Οι Τούρκοι συνεχίζουν την προπαγάνδα και τα Ερντογανικά ΜΜΕ θέλουν να πείσουν την διαθνή κοινότητα πως πρέπει να βρεθεί τουρκικός Στρατός στη Γάζα!
Το Ισραήλ είναι ξεκάθαρο: ”Δεν θα πατήσει τουρκική μπότα στη Γάζα”.
Δείτε τώρα την προπαγάνδα.
Τι αναφέρει το τουρκικό ΜΜΕ turkiyetoday
”Καθώς οι διαπραγματεύσεις σχετικά με τη δεύτερη φάση της εκεχειρίας στη Γάζα προχωρούν, το κεντρικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Ποιο είναι το μέλλον της Χαμάς;
Οι περιφερειακές δυνάμεις, παρά το Ισραήλ, έχουν δείξει μηδενική όρεξη για την ηγεσία οποιασδήποτε στρατιωτικής ή πολιτικής πρωτοβουλίας που στοχεύει την ομάδα. Ο λόγος είναι ξεκάθαρος: η Χαμάς διατηρεί βαθιά επιρροή στον μουσουλμανικό πληθυσμό της περιοχής. Ανεξάρτητα από το αν το συναίσθημα είναι ενεργή συμπάθεια ή απλώς ουδέτερη παρατήρηση, ο «αραβικός δρόμος» βλέπει τη Χαμάς ως φυσική προέκταση του παλαιστινιακού σκοπού. Αυτή η συμπάθεια δεν περιορίζεται στην ίδια την ομάδα, αλλά έχει τις ρίζες της σε μια ευρύτερη ταύτιση με την παλαιστινιακή ταυτότητα. Κατά συνέπεια, οι κυβερνώντες ελίτ, ιδίως στις μοναρχίες του Κόλπου, είναι επιφυλακτικοί στο να προκαλέσουν μια εσωτερική κρίση νομιμότητας αποξενώνοντας ένα κοινό που βλέπει αυτό το ζήτημα ως ιερό.
Στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, ωστόσο, ο υπολογισμός σχετικά με τη Χαμάς είναι ξεχωριστός και περίπλοκος. Ο χαρακτηρισμός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως ξένης τρομοκρατικής οργάνωσης από την κυβέρνηση Τραμπ άλλαξε ριζικά το στρατηγικό τοπίο για τη Χαμάς. Επιπλέον, η έξαρση του αντιισραηλινού αισθήματος και του αντισημιτισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την 7η Οκτωβρίου έχει καταστήσει την καταστολή της Χαμάς ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής αρχιτεκτονικής του Τραμπ.
Ωστόσο, ο Τραμπ παραμένει πραγματιστής. Δεν έχει καμία επιθυμία να αποξενώσει εντελώς τους περιφερειακούς πληθυσμούς από τη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα διαχειρίσιμο status quo στη Γάζα, με την υποστήριξη παραγόντων ικανών να το διατηρήσουν. Εκεί που τα διάφορα σχέδια της κυβέρνησης Μπάιντεν κατέρρευσαν, το πλαίσιο του Τραμπ, τουλάχιστον, δημιουργεί σοβαρές διαπραγματεύσεις, αναγκάζοντας τους περιφερειακούς παράγοντες να προσαρμόσουν ανάλογα τις στρατηγικές τους στάσεις.
Σε αυτό το μεταβαλλόμενο τοπίο, η Άγκυρα διεκδικεί έναν ρόλο στην υποψήφια Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF) για τη Γάζα. Αυτή η φιλοδοξία καθοδηγείται τόσο από την περιφερειακή δυναμική όσο και από τις εσωτερικές πολιτικές επιταγές. Από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ έχει εδραιώσει μια ηγεμονική θέση που περιορίζει σοβαρά τον γεωπολιτικό χώρο ελιγμών άλλων περιφερειακών δυνάμεων. Αυτή η πίεση γίνεται έντονα αισθητή από την Τουρκία, από τον περιορισμό του στρατηγικού της βάθους στη Συρία έως τις γεωπολιτικές επιπτώσεις των εμπλοκών του Λιβάνου με την Ελληνοκυπριακή Διοίκηση.
Η προσέγγιση της Τουρκίας στην Παλαιστίνη καθοδηγείται επομένως λιγότερο από τον ιστορικό ρομαντισμό και περισσότερο από την άμεση γεωπολιτική αναγκαιότητα. Το συριακό ζήτημα δεν είναι διαπραγματεύσιμο για την Άγκυρα, και η σταθερότητα εκεί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ευρύτερο αγώνα για επιρροή στο Λεβάντε, και συγκεκριμένα με την αδιαίρετη δυναμική ασφάλειας μεταξύ Συρίας και Λιβάνου. Ταυτόχρονα, η Σαουδική Αραβία χρησιμοποιεί την επιστροφή της στην ηγεσία του «αραβικού ζητήματος» ως μηχανισμό για τη διαχείριση των εσωτερικών κοινωνικών ρωγμών που επιταχύνθηκαν από τον μετασχηματισμό της στο Όραμα 2030.
