Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ενεργοποίησαν τον μηχανισμό «snapback» του ΟΗΕ για την Τεχεράνη, ξεκινώντας μια ταχεία διαδικασία επαναφοράς κυρώσεων και βάζοντας το Ιράν σε χρονική πίεση. Αυτή η απόφαση περιορίζει το χρονικό περιθώριο της Ιερουσαλήμ: να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα μετά τον 12ήμερο πόλεμο ή να διακινδυνεύσει την ανασύνταξη του Ιράν υπό λιγότερο αυστηρή πίεση.
Στο πεδίο, το Ισραήλ διαμορφώνει ήδη το πεδίο της μάχης.
Η Ισραηλινή Αεροπορία (IAF) έπληξε υποδομές τρομοκρατίας της Χεζμπολάχ στην κορυφογραμμή Μποφόρ του νότιου Λιβάνου, συμπεριλαμβανομένων σηράγγων, μέρος μιας σταθερής εκστρατείας για να κρατήσει τις προκεχωρημένες βάσεις του Ιράν σε ανισορροπία.
Στην Υεμένη, ισραηλινό πλήγμα εξουδετέρωσε τον αυτοαποκαλούμενο «πρωθυπουργό» των Χούτι, μια κορυφαία φιγούρα στο δίκτυο πρακτόρων του Ιράν, σηματοδοτώντας ότι οι επιχειρήσεις αποκεφαλισμού δεν θα σταματήσουν για χάρη των χρονοδιαγραμμάτων του ΟΗΕ.
Τα χτυπήματα του Ισραήλ τον Ιούνιο υπονόμευσαν κρίσιμα τμήματα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, εξαλείφοντας τεχνογνωσία και κρίσιμα στοιχεία—ζημιές που δεν μπορούν να αποκατασταθούν από τη μια μέρα στην άλλη.
Η απάντηση του Χαμενεΐ μέχρι τώρα ήταν προκλητική, όχι μεταρρυθμιστική, παρουσιάζοντας την πίεση μετά τον πόλεμο ως ξένη συνωμοσία -άλλο ένα σημάδι ότι η Τεχεράνη θα δοκιμάσει τα όρια αντί να αποκλιμακώσει.
Με τις κυρώσεις πιθανό να επανέλθουν και τους πράκτορες αποδυναμωμένους, το Ισραήλ μπορεί να πιέσει για μια διαρκή αποτροπή -χτυπώντας ιρανικά περιουσιακά στοιχεία και τρομοκρατικές ομάδες (Χεζμπολάχ, Χούτι, Χαμάς/PIJ) ενώ το καθεστώς είναι σε αδιέξοδο, ή να αφήσει τη δυναμική να χαθεί. Η επιλογή δεν θα περιμένει· ούτε η Τεχεράνη.