Τι αναφέρει ο Michael Rubin για ινδικό ΜΜΕ
Το Πακιστάν κυριαρχούσε για πολύ καιρό στην ινδική πυρηνική σκέψη. Αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Ο Πακιστανός πρωθυπουργός Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο φέρεται να έγραψε: «Υπάρχει μια ινδουιστική βόμβα, μια εβραϊκή βόμβα και μια χριστιανική βόμβα. Πρέπει να υπάρχει μια ισλαμική βόμβα». Μετά την πυρηνική δοκιμή της Ινδίας το 1974, δήλωσε: «Θα φάμε φύλλα και γρασίδι, θα πεινάμε ακόμη και θα αποκτήσουμε ένα δικό μας». Η Ινδία είχε κάθε λόγο να αναπτύξει ένα πυρηνικό όπλο, ειδικά με μια επεκτατική Κίνα στα σύνορά της, η οποία ήδη κατείχε ένα κομμάτι 38.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο Λαντάκ.
Η κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν οξύνθηκε μετά τη δοκιμή του δικού του πυρηνικού όπλου από το Πακιστάν το 1998. Μία από τις κύριες διεθνείς ανησυχίες γύρω από την κρίση του Καργκίλ το επόμενο έτος ήταν η ανωριμότητα του πυρηνικού δόγματος του Πακιστάν: Είναι ένα πράγμα να κατέχεις τα πιο θανατηφόρα όπλα στον κόσμο και είναι άλλο να έχεις τη διοίκηση και τον έλεγχο της χρήσης τους. Ο φόβος τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στο Πεκίνο εκείνη την εποχή ήταν ότι ένας Πακιστανός στρατηγός, εξοργισμένος από την απώλεια του υπολοχαγού του, θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν καταρράκτη που θα κατέληγε σε πυρηνική έκρηξη στο Δελχί ή στη Βομβάη. Ο ριζοσπαστισμός της πακιστανικής κοινωνίας παραμένει μια σημαντική ανησυχία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μου ταξιδιού στην Πεσαβάρ τον Μάιο του 2000, η κυβέρνηση είχε στήσει μια μακέτα του πυραύλου Shaheen-2 μέσα σε έναν μεγάλο κυκλικό δρόμο, με το σύνθημα από κάτω: «Θα ήθελα πολύ να μπω στην Ινδία».
Παραδοσιακά, τόσο η Ινδία όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν επίσης για το πρόβλημα των «χαλαρών πυρηνικών» του Πακιστάν, δεδομένης της συχνότητας των πραξικοπημάτων στην Ισλαμαμπάντ και του πώς η χορηγία της τρομοκρατίας από το Πακιστάν συχνά καταλήγει σε αντίδραση εντός των συνόρων του. Το Πεντάγωνο φέρεται να σχεδιάζει να στείλει Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ στο Πακιστάν για να ασφαλίσουν και να εξαγάγουν το πυρηνικό του οπλοστάσιο σε περίπτωση που η κυβέρνηση καταρρεύσει ποτέ, για να μην πέσουν τα πυρηνικά όπλα στα χέρια τρομοκρατικών ομάδων που συνδέονται με την Αλ Κάιντα ή την Jamaat-e-Islami.
Ενώ ένας πολεμικός χορηγός τρομοκρατίας στα σύνορα της Ινδίας αποτελεί στρατηγική ευθύνη, είναι κάτι που η Ινδία μπορεί να χειριστεί αποφασιστικά, όπως έδειξε η επιχείρηση Sindoor.
Η Τουρκία, ωστόσο, θα αποτελέσει μια μεγαλύτερη πρόκληση: Έναν πολεμοχαρή χορηγό της τρομοκρατίας 4.500 χιλιόμετρα μακριά. Ενώ αυτό μπορεί να φαίνεται μια καλύτερη προοπτική, ο κίνδυνος είναι ότι η Άγκυρα μπορεί να πιστεύει ότι έχει την απόσταση και το στρατηγικό βάθος για να ανοσίασει τον εαυτό της από τις συνέπειες της χρήσης του με έναν τρόπο που το Ισλαμαμπάντ δεν θα μπορούσε ποτέ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να κοιμούνται ή να είναι αφελείς σχετικά με την Τουρκία, αλλά το Ισραήλ έχει ξυπνήσει για την απειλή που θα αποτελούσε ένα τουρκικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων. Η Ινδία θα πρέπει να κάνει το ίδιο.