Για πολλούς Άραβες ηγέτες, η εμπλοκή με το παλαιστινιακό ζήτημα λειτουργεί πρωτίστως ως μοχλός για τη διαχείριση των κοινωνικών διαιρέσεων. Η θέση της Τουρκίας, ωστόσο, απαιτεί ξεχωριστή ταξινόμηση. Ενώ πολλά μουσουλμανικά έθνη διστάζουν να δεσμεύσουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Γάζα, η Άγκυρα ασκεί επιθετικά πιέσεις για έναν ρόλο στην πιθανή πολυεθνική δύναμη.
Η συμμετοχή της Άγκυρας στις ISF δεν είναι απλώς μια υλικοτεχνική ευκολία. είναι μια στρατηγική επιταγή που καθοδηγείται από τρεις ξεχωριστές πραγματικότητες.
Πρώτον, η νομιμότητα είναι ο πιο σπάνιος πόρος στη Γάζα μετά τη σύγκρουση. Η αποκατάσταση της ασφάλειας απαιτεί έναν παράγοντα που να διαθέτει πραγματική κοινωνική άδεια μεταξύ του τοπικού πληθυσμού. Είναι αμφίβολο ότι οι παρατάξεις της Γάζας, ή ο δρόμος, θα ανεχθούν μια παρουσία ασφαλείας από οποιαδήποτε άλλη περιφερειακή ή δυτική δύναμη.
Η Τουρκία, ωστόσο, κατέχει μια μοναδική πρωτεύουσα. Δεκαετίες συνεπούς υπεράσπισης έχουν εδραιώσει μια ξεχωριστή εμπιστοσύνη μεταξύ της Άγκυρας και των Παλαιστινίων. Το κρίσιμο είναι ότι αυτή η σχέση είναι ιστορικά θεμελιωμένη. Σε αντίθεση με άλλα μέρη του αραβικού κόσμου, η παλαιστινιακή ιστορική αφήγηση δεν τρέφει βαθιά ριζωμένη δυσαρέσκεια για την οθωμανική κληρονομιά. Η παρουσία της Τουρκίας δεν θα θεωρηθεί ως κατοχή, αλλά ως εγγύηση σταθεροποίησης. Δεύτερον, αυτή η κίνηση ευθυγραμμίζεται με την αναπροσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας απέναντι στην επερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ. Η Τουρκία επιδιώκει ενεργά να ανακτήσει τον ρόλο της ως περιφερειακού βαρέων βαρών ικανού να αποφέρει απτά αποτελέσματα. Αναλαμβάνοντας έναν κεντρικό ρόλο στις Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF), η Άγκυρα σηματοδοτεί τη χρησιμότητά της στην Ουάσινγκτον, τοποθετώντας τον εαυτό της ως απαραίτητο μεσολαβητή σε μια περιοχή όπου οι ΗΠΑ επιδιώκουν όλο και περισσότερο να απαλλαγούν από τα βάρη ασφαλείας.
Τέλος, σε αντίθεση με την υπόθεση ότι αυτό θα επιδείνωνε τις εντάσεις, η ένταξη της Τουρκίας προσφέρει μια παράδοξη πορεία προς την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ. Ο επιχειρησιακός συντονισμός επί τόπου συχνά προηγείται των διπλωματικών εξελίξεων. Η συμμετοχή στις Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF) θα επέβαλε μια ρεαλιστική εμπλοκή μεταξύ των τουρκικών και ισραηλινών ιδρυμάτων ασφαλείας, ενδεχομένως δημιουργώντας ένα modus vivendi που υπερβαίνει την τρέχουσα πολιτική ρητορική. Αντί για σημείο ανάφλεξης, η Γάζα θα μπορούσε να γίνει το θέατρο όπου ξεκινά μια προσεκτική, απαραίτητη συνεργασία.
Η κινητήρια δύναμη δεν είναι απλώς ανθρωπιστική αλλά και στρατηγική: η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να σχεδιάσει τη νέα γεωπολιτική της Ανατολικής Μεσογείου προς όφελός της. Η σκλήρυνση της ευθυγράμμισης μεταξύ Ελλάδας, Ελληνοκυπριακής Διοίκησης και Ισραήλ χρησιμεύει ως μια σαφής ένδειξη των διακυβευμάτων που διακυβεύονται για την Τουρκία.
Ωστόσο, το ερώτημα του πώς η συμμετοχή στη δύναμη της Γάζας θα επηρεάσει τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ παραμένει καθοριστικό. Οι διμερείς δεσμοί δεν έχουν επιτύχει ποτέ δομική σταθερότητα από τη δεκαετία του 1950. αποτελούν μια διπλωματική ιστορία που καθοδηγείται από την περιφερειακή αστάθεια. Εκτός από σύντομα παράθυρα συγκυριακών ευκαιριών, η διαρκής σταθερότητα απουσιάζει.
Για τον σκοπό αυτό, σε ποιο βαθμό η ένταξη της Τουρκίας στις Δυνάμεις Εσωτερικής Ασφάλειας (ISF) θα επιδείνωνε τις σχέσεις; Θα μπορούσε να προκαλέσει άμεση σύγκρουση; Δεδομένου ότι και τα δύο έθνη λειτουργούν υπό την ευρύτερη αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας, ένα άμεσο σενάριο φαίνεται προς το παρόν απίθανο.”