Πενήντα ένα χρόνια μετά, το Πακιστάν λαμβάνει έντονες υπενθυμίσεις για την απώλεια του στο Μπαγκλαντές, καθώς μια άλλη επαρχία, το Μπαλουχιστάν, ξεσηκώνεται.
Είναι πιο επείγουσες και ανησυχητικές καθώς, εκτός από το να είναι πιο κοντά τώρα, χτυπούν τους δεσμούς με τους γείτονες Αφγανιστάν και Ιράν και απειλούν τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας-Πακιστάν (CPEC), το κλειδί για την οικονομική ευημερία του Πακιστάν.
Η τελευταία εβδομάδα του 2022 είναι γεμάτη με αδυσώπητη, σχεδόν καθημερινή βία, με έξι θύματα, και ανάμεσά τους, άνδρες με στολή. Αυτό προκαλείται τόσο από τους αγωνιστές όσο και από ένα άοπλο κίνημα πολιτικής ανυπακοής που απαιτεί οικονομική ένταξη.
Ο τελευταίος, επίσης, δέχεται απεγνωσμένα τη βία και έχει στο λογαριασμό του τον θάνατο ενός στρατιώτη, αν και ο τελευταίος διεκδικείται από τον μαχητικό Απελευθερωτικό Στρατό των Μπαλόχ (BLA).
Εικόνα αρχείου: Twitter/Baloch Women Forum (@BalochWF)Εικόνα αρχείου: Twitter/Baloch Women Forum (@BalochWF)
Το διπλό πρόβλημα, και ότι οι δυο τους μπορεί να έχουν σφυρηλατήσει μια συμμαχία ανησυχεί το Ισλαμαμπάντ.
Παρά τη χαλαρή, αβάσιμη συζήτηση του Ισλαμαμπάντ για «ξένη» εμπλοκή, ο κύριος δράστης είναι ο εγχώριος Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP) που έχει εξαπλωθεί από τις φυλετικές περιοχές του Khyber Pakhtunkhwa στο βορρά, στην Αραβική Θάλασσα. το νότο, που λειτουργεί κατά βούληση από τα ασφαλή καταφύγιά του στο Αφγανιστάν.
Αυτό περιπλέκεται από την υποτιθέμενη συμμαχία του με τις μαχητικές ομάδες των Μπαλόχ, χρησιμοποιώντας επίσης το ίδιο έδαφος και παρόμοιες τακτικές, δίνοντας στον Πακιστανικό Στρατό μια δύσκολη στιγμή.
«Η προοπτική να συνδυάσουν δυνάμεις οι μαχητές του TTP και των Μπαλόχ θα ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική για το κράτος, καθώς θα παρουσίαζε μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση για την ασφάλεια», σημείωσε η εφημερίδα Dawn στο κύριο άρθρο της (27 Δεκεμβρίου 2022).
Οι σύμμαχοι του Πακιστάν του 1971 είναι επιφυλακτικοί. Το πρόβλημα μεταδίδεται σε ένα ήδη προβληματικό Ιράν.
Οι κυβερνώντες Ταλιμπάν του Αφγανιστάν δεν θα συγκρατήσουν ούτε θα εκδιώξουν το TTP και τους ιδεολογικούς τους αδελφούς. Και η Κίνα εξοργίζεται από τη μαχητικότητα και τη βία που απειλούν την πρόσβασή της στον Ινδικό Ωκεανό, ο λόγος για τον οποίο έχει θέσει το CPEC πολλών δισεκατομμυρίων.
Επιπροσθέτως, το Πακιστάν κυριεύεται από παρατεταμένη πολιτική αναταραχή και άνευ προηγουμένου οικονομικό στρες, χωρίς κανένα από τα δύο να δείχνει σημάδια χαλάρωσης. Πρέπει να πολεμήσει το TTP και άλλες ομάδες, πολλές από τις οποίες συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος της Επαρχίας Χορασάν (ISKP), τη νοτιοασιατική εκδοχή του επίφοβου Ισλαμικού Κράτους (IS), αλλά φαίνεται ανίδεο για το πότε να σταματήσει να μιλάει και να αρχίσει να ενεργεί σκληρά.
