Tι αναφέρει ο Μ.Ρούμπιν:
”Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι η αραβική απόρριψη αλλά η τουρκική πολεμική. Η Τουρκία μπορεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά δεν είναι ούτε σύμμαχος ούτε δύναμη ειρήνης. Πράγματι, στις 30 Μαρτίου, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: «Είθε ο Αλλάχ να καταστρέψει το Σιωνιστικό Ισραήλ στο άγιο όνομά του». Η Τουρκία σήμερα αποτελεί εξίσου μεγάλη αν όχι μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ όσο το Ιράν. Το ότι η Τουρκία είναι ένα ολοένα και πιο τρομερό drone και ναυτική δύναμη, ισχυρίζεται ότι κατασκευάζει μαχητικά stealth και μπορεί επίσης να επιδιώκει πυρηνικά όπλα αλλάζει ριζικά τον στρατηγικό υπολογισμό σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ενεργοποιεί την τουρκική απειλή παίζοντας στη μεγαλομανία του Ερντογάν. Μιλώντας στον Μπενιαμίν Νετανιάχου στο Οβάλ Γραφείο στις 7 Απριλίου, ο Τραμπ είπε στον Ισραηλινό ηγέτη: “Οποιοδήποτε πρόβλημα έχεις με την Τουρκία, νομίζω ότι μπορώ να το λύσω. Εννοώ, εφόσον είσαι λογικός, πρέπει να είσαι λογικός. Πρέπει να είμαστε λογικοί”. Ακόμα κι αν ο Τραμπ μπορέσει να κρατήσει τον Ερντογάν μακριά, ωστόσο, οι στρατιωτικές δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει ο Ερντογάν σε αυτά τα τέσσερα χρόνια θα μπορούσαν να αλλάξουν για πάντα την περιοχή.
Αντίστοιχα, είναι καιρός για το Κογκρέσο να θέσει παραμέτρους για την ειρήνη και την ασφάλεια και να επαναδιατυπώσει το QME ώστε να λαμβάνει υπόψη τον λογισμό ασφαλείας του Ισραήλ και της Ελλάδας. Η Τουρκία δεν πρέπει να έχει ούτε πυραύλους ούτε αεροσκάφη ικανά να ξεπεράσουν αυτά που ανήκουν στις Ισραηλινές Άμυνας ή στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει F-35 Joint Strike Fighter για την Τουρκία. Εάν η Γαλλία προχωρήσει στην ανήθικη και κυνική πώληση πυραύλων Meteor με τα οποία θα εξοπλίσει τα αεριωθούμενα Rafale που πούλησε στην Άγκυρα, τότε οι ΗΠΑ θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι τόσο η Αθήνα όσο και η Ιερουσαλήμ θα έχουν πρόσβαση σε ακόμη πιο ακριβείς, θανατηφόρους και μεγάλου βεληνεκούς πυραύλους ικανούς να διασφαλίσουν τη συνεχιζόμενη ισραηλινή και ελληνική κυριαρχία στην Τουρκία και τη νέα πληρεξούσιά της.
Ο Τραμπ μπορεί να βλέπει τον εαυτό του στον Ερντογάν και να πιστεύει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τον Τούρκο δεσπότη, αλλά ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι ούτε οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να απαντήσουν με σεβασμό. Αντίθετα, έχει περάσει η ώρα για το Κογκρέσο να δημιουργήσει τα νομικά προστατευτικά κιγκλιδώματα για να αποτρέψει τον Τραμπ από το να κάνει το ισοδύναμο του να εξοπλίσει έναν κατά συρροή δολοφόνο.”