δόγματος Τραμπ
Με τη θεσμοθέτηση του δόγματος Τραμπ και τον διορισμό βασικών προσώπων που ευθυγραμμίζονται με τις αρχές του, οι ΗΠΑ τοποθετούνται όλο και περισσότερο ως ανεξάρτητος παράγοντας και όχι ως διάδοχος της αποικιακής διοίκησης.
Ενώ οι προηγούμενες παρεμβάσεις δεν διαγράφονται, η τρέχουσα πολιτική διατυπώνεται ως διορθωτική και όχι ως συντηρητική. Η έμφαση δίνεται στον πραγματισμό έναντι των κληρονομημένων δομών.
Η εκεχειρία που επιτεύχθηκε υπό την ηγεσία του Μπαράκ αποτελεί παράδειγμα στην πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, όπου η Ουάσινγκτον έχει μετακινηθεί από την άμεση στρατιωτική εμπλοκή στη διπλωματική μεσολάβηση.
Αυτή η μετάβαση αντικατοπτρίζει την αποδοχή των υφιστάμενων ισορροπιών δυνάμεων. Η σταθερότητα πλέον υπερτερεί των φιλοδοξιών της συνταγματικής ή κοινωνικής μηχανικής.
Για τη Συρία, η εκεχειρία σηματοδοτεί την έναρξη μιας φάσης ανάκαμψης και ανασυγκρότησης. Η προσοχή μετατοπίζεται από τα στρατιωτικά αποτελέσματα στην οικονομική ομαλοποίηση.
Το τοπίο μετά την εκεχειρία πιθανότατα θα δει τις περιφερειακές δυνάμεις να αναλαμβάνουν αυξημένες ευθύνες, καθώς η ανάκληση των υποχρεώσεων των ΗΠΑ επιταχύνει μια στροφή προς την τοπική αυτοδυναμία.
Υπερβαίνοντας μια απλή παύση των μαχών, η εκεχειρία αντιπροσωπεύει μια διαρθρωτική προσπάθεια που αντικατοπτρίζει μια νεοαποκτηθείσα δέσμευση για αυτοσυγκράτηση και μια ρεαλιστική εμπλοκή με τις γεωπολιτικές πραγματικότητες επί τόπου, με τον χρόνο της να χρησιμεύει ως απόδειξη αυτής της αναδυόμενης ρεαλιστικής συναίνεσης.