Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ψήφισμα για τη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα, όπου οι Σέρβοι έσφαξαν περίπου 9.000 μουσουλμάνους άνδρες και αγόρια τον Ιούλιο του 1995.
Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 84 ψήφους υπέρ, 19 κατά και 68 αποχές. Αξιοσημείωτο είναι ότι όλες οι βαλκανικές χώρες, εκτός από δύο, υποστήριξαν το έγγραφο, του οποίου η πρωτοβουλία υιοθέτησης ήταν η Σόφια.
Για ευνόητους λόγους, η Σερβία καταψήφισε και η Ελλάδα απείχε.
Μια μέρα πριν από την ψηφοφορία, ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς, ο οποίος ήταν υπουργός Προπαγάνδας του Γιουγκοσλάβου δικτάτορα Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και ζήτησε εκείνες τις τραγικές μέρες του Ιουλίου του 1995 «για κάθε Σέρβο που σκοτώνεται, 100 Βόσνιοι να σκοτώνονται», απευθύνθηκε στους «Έλληνες αδερφούς». :
«Πιστεύω στους Έλληνες αδελφούς μας και σε πολλές άλλες χώρες ότι θα δείξουν με την ψήφο τους πόσο σέβονται τους Σέρβους φίλους τους. Τους προτρέπω να απόσχουν».
Και οι Έλληνες απάντησαν θετικά, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι όντως υπάρχει «στρατηγική συνεργασία» μεταξύ Αθήνας και Βελιγραδίου, όπως ανακοινώθηκε μετά την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Σερβία τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους.
Παρά του ότι η μία χώρα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η άλλη είναι ο πιο ένθερμος σύμμαχος της Ρωσίας και της Κίνας στα Βαλκάνια.
Η θέση της Αθήνας για τη γενοκτονία στη Σρεμπρένιτσα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.
Οι λόγοι είναι ριζωμένοι στην ιστορία, που αν και σήμερα κάποιος θέλει να την αρνηθεί και να την παραμελήσει, εξακολουθεί να παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις διεθνείς σχέσεις… και όποιος δεν το γνωρίζει, απειλείται με σοβαρές απώλειες.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ελλάδα διέπραξε την πρώτη γενοκτονία, η οποία στράφηκε κατά των Ορθοδόξων Βουλγάρων που ζούσαν στη Μακεδονία του Αιγαίου και στη Λευκή Θράκη. (Σημείωση: Οι Βούλγαροι αποκαλούν το Αιγαίο Πέλαγος ως «Λευκή Θάλασσα»).
Η καθημερινότητα του ντόπιου βουλγαρικού πληθυσμού ήταν εξαιρετικά δύσκολη στην περιοχή των πόλεων Έδεσσα, Φλώρινα, Καστοριά και αλλού, θα μπορούσες κυριολεκτικά να σφαχθείς στο δρόμο από τους Έλληνες Αντάρτες.
Η πιο διάσημη σφαγή αυτής της περιόδου έγινε στις 25 Μαρτίου 1905 στο χωριό Ζαγοριτσάνι, γνωστό ως «Μικρή Σόφια» λόγω του βουλγαρικού του πνεύματος.
Οι Έλληνες Αντάρτες υπό την προστασία της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σφαγιάζουν αθώους πολίτες, κυρίως ηλικιωμένους, γυναίκες και παιδιά, επειδή θεωρούν τους εαυτούς τους Βούλγαρους με τον ίδιο τρόπο που οι «Σέρβοι αδερφοί» τους έσφαξαν αθώους μουσουλμάνους 90 χρόνια αργότερα.
Οι Έλληνες «σύμμαχοί» μας
Το αποκορύφωμα της πολιτικής της γενοκτονίας ήταν κατά τη διάρκεια του Διασυμμαχικού πολέμου (1913), όταν η ελληνική κυβέρνηση είχε επικεφαλής τον Βενιζέλο, θείο του σημερινού πρωθυπουργού Μητσοτάκη, και ο ελληνικός στρατός με αρχηγό τον βασιλιά Κωνσταντίνο παρασύρονταν σαν ανεμοστρόβιλος σε πόλεις και χωριά βόρεια της Θεσσαλονίκης, όπου οι Βούλγαροι ζούσαν ως πλειοψηφία.
Μια ολόκληρη πόλη όπως το Κιλκίς, από όπου κατάγονται ο Γκότσε Ντέλτσεφ και η οικογένεια Στανισέβι, καταστράφηκε και αργότερα χτίστηκε σε μια νέα τοποθεσία.
Advertisement
Privacy Settings
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αιχμάλωτοι Βούλγαροι στρατιώτες, καθώς και πολλοί Βούλγαροι από τη Μακεδονία του Αιγαίου, οδηγήθηκαν στο νησί Τρίκερι στον κόλπο του Βόλου. Από ένα σύνολο περίπου 7.000 ατόμων, 1.800 επέζησαν από τη «βουλγαρική Σρεμπρένιτσα» που οργάνωσαν οι Έλληνες «σύμμαχοί» μας.
Όλες αυτές οι θηριωδίες – το Ζαγοριτσάνι, κατά τη διάρκεια του Διασυμμαχικού Πολέμου και το Τρίκερι – έχουν τεκμηριωθεί από ανεξάρτητους ξένους παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας Carnegie και της έρευνας του Τσέχου πολεμικού ανταποκριτή Βλαντιμίρ Σις.
Τότε, δυστυχώς, δεν υπήρχε διεθνής οργανισμός όπως τα Ηνωμένα Έθνη για να πάρει θέση.
Η βουλγαρική κοινωνία και η πολιτική ελίτ τείνουν να δοξάζουν τη Σερβία και την Ελλάδα, ξεκινώντας από το καθημερινό επίπεδο της κουζίνας και της μουσικής και τελειώνοντας με πιο σοβαρά θέματα.
Αλλά θα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί και να θυμόμαστε ότι η Ελλάδα πάντα επιδίωκε ουσιαστικά αντιβουλγαρικούς στόχους ακόμα και όταν μας πήρε ως εταίρο, όπως στην τελευταία περίπτωση με τα έργα συνδεσιμότητας ενέργειας και μεταφορών.
Με αυτόν τον τρόπο απέτρεψε τη δυνατότητα της Βουλγαρίας να συνδεθεί με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων – Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και Αλβανία και να έχει τη δική της μεταφορική «γουλιά αέρα» διαφορετική από την ελληνική προοπτική.
Η ελληνική πολιτική της αποχής από την ψήφο υπέρ της Σρεμπρένιτσα είναι λογική.
Η Αθήνα πάντα υποστήριζε τον στρατηγικό της σύμμαχο εναντίον της Βουλγαρίας.
Αυτό συνέβη και το 1991, όταν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού, και ο Γιουγκοσλάβος δικτάτορας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πνευματικός πατέρας του σημερινού Σέρβου ηγέτη Βούτσιτς, προσπάθησαν να συμφωνήσουν για τη διχοτόμηση της Μακεδονίας για να αποτρέψουν η νεαρή χώρα από το να έχει κανονικές σχέσεις με τη Σόφια.
Το ίδιο είναι και σήμερα που ο υπογράφων της Συμφωνίας των Πρεσπών Νίκος Κοτζιάς υποστηρίζει στις σελίδες της «Καθημερινής» ότι με τη συμφωνία αυτή απέτρεψε τη δημιουργία της «Μεγάλης Βουλγαρίας».
Η Ελλάδα πολύ συχνά κατηγορεί την Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας σύμμαχος στο Βελιγράδι είναι πολύ πιο επικίνδυνος από τους τρομοκράτες.
Γκεόργκι Πασκούλεφ/ BGNES