Με τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα να συγκλίνουν στον Ινδικό Ωκεανό με εικασίες ότι σύντομα θα στοχεύσουν τα πυρηνικά και πυραυλικά προγράμματα του Ιράν, πώς θα μπορούσε η Τουρκία να αποτελέσει μεγαλύτερη απειλή από το Ιράν ή το Πακιστάν;
Η απάντηση είναι ο συνδυασμός της ισλαμιστικής ιδεολογίας του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της σχεδόν 75χρονης συμμετοχής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Σε αντίθεση με το Πακιστάν και το Ιράν, η Τουρκία μπορεί να αναπτύξει τις πυρηνικές της δυνατότητες πίσω από τις προστασίες του Άρθρου V του ΝΑΤΟ που ορίζουν μια επίθεση εναντίον ενός ως επίθεση εναντίον όλων. Ο Ερντογάν μπορεί να είναι τόσο αφοσιωμένος στην τρομοκρατία όσο και ο Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο, ο απατεώνας πυρηνικός επιστήμονας A.Q. Khan, τον Αρχηγό του Πακιστάν, Asim Munir, και τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Ali Khamenei, αλλά σε αντίθεση με το Πακιστάν ή το Ιράν, δεν χρειάζεται να φοβάται μονομερείς επιθέσεις που θα εξουδετερώσουν τις δυνατότητές του. Η Ινδία κατέστρεψε αεροδρόμια του Πακιστάν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Sindoor, και το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέστρεψαν πυρηνικές και αντιαεροπορικές εγκαταστάσεις του Ιράν, αλλά η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ καθιστά μια τέτοια μονομερή ενέργεια πιο δύσκολη.
Επειδή το ΝΑΤΟ δεν διαθέτει μηχανισμό για να εκδιώξει ένα απείθαρχο μέλος, η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιήσει το ΝΑΤΟ ως ασπίδα καθώς αναπτύσσει ένα πρόγραμμα εξίσου θανατηφόρο με αυτό του Πακιστάν και του Ιράν. Η αφέλεια των ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή απληστία και η ευαισθησία στον εκβιασμό εντείνουν την τουρκική απειλή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιστέκεται σε ουσιαστική δράση κατά της Τουρκίας, φοβούμενη ότι ο Ερντογάν θα εξαπολύσει κύματα μεταναστών ή θα ενεργοποιήσει τουρκικούς πυρήνες, ενώ η Τουρκία δωροδοκεί την οικογένεια και τους φίλους του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με υποσχέσεις για επενδύσεις ή επιχειρηματικές συμφωνίες.
Αυτό, και οι προηγμένες βιομηχανικές και μηχανικές δυνατότητες της Τουρκίας σημαίνουν ότι μια τουρκική βιασύνη για μια βόμβα θα ήταν ταχύτερη από το τέταρτο του αιώνα που χρειάστηκε στο Πακιστάν ή τις τέσσερις δεκαετίες που το Ιράν επένδυσε στο πρόγραμμά του. Αν η Τουρκία θέλει μια βόμβα, ειδικά με τα φετινά εγκαίνια του πυρηνικού αντιδραστήρα της στο Ακούγιου, πιθανότατα μπορεί να την πετύχει μέσα σε πέντε χρόνια.
Ενώ το κύριο μίσος του Ερντογάν είναι προς το εβραϊκό κράτος, αντιμετωπίζει όλους τους μη μουσουλμάνους με σχεδόν την ίδια περιφρόνηση και απορρίπτει τη νομιμότητα οποιασδήποτε κυβέρνησης όπως αυτή της Ινδίας, όπου οι μη μουσουλμάνοι μπορούν να κυβερνούν τους μουσουλμάνους. Είτε το αναγνωρίζει το Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας είτε όχι, η Τουρκία ήδη εμπλέκεται σε έναν πολυμέτωπο πόλεμο με την Ινδία, χρησιμοποιώντας φιλανθρωπικά ιδρύματα και μέσα ενημέρωσης για να υπονομεύσει τη νομιμότητά της και χρηματοδοτώντας
Τουλάχιστον, με πυρηνικά όπλα, θα νιώσει ότι θα ενδυναμωθεί ώστε να αυξήσει τις δραστηριότητές της, χωρίς τους περιορισμούς που θέτει η Ινδία όσον αφορά την εμπλοκή της στο συμβατικό προληπτικό μέτρο. Όπως ακριβώς ο Χαμενεΐ γίνεται πιο ριζοσπαστικός με την ηλικία, έτσι κάνει και ο Ερντογάν, ο οποίος έχει αυταπάτες ότι θα γίνει ένας νέος Οθωμανός σουλτάνος, αν όχι ισλαμικός χαλίφης.