Η Τουρκία κάνει βήματα που θα τη μεταφέρουν στον επόμενο αιώνα στη διεθνή πολιτική, ανεξάρτητα από τις τρέχουσες πολιτικές συζητήσεις, γράφει σε άρθρο της η Hilal Kaplan στη Sabah.
Δεν μπορούμε να μιλήσουμε επαρκώς για το πώς αυτά τα βήματα, τα οποία αρχικά αγνοήθηκαν και θεωρήθηκαν ακόμη και ως βάρος, άνοιξαν πραγματικά το δρόμο για μεγάλα κέρδη.
Το τελευταίο παράδειγμα αυτού φαίνεται στις αναπτυσσόμενες σχέσεις με το Τσαντ, το οποίο βρίσκεται στη διασταύρωση των περιοχών Σαχάρα και Σαχέλ της Αφρικής .
Το Τσαντ, το οποίο κέρδισε την ανεξαρτησία του από τη Γαλλία το 1960, αλλά του οποίου οι πόροι εκμεταλλευόταν η Γαλλία για δεκαετίες , τελικά απελευθερώθηκε από αυτό το μεγάλο δεσμό, όπως και άλλες πρώην γαλλικές αποικίες.
Η κυβέρνηση του Τσαντ , η οποία ακύρωσε τις συμφωνίες με τη Γαλλία , ζήτησε την εκκένωση των στρατιωτικών βάσεων στη χώρα.
Έχοντας εκκενώσει την τελευταία της στρατιωτική βάση στη χώρα τον Ιανουάριο, η Γαλλία δεν έχει πλέον επίσημους στρατιώτες στη χώρα.
Συνέβη μια άλλη εξέλιξη που θα εξόργιζε τη Γαλλία, η οποία ήταν θυμωμένη που εκδιώχθηκε από τις πρώην αποικίες της.
Πληροφορίες σημειώνουν ότι Τούρκοι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες θα έρχονταν στις στρατιωτικές βάσεις που εκκενώθηκαν από τη Γαλλία και ότι ορισμένες από τις βάσεις θα μεταφερθούν ακόμη και στην Τουρκία.
Για παράδειγμα, φέρεται ότι η στρατιωτική βάση στην πόλη Abeche στο ανατολικό Τσαντ , όπου βρίσκονταν προηγουμένως οι γαλλικές δυνάμεις, θα παραδοθεί στην Τουρκία.
Ας ανοίξουμε μια παρένθεση εδώ γιατί αυτά τα θέματα δεν είναι επαρκώς κατανοητά.
Το Τσαντ, το οποίο ήταν γαλλική αποικία από το 1920 έως το 1960 και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε η χώρα για δεκαετίες, λέγεται ότι θα μεταφέρει μια στρατιωτική βάση στην Τουρκία, η οποία άνοιξε σχετικά πρόσφατα την πρεσβεία της το 2013.
Όταν αναλογιστούμε τη σημασία της αφρικανικής ηπείρου για τον κόσμο τα επόμενα 50 χρόνια, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία της σχέσης που έχει δημιουργηθεί με αυτή τη χώρα, η οποία βρίσκεται στη διασταύρωση της ηπείρου.
Σαφέστερα, χάρη στις καλές σχέσεις της με το Τσαντ, η Τουρκία ενίσχυσε περαιτέρω τις καλές της σχέσεις με τη Νιγηρία, η οποία θα συγκαταλέγεται στις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου τα επόμενα 25 χρόνια, και με τη Λιβύη, έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο.
Παρείχε την ευκαιρία να αυξηθούν περαιτέρω τόσο η ποσότητα όσο και η ποιότητα των εμπορικών σχέσεων με την Αφρική, οι οποίες αυξάνονται κάθε χρόνο.
Λοιπόν, πώς έφτασε η Τουρκία σε αυτό το σημείο;
Πρώτα απ ‘όλα, πρέπει να μιλήσουμε για τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν , ο οποίος απορρίπτει εντελώς τη σχέση αφεντικού – σκλάβου που έχουν δημιουργήσει οι Δυτικοί με τις αφρικανικές χώρες και εκφράζει με κάθε ευκαιρία ότι είμαστε δύο δίκαιοι εταίροι. Ο Πρόεδρος Ερντογάν, σε κάθε συνάντηση με τους Αφρικανούς ομολόγους του
εξηγεί ότι το αμοιβαίο κέρδος είναι ουσιαστικό.
Όταν βάλουμε δίπλα τη δήλωση του Γάλλου Προέδρου Μακρόν,
ο οποίος εκμεταλλεύτηκε όλους τους πόρους της χώρας όταν επισκέφθηκε την Αφρική , «Γεννάς πολλά παιδιά, γι’ αυτό μένεις φτωχός», μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η τουρκική πλευρά της ζυγαριάς είναι πιο βαριά.
Σήμερα, υπάρχει η Γαλλία, η οποία σταδιακά εκδιώκεται από την Αφρική, και μια Τουρκία που αναπτύσσει εκθετικά τις σχέσεις της με όλες σχεδόν τις χώρες.
Για το λόγο αυτό, τα γαλλικά ΜΜΕ γεμίζουν με ζηλευτές αναλύσεις «Η Τουρκία προχωρά στην Αφρική» … Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της Τουρκίας και της Αφρικής .
Σήμερα, το ερώτημα «Τι κάνουμε στην Αφρική;» αυτοί που το λένε αυτό θα γραφτούν στα βιβλία της ιστορίας ως αντιδραστικοί χωρίς όραμα!