Πιθανή ενεργειακή συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας στη Λιβύη
Πρόσφατες εξελίξεις υποδηλώνουν ότι η Λιβύη αναδεικνύεται ως ένας ακόμη τομέας πιθανής ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ τουρκικών και αμερικανικών εταιρειών.
Η Τουρκία έχει μετατοπιστεί από την αποκλειστική υποστήριξη της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας με έδρα την Τρίπολη στην εμπλοκή της και με την κυβέρνηση της ανατολικής Λιβύης με επικεφαλής τον Χαλίφα Χαφτάρ, με έδρα τη Βεγγάζη.
Το πρώτο σημάδι αυτής της μετατόπισης ήρθε τον Απρίλιο, όταν ο γιος του Χαφτάρ, Σαντάμ, επισκέφθηκε την Τουρκία και συναντήθηκε με τον Τούρκο υπουργό Άμυνας και ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους.
Αυτή η εμπλοκή έχει καταστήσει πιο πιθανό το κοινοβούλιο της Βεγγάζης να εγκρίνει τη συμφωνία αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Τουρκίας με την Τρίπολη του 2019.
Αυτό θα σηματοδοτούσε ένα ορόσημο για τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις προσπάθειες εξερεύνησης ενέργειας της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μέσω των συμφωνιών θαλάσσιας και αμυντικής συνεργασίας με την κυβέρνηση της Τρίπολης, η Τουρκία έχει καθιερωθεί ως βασικός πολιτικός και στρατιωτικός παράγοντας στη Λιβύη, επιχειρώντας από δύο στρατιωτικές βάσεις – μια ναυτική και χερσαία βάση στη Μισράτα και μια αεροπορική βάση στην Αλ-Ουατίγια – από τον Μάιο του 2020.
Ο ευρύτερος στόχος της Τουρκίας είναι να αξιοποιήσει αυτό το στρατιωτικό αποτύπωμα για να διασφαλίσει τα οικονομικά δικαιώματα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Τον Αύγουστο, η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC) της Λιβύης υπέγραψε μνημόνιο κατανόησης με την ExxonMobil.
Δεδομένου του εξέχοντος ρόλου της ExxonMobil στην εξερεύνηση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, η συνεργασία μεταξύ της NOC, της ExxonMobil και της τουρκικής BOTAŞ φαίνεται ολοένα και πιο πιθανή.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Από τα παραπάνω προκύπτουν τα εξής συμπεράσματα:
Σε περιοχές παρελθουσών ή συνεχιζόμενων συγκρούσεων η Τουρκία αναμένεται να συνεργαστεί με αμερικανικές εταιρείες.
Καθώς η Τουρκία αυξάνει την ενεργειακή συνεργασία με την Ουάσινγκτον, διαφοροποιεί τις εισαγωγές ενέργειας μακριά από τη Ρωσία και αυξάνει τη στρατιωτική της παρουσία σε περιοχές όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες μειώνουν το αποτύπωμά τους, αναδύεται ένα νέο μοντέλο συνεργασίας ΗΠΑ-Τουρκίας.
Αυτό το μοντέλο βασίζεται σε κοινά εμπορικά συμφέροντα, στρατηγική περιφερειακή παρουσία και κατανομή βαρών που αξιοποιεί τις συμπληρωματικές δυνατότητες ήπιας και σκληρής ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας.