Οργή και ειρωνικά σχόλια έχει προκαλέσει στην Τουρκία η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας, Ελληνοκυπρίων και Ισραήλ…
Όπως υποστηρίζει ο Τούρκος αναλυτής της Milliyet Uzay Cerdir, η συμφωνία αυτή δεν είναι μόνο «γελοία», αλλά εκλαμβάνεται στην Άγκυρα ως προσπάθεια να περιοριστεί η επιρροή της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η τριάδα Μητσοτάκης – Χριστοδουλίδης – Netanyahu φέρεται να προγραμματίζει την ανάπτυξη 2.500 στρατιωτών εναντίον της Τουρκίας, μια κίνηση που, σύμφωνα με τους Τούρκους, μοιάζει περισσότερο με πρόβα κωμικού έργου παρά με σοβαρό στρατιωτικό σχεδιασμό.
Η Άγκυρα δεν βλέπει μόνο στρατιωτικές προκλήσεις, αλλά και πολιτικές: κατηγορεί την ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά για υποταγή στα συμφέροντα του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας την πολιτική τους ως «δεκανίκι του Τελ Αβίβ».
Στην Τουρκία θεωρούν ότι η Ελλάδα, αντί να διαφυλάσσει τα εθνικά της συμφέροντα, έχει επιτρέψει σε ισραηλινά συμφέροντα να υπαγορεύουν πολιτικές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρές εντάσεις στην περιοχή.
Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στην Άγκυρα είναι η ανάμειξη ελληνικών πολιτικών και μέσων ενημέρωσης που φέρονται να υποστηρίζουν ανοικτά την προσέγγιση του Ισραήλ, ακόμα και όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποστασιοποιείται λόγω της βίας στη Γάζα.
Επιπλέον, η παρουσία της Mossad στην Κύπρο, η εποπτεία στρατηγικών υποδομών όπως το αεροδρόμιο της Λάρνακας και η έντονη προβολή ελληνικών σημαιών σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ερμηνεύονται ως σαφή σημάδια υποταγής στην ισραηλινή επιρροή.
Ο Cerdir δεν διστάζει να στοχοποιήσει ακόμη και πολιτικές προσωπικότητες στην Ελλάδα, όπως τον Φαήλο Κρανιδιώτη, επικαλούμενος την προϊστορία του με ακραία αντι-τουρκικά κινήματα και την ενασχόλησή του με κουρδικά θέματα.
Η τουρκική αφήγηση τον εμφανίζει ως παράδειγμα «απερίσκεπτης συνεργασίας» που τελικά βλάπτει τα ελληνικά συμφέροντα και ενισχύει τη στρατηγική του Ισραήλ στην περιοχή.
«Χωρίς Τουρκία»
Η Τουρκία, από την πλευρά της, τονίζει τη δική της προσέγγιση για ειρηνική συνύπαρξη και κοινή χρήση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου, κατηγορώντας την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους ότι σχεδιάζουν μια περιοχή «χωρίς Τουρκία», αγνοώντας τη μεγαλύτερη ακτογραμμή και τη γεωπολιτική σημασία της χώρας.
Η ανησυχία της Άγκυρας δεν είναι θεωρητική: θεωρεί ότι η στρατηγική του Ισραήλ να αξιοποιεί εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες για την αποσταθεροποίηση γειτονικών κρατών, από τον Λίβανο και το Ιράκ μέχρι την τωρινή χρήση των Κούρδων, μπορεί να εφαρμοστεί και στην Τουρκία.
Έτσι, οι Τούρκοι θεωρούν ότι η ελληνική πλευρά όχι μόνο ακολουθεί ξένα συμφέροντα, αλλά συνάπτει συνεργασίες που θα μπορούσαν να βλάψουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.
Το μήνυμα τoυ Cedir προς την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους είναι σαφές: η υποταγή στα συμφέροντα τρίτων δυνάμεων, η υποστήριξη ισραηλινών στρατηγικών και η αναζήτηση «προδοτών» που θα αμφισβητήσουν την ενότητα της χώρας δεν είναι μόνο επικίνδυνη, αλλά και ανεπιτυχής.
Η Τουρκία προειδοποιεί για συνέπειες, πολιτικές αλλά και κοινωνικές, εάν η Ελλάδα συνεχίσει να λειτουργεί ως δεκανίκι του Ισραήλ αντί να υπερασπίζεται τα δικά της εθνικά συμφέροντα.
Αυτό, όμως, που ανησυχεί ακόμη περισσότερο είναι πως όπως προκύπτει ξεκάθαρα από το κείμενο του Τούρκου αναλυτή Uzay Cerdir, η Άγκυρα σκοπεύει να περάσει σε μια πιο ύπουλη και επικίνδυνη φάση: την αναζήτηση και αξιοποίηση συμμάχων εντός της Ελλάδας, κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς και του «αντιπολεμικού–αντισιωνιστικού» ακτιβισμού.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν επενδύει μόνο στη διπλωματία ή στον στρατό. Επενδύει στην εσωτερική αποσταθεροποίηση.
Όπως φαίνεται από το ίδιο το κείμενο, η Άγκυρα ποντάρει σε Έλληνες πολιτικούς, δημοσιολόγους και ακτιβιστές που: καταγγέλλουν τη συνεργασία με το Ισραήλ, μιλούν για «γενοκτονία», υιοθετούν πλήρως την τουρκική αφήγηση περί «ειρήνης» και «συνεκμετάλλευσης», παρουσιάζουν την Ελλάδα ως «υπηρέτη ξένων συμφερόντων» (η ρητορική ξεδιπλώνεται από την ελληνική Αριστερά).
Δεν είναι τυχαίο ότι στο τουρκικό αφήγημα οι αντιδράσεις στην Ελλάδα –από μπλοκαρίσματα ισραηλινών πλοίων μέχρι φωνές κατά των εξοπλισμών– παρουσιάζονται ως ελπιδοφόρα σημάδια ρήγματος.
Η Άγκυρα βλέπει σε αυτές τις ομάδες τους «χρήσιμους συμμάχους» που μπορούν να κάνουν αυτό που δεν μπορεί να πετύχει ο τουρκικός στρατός: να διαλύσουν πολιτικά τη συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ από μέσα.
Το μήνυμα του Cerdir είναι αποκαλυπτικό και ταυτόχρονα απειλητικό: αν η Ελλάδα συνεχίσει να λειτουργεί ως στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, τότε η Τουρκία θα ενεργοποιήσει όλα τα διαθέσιμα εργαλεία – πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά.
Από το κουρδικό χαρτί και τα δίκτυα επιρροής, μέχρι την εργαλειοποίηση της ελληνικής Αριστεράς και των «αντιπολεμικών» κινημάτων.
Αν μη τι άλλο, το 2026 αναμένεται κρίσιμο για την Ανατολική Μεσόγειο, και η στάση της Ελλάδας θα κριθεί όχι μόνο από τις στρατιωτικές επιλογές, αλλά και από τη διπλωματική της σοβαρότητα…
