Η Χιμπέρ Παχτούνκβα (KP) έχει γίνει το επίκεντρο των σύγχρονων αντιτρομοκρατικών εκστρατειών του Πακιστάν, αλλά και ένας τόπος όπου χρησιμοποιείται θανατηφόρα βία με τρόπους που σκοτώνουν επανειλημμένα παιδιά και γυναίκες. Διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανεξάρτητες αναφορές επισημαίνουν αεροπορικές επιδρομές, επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και χερσαίες επιχειρήσεις που θολώνουν τα όρια μεταξύ της νόμιμης στόχευσης ένοπλων ομάδων και των παράνομων, ή τουλάχιστον απερίσκεπτων, επιθέσεων εναντίον αμάχων, ειδικά σε φυλετικές περιοχές όπως το Βόρειο Βαζιριστάν και το Χιμπέρ. Το αποτέλεσμα είναι ένα κλίμα στο οποίο οι κοινότητες των Παστούν αισθάνονται ταυτόχρονα παγιδευμένες μεταξύ της μαχητικής βίας και της κρατικής ισχύος πυρός, ενώ η λογοδοσία για τους θανάτους αμάχων παραμένει ουσιαστικά απούσα.
Το 2025, αυτό το μοτίβο αναδείχθηκε έντονα από μια καταστροφική αεροπορική επιδρομή κατά τη διάρκεια της νύχτας στο χωριό Μάτρε Ντάρα στην κοιλάδα Τίρα, στην περιοχή Χιμπέρ. Γύρω στις 2 π.μ., μαχητικά αεροσκάφη JF-17 της Πολεμικής Αεροπορίας του Πακιστάν φέρονται να έριξαν οκτώ βόμβες ακριβείας LS-6 στο χωριό, σκοτώνοντας τουλάχιστον 30 αμάχους, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, και ισοπεδώνοντας σπίτια. Εικόνες και βίντεο από το σημείο έδειχναν σώματα μικρών παιδιών και ενηλίκων σκορπισμένα ανάμεσα στα ερείπια, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής επέμεναν ότι δεν υπήρχαν μαχητές τη στιγμή της επίθεσης. Οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποστήριξαν ότι ακόμη και αν το Πακιστάν πίστευε ότι οι μαχητές της οργάνωσης Tehreek‑e‑Taliban Pakistan (TTP) βρίσκονταν κοντά, η κλίμακα της βλάβης των αμάχων υποδηλώνει αδυναμία εφαρμογής των αρχών της διάκρισης και της αναλογικότητας που απαιτούνται από το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.
Η Διεθνής Αμνηστία, σε δήλωσή της τον Ιούνιο του 2025, καταδίκασε αυτό που χαρακτήρισε «ανησυχητική περιφρόνηση της ζωής των αμάχων» στις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην επαρχία που σκότωσαν επανειλημμένα αμάχους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών. Η οργάνωση κατέγραψε μια σειρά από επιθέσεις το 2025, που κορυφώθηκαν με μια επίθεση στις 20 Ιουνίου, και τόνισε ότι οι πακιστανικές αρχές είχαν αναγνωρίσει ορισμένους θανάτους αμάχων, αλλά συχνά τους κατηγόρησαν σε επιθέσεις μαχητών ή παρουσίαζαν λανθασμένα τα θύματα ως μαχητές. Η Αμνηστία απαίτησε διαφανείς έρευνες, δημόσια αποκάλυψη των διαδικασιών στόχευσης και αποτελεσματικά ένδικα μέσα και αποζημιώσεις για τις οικογένειες των θυμάτων, καμία από τις οποίες δεν έχει υλοποιηθεί με συστηματικό τρόπο.