Στην τρέχουσα έκρηξη βίας στο Μπαλουχιστάν, οι αναφορές των μέσων ενημέρωσης αναφέρουν ομόφωνα τις αξιώσεις ευθύνης του TTP.
Οι σχολιαστές σημειώνουν ότι οι ισχυρισμοί του Ισλαμαμπάντ για «ξένη συνωμοσία» έχουν αποσιωπηθεί. Ο Abbas Nasir γράφει στο σχόλιό του (Dawn, 27 Δεκεμβρίου 2022): «Η πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι στιγμής έχει προκαλέσει σημαντικό πόνο και αγωνία τόσο στο προσωπικό επιβολής του νόμου όσο και στον πληθυσμό των Baloch. Ενώ οι παραστρατιωτικές δυνάμεις είναι οπλισμένες με το «νόμιμο» για να αντιμετωπίσουν τους «τρομοκράτες», το ευρύ κοινό των Μπαλόχ είναι έξαλλο που αντιμετωπίζεται σαν μια εχθρική, εξωγήινη παρουσία στο δικό του έδαφος».
Εικόνα αρχείου: Pixabay/Wikimedia Commons Εικόνα αρχείου: Pixabay/Wikimedia Commons
Τυπικό του Πακιστάν, που περιπλέκει τα πραγματικά ζητήματα, η μαχητικότητα και οι διαδηλώσεις είναι και οι δύο θρησκευτικές και καθοδηγούνται από σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές. Με τέτοια στοιχεία να επηρεάζουν σιωπηλά την κυβέρνηση από πάνω προς τα κάτω, η πολιτεία δείχνει σημάδια κατάρρευσης.
Η κύρια λύση ήταν η σκληρή στρατιωτική δράση. Αυτό απλώς κλιμάκωσε τη μαχητικότητα και απέτρεψε λύσεις σε βαθύτερα εθνοτικά, οικονομικά και περιφερειακά ζητήματα.
Το κίνημα διαμαρτυρίας καθοδηγείται από τη Maulana Hidayatur Rahman, τον τοπικό αρχηγό της Jamaat-e-Islami και έχει προσελκύσει χιλιάδες οικογένειες που έχουν πληγεί από την οικονομική εξαθλίωση για την οποία κατηγορούν τόσο την ομοσπονδιακή κυβέρνηση όσο και την Κίνα.
Τόσο το Ισλαμαμπάντ όσο και το Πεκίνο ανησυχούν για τις κακές δονήσεις και την αρνητική δημοσιότητα της CPEC, η οποία είναι η έκθεση του τελευταίου στη μεγαλύτερη Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI), που πωλείται σε πολλές άλλες χώρες.
Αν η μαχητικότητα -των κρατικών στοιχείων που γίνονται αδίστακτοι- επιμένει για χρόνια, οι διαδηλώσεις στο Μπαλουχιστάν έχουν ρίζες στην ιστορία που χρονολογούνται από τη δημιουργία του Πακιστάν το 1947.
Οι Μπαλόχοι συμπεριλήφθηκαν βίαια και αντιστάθηκαν στην αφομοίωση υπό την απειλή του όπλου του στρατού. Εκατομμύρια έχουν σκοτωθεί, απαχθεί και «εξαφανιστούν». Οι οργισμένοι ηγέτες των φυλών του χθες έχουν παραχωρήσει εν μέρει τους χώρους διαμαρτυρίας σε μορφωμένους και πιο αποφασιστικούς νέους.
Η παραμέληση από διαδοχικά καθεστώτα και η οικονομική στέρηση σε σύγκριση με άλλες επαρχίες έχουν επιδεινώσει τα προβλήματα του Μπαλουχιστάν.
Η μεγαλύτερη, αλλά αραιοκατοικημένη επαρχία, είναι πλέον κλειδί για το CPEC και τα στρατηγικά σχέδια της Κίνας. Το λιμάνι του Γκουαντάρ δίνει στην Κίνα πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα. Η μαχητικότητα και τώρα οι διαδηλώσεις των πολιτών εμποδίζουν να σκοτωθούν όσοι Κινέζοι έχουν σκοτωθεί.
Η Κίνα δεν μπορεί να αποφύγει την ευθύνη στη διαμάχη του Μπαλουχιστάν και του Γκουαντάρ.