Η Θέση του “Φ”
Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ Τουρκία αντιμετωπίζει ενιαία τον ελληνισμό, την Ελλάδα και την Κύπρο. Αυτή η προσέγγιση είναι διαχρονική και επιβεβαιώνεται από μια σειρά από τις ενέργειες της Άγκυρας, τους σχεδιασμούς της κατοχικής δύναμης. Παρακολουθούμε τις κινήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο, το Αιγαίο, στον Έβρο. Παρακολουθούμε το πώς συμπεριφέρεται στην κυπριακή ΑΟΖ, στην περιοχή του Καστελορίζου. Πώς επιχειρεί να «διχοτομήσει» την ΑΟΖ της Κύπρου, της Ελλάδος. Παρακολουθούμε τις κινήσεις της επί του εδάφους, τα όσα διαδραματίζονται στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, στη νεκρή ζώνη. Στρατηγικά, λοιπόν, η κατοχική Τουρκία λειτουργεί και προωθεί πολιτικές στη βάση μιας αντίληψης πως ο χώρος από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο είναι ενιαίος. Κι αυτό δεν γίνεται τυχαία. Ούτε μόνο επειδή Έλληνες ζουν στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο. Αλλά επειδή αυτό επιβάλλει ο σχεδιασμός επιβολής των επεκτατικών σχεδίων της κατοχικής δύναμης.
Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ συμπεριφορά, λοιπόν, είναι δεδομένη και τη βιώνουμε διαχρονικά. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για μια θεωρητική προσέγγιση έναντι μιας πολιτικής, αλλά μια αξιολόγηση της, στη βάση τα όσα έκπαλαι εφαρμόζει η Άγκυρα σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου. Άλλωστε, από το 1974 και εντεύθεν, η Τουρκία κατέχει τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ οι μέθοδοι που εφαρμόζει στη Θράκη, είναι παρόμοιες με εκείνες που από τη δεκαετία του ΄50, προωθούσε στην Κύπρο. Συνεπώς, το μοντέλο που διαμορφώθηκε και προωθείται είναι κοινό. Ιδιαίτερα, όταν θεωρείται το μοντέλο Κύπρου, «πετυχημένο».
ΟΛΑ αυτά που περιγράφουμε αποτελούν μια πραγματικότητα. Πρόκειται για μια διαχρονική πολιτική της Άγκυρας, που βιώνουμε και δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ποιοι είναι οι στόχοι της κατοχικής δύναμης. Γι αυτό και ζητείται αντίδραση από την Αθήνα και τη Λευκωσία. Όχι στο πεδίο της θεωρίας και της ρητορικής, αλλά στη βάση ενός ενιαίου σχεδιασμού για μια κοινή στρατηγική. Η Τουρκία αντιμετωπίζει ενιαία τον ελληνισμό και αυτό πρέπει να πράττει και ο ελληνισμός. Ελλάδα και Κύπρος, μαζί και ενιαία, θα πρέπει να αντιμετωπίζουν την τουρκική επεκτατική πολιτική και επιθετικότητα.
ΘΑ θέσουμε, όμως, μια ακόμη διάσταση στη μεγάλη εικόνα των γεωπολιτικών εξελίξεων. Πέραν από τους αδελφικούς δεσμούς με την Κύπρο, η Ελλάδα είναι και εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έχει ένα ακόμη λόγο να διαμορφώσει μια πολιτική υπεράσπισης του κυπριακού κράτους. Μέσα από αυτή την πολιτική θα προστατεύονται και τα δυο κράτη. Εκείνο, το οποίο υποστηρίζουμε είναι πως η Αθήνα έχει υποχρέωση- συμβατική και όχι μόνο- να στηρίξει την Κύπρο. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να κρατά αποστάσεις από τα τεκταινόμενα στέλνονται λανθασμένα μηνύματα προς την κατοχική Τουρκία. Αλλά το πρώτιστο, κατά τη δική μας άποψη, όπως ήδη έχουμε επισημάνει, είναι να διαμορφωθεί και εφαρμοσθεί μια πολιτική ενιαίας αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας. Με σχέδιο αποτροπής αλλά και ανατροπής. Με πρωτοβουλίες, που θα καθιστούν τους τουρκικούς σχεδιασμούς ανέφικτους και το κόστος συνέχισης από πλευράς Άγκυρας της ίδιας πολιτικής τόσο μεγάλο, που θα την οδηγήσουν να την εγκαταλείψει.