Οι γυναίκες, αν και λιγότερο συχνά αποτελούν το ρητό επίκεντρο της δημοσιογραφίας, φέρουν ένα μεγάλο μερίδιο του κόστους, τόσο ως άμεσα θύματα όσο και ως εκείνες που επωμίζονται τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις μετά τον θάνατο ανδρών συγγενών. Στη Μάτρε Ντάρα, μεταξύ των περίπου 30 αμάχων που σκοτώθηκαν, πολλαπλές αναφορές και μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων ανέφεραν ότι γυναίκες ήταν μεταξύ των νεκρών όταν βομβαρδίστηκαν σπίτια ενώ οι οικογένειες κοιμόντουσαν. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως οι βομβαρδιστικές επιδρομές του Πακιστάν πέρα από τα σύνορα στην επαρχία Χοστ του Αφγανιστάν μετά από μια επίθεση αυτοκτονίας στην Πεσαβάρ, τουλάχιστον μία γυναίκα και εννέα παιδιά σκοτώθηκαν όταν χτυπήθηκε ένα οικογενειακό σπίτι, υπογραμμίζοντας πώς οι διασυνοριακές επιχειρήσεις που συνδέονται με τη δυναμική ασφαλείας της KP μπορούν ακόμα να προκαλέσουν θανατηφόρα βλάβη σε γυναίκες και παιδιά από τις κοινότητες των Παστούν. Αυτά τα περιστατικά υπογραμμίζουν ότι τα γυναικεία θύματα δεν είναι τυχαίες ανωμαλίες, αλλά επαναλαμβανόμενα αποτελέσματα του τρόπου με τον οποίο εφαρμόζεται βία σε πυκνοκατοικημένες ή αγροτικές κατοικημένες περιοχές.
Στατιστικά στοιχεία από πακιστανικές πηγές ενισχύουν την εικόνα μιας επαρχίας βυθισμένης στη βία. Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η αστυνομία του KP για την περίοδο Ιανουαρίου-Αυγούστου 2025, η επαρχία κατέγραψε 605 «τρομοκρατικά περιστατικά», στα οποία σκοτώθηκαν 138 πολίτες και 79 αστυνομικοί. Αυτοί οι αριθμοί δεν διαχωρίζουν τους θανάτους που προκλήθηκαν από μαχητές από εκείνους που αποδίδονται σε κρατικές ενέργειες, αλλά αποτυπώνουν την κλίμακα της θανατηφόρας βίας στην οποία συχνά εμπλέκονται παιδιά και γυναίκες. Οι αναλυτές σημειώνουν ότι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία υποεκτιμούν ή αποκρύπτουν συστηματικά τα θύματα αμάχων από κρατικές επιχειρήσεις, είτε επειδή οι θάνατοι δεν καταγράφονται επίσημα είτε επειδή τα θύματα χαρακτηρίζονται λανθασμένα ως μαχητές σε επίσημα ανακοινωθέντα.
Ο πολιτικός λόγος γύρω από αυτά τα περιστατικά συχνά βασίζεται στη γλώσσα της εθνικής ασφάλειας και της αντιτρομοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι το κράτος αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή απειλή από το TTP και τις συμμαχικές ομάδες στο τραχύ έδαφος του KP. Ωστόσο, αυτό το πλαίσιο δεν κάνει πολλά για να μετριάσει την πραγματικότητα που βιώνουν οι οικογένειες των οποίων τα σπίτια καταστρέφονται χωρίς προειδοποίηση και των οποίων τα παιδιά σκοτώνονται από βόμβες που δεν είδαν ποτέ να έρχονται. Οι κοινότητες των Παστούν, που έχουν ήδη ιστορικά περιθωριοποιηθεί, αντιλαμβάνονται μια ιεραρχία της ιδιότητας του πολίτη στην οποία οι ζωές τους έχουν μικρότερο βάρος από εκείνες στην αστική καρδιά του Πακιστάν, διαβρώνοντας την εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς και ενδεχομένως τροφοδοτώντας έναν κύκλο ριζοσπαστικοποίησης και δυσαρέσκειας.
Η αντιστροφή αυτής της πορείας απαιτεί από το Πακιστάν να επαναφέρει την προστασία των αμάχων, ιδίως των παιδιών και των γυναικών, στο πλαίσιο των επιχειρήσεων ασφαλείας του στο Χιμπέρ Παχτούνκβα. Αυτό σημαίνει την επιβολή αυστηρών κανόνων εμπλοκής για αεροπορικές επιδρομές και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, την υποχρεωτική παρακολούθηση των θυμάτων αμάχων και τις ανεξάρτητες, δημόσια αναφερόμενες έρευνες όπου σκοτώνονται άμαχοι. Απαιτεί επίσης ουσιαστική συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες και τους υποστηρικτές της κοινωνίας των πολιτών για τον σχεδιασμό πολιτικών ασφαλείας που δεν αντιμετωπίζουν ολόκληρα χωριά ως αναλώσιμα εχέγγυα. Χωρίς τέτοιες αλλαγές, η επαρχία θα παραμείνει ένα μέρος όπου τα παιδιά και οι γυναίκες πληρώνουν το υψηλότερο τίμημα για έναν πόλεμο που ούτε επέλεξαν ούτε έλεγξαν.