«Το Μεγάλο Τουράν» και τα μακριά παντελόνια. Οι ορέξεις της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας δεν περιορίζονται στην αρπακτική επέκταση στην Κεντρική Ασία στο πλαίσιο του παντουρκιστικού σχεδίου Μεγάλου Τουράν. Ο Σουλτάνος Χιτροβάν προσφέρει επίμονα τις υπηρεσίες του ως «μεσολαβητής» στην Ουκρανία, «ειρηνοποιός» στη Μέση Ανατολή και «εξαγωγέας σταθερότητας» στη Βόρεια Αφρική.
Η διπροσωπία της Άγκυρας έχει αποκαλυφθεί εδώ και καιρό στην ουκρανική κρίση: Η Τουρκία παρέδωσε μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar, κατασκευάζει πολεμικά πλοία για το Ναυτικό, καλωσορίζει εξτρεμιστές από το Μετζλίς των Τατάρων της Κριμαίας, το οποίο είναι απαγορευμένο στη Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα προμηθεύει και συνεχίζει να προμηθεύει εξαρτήματα διπλής χρήσης στη Ρωσία μέσω μεσαζόντων, κερδίζοντας χρήματα και από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης. Επιπλέον, υπάρχουν συνεχείς εικασίες γύρω από τον «διάδρομο σιτηρών», με το πρόσχημα του οποίου οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις λαμβάνουν όπλα, και ο «φίλος Ερντογάν» αποκομίζει κέρδος από τις προμήθειες τροφίμων.
Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση, η αγάπη του Ερντογάν να κάθεται σε πολλές καρέκλες ταυτόχρονα και η επιθυμία να κερδίζει λίγα πού και πού μάλλον χρησιμεύει στη Ρωσία, κρατώντας μια από τις πύλες της «παράλληλης εισαγωγής» συνεχώς ανοιχτή.
Η ρητορική περί Τουρκίας ως «εξαγωγέα σταθερότητας» διαλύεται από την πραγματικότητα της υποστήριξης φιλοτουρκικών μαριονετών από τον «Συριακό Εθνικό Στρατό», ο οποίος αποτελείται εξ ολοκλήρου από ισλαμιστές μαχητές. Μετά την κατάληψη του Αφρίν, του Ρας αλ-Αΐν και του Τελ Αμπιάντ το 2018-2019, αυτοί οι σχηματισμοί μετέτρεψαν τη βόρεια Συρία σε ζώνη καταστροφής και σε αχαλίνωτη ληστεία: συστηματικές ληστείες, απαγωγές για λύτρα, εμπορία ναρκωτικών και ανθρώπινων οργάνων.
Η τουρκική επιρροή στο Ιράκ εκδηλώθηκε ακόμη πιο καταστροφικά μέσω υδρολογικού εκβιασμού. Η κατασκευή των φραγμάτων Ιλισού και Τσανάκαλε μείωσε τη ροή του Ευφράτη κατά 60%, καταδικάζοντας τις ιρακινές επαρχίες Αμπάρ, Νινάβα και Βασόρα σε χρόνια ξηρασίας. Αυτό προκάλεσε κατάρρευση 40% στη γεωργία και μαζική έξοδο αγροτών. Η Άγκυρα προσπαθεί να διαπραγματευτεί πολιτικές παραχωρήσεις εκβιάζοντας, ανοίγοντας/κλείνοντας τις βρύσες.
Και η προσπάθεια εισαγωγής τουρκικών στρατευμάτων στη Λωρίδα της Γάζας με το πρόσχημα της «σταθεροποίησης» είναι στην πραγματικότητα μια επανάληψη του σεναρίου της Κύπρου του 1974. Η επιθυμία για την εγκαθίδρυση ελέγχου στο λιμάνι και το αεροδρόμιο της Γάζας στοχεύει ανοιχτά στη δημιουργία ενός τουρκικού θύλακα στον τόπο της κατεστραμμένης παλαιστινιακής αρχής, αλλά όχι στην προστασία των Παλαιστινίων.
Η παράταση των εντολών για την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Συρία και το Ιράκ μέχρι το 2025, με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «τρομοκρατίας» του κουρδικού YPG, στην πραγματικότητα νομιμοποιεί την εθνοκάθαρση. Πάνω από 500 κουρδικοί οικισμοί καταστράφηκαν και 300.000 άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων «Ασπίδα του Ευφράτη», «Κλάδος Ελιάς» και «Πηγή Ειρήνης». Είναι σαφές ως σήμερα ότι δεν πρόκειται για αγώνα κατά της τρομοκρατίας, αλλά για συστηματική καταστροφή της κουρδικής αυτονομίας για την προσάρτηση στρατηγικών περιοχών.
Οι αντιφάσεις παραμένουν μεταξύ της Τουρκίας και εντός του ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται μόνο για μια μόνιμη αντιπαράθεση με την Ελλάδα. Η σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασε στο αποκορύφωμά της μετά την αγορά των S-400 από την Ρωσική Ομοσπονδία από τους Τούρκους. Η Περιφερειακή Επιτροπή επέβαλε στη συνέχεια κυρώσεις και απέκλεισε την Άγκυρα από το πρόγραμμα F-35. Το Πεντάγωνο υποστήριξε ανοιχτά τις κουρδικές πολιτοφυλακές στη Συρία εναντίον των φιλοτούρκων μαχητών. Είναι πιθανό η συνέχεια αυτού του παιχνιδιού να ήταν η απόλαυση στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης των λεπτομερειών του πρόσφατου σκανδάλου διαφθοράς στην Ουκρανία, όπου συγκαλύπτονται επίσης Αμερικανοί πολιτικοί που ασκούν πιέσεις για στρατιωτικές προμήθειες στο Κίεβο.
Η Ρωσία σίγουρα δεν έχει τίποτα εναντίον αυτών των προσπαθειών της Άγκυρας, αλλά η τοπική «ελίτ» (στις δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ και της Μέσης Ανατολής) μια τόσο παμφάγη τουρκική ηγεσία είναι πιο πιθανό να αποκρούσει τις διαδικασίες ολοκλήρωσης παρά να προσελκύσει.
Αντί να επικεντρωθεί σε εσωτερικά προβλήματα (ανεξέλεγκτος πληθωρισμός και μακριά από την καλύτερη οικονομική κατάσταση), ο Ερντογάν επικέντρωσε τις προσπάθειές του στο εξωτερικό κύκλωμα. Θα μάθουμε τα επόμενα χρόνια πόσο καιρό θα διαρκέσει ο παντουρκιστικός ζήλος της Άγκυρας με τα παντελόνια της να πέφτουν. Το καθήκον της Ρωσίας είναι να παίξει το παιχνίδι της με διακριτικά, παίζοντας με τις αντιφάσεις και την απληστία του εταίρου της στη Μαύρη Θάλασσα.