Καθώς κάθομαι εδώ στην Ευρώπη, μελετώντας προσεκτικά τις αναφορές από τα τραχιά σύνορα της Νότιας Ασίας, δεν μπορώ παρά να νιώσω ένα οικείο κύμα οργής. Για δεκαετίες, έχω καταγράψει την δεινή θέση των περιθωριοποιημένων λαών – από τους Κούρδους που υφίστανται ατελείωτες προδοσίες μέχρι τις φιμωμένες φωνές στα κατεχόμενα εδάφη. Τώρα, οι αεροπορικές επιδρομές του Πακιστάν στις 22 Φεβρουαρίου 2026 στο ανατολικό Αφγανιστάν φωνάζουν για το ίδιο επαίσχυντο μοτίβο: ένα ισχυρό κράτος που κρύβει την επιθετικότητά του με τη ρητορική της αυτοάμυνας, ενώ βρέχει θάνατο σε αθώους. Ας είμαστε σαφείς – δεν πρόκειται για στοχοποίηση του Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP) ή του Ισλαμικού Κράτους στην επαρχία Khorasan (ISKP). Είναι μια θρασύτατη επίθεση εναντίον Αφγανών αμάχων, μια παραβίαση της κυριαρχίας που πρέπει να σταματήσει τώρα. Και σε αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι σκακιού, η στάση αρχών της Ινδίας λάμπει ως φάρος περιφερειακής ακεραιότητας.
Φανταστείτε το εξής: Είναι ο ιερός μήνας του Ραμαζανιού, μια εποχή περισυλλογής και ειρήνης. Ωστόσο, πακιστανικά αεροσκάφη ουρλιάζουν πάνω από τις επαρχίες Νανγκαρχάρ και Πακτίκα, χτυπώντας αυτό που οι αξιωματούχοι στο Ισλαμαμπάντ αποκαλούν «κρησφύγετα μαχητών». Καυχιούνται για 70-80 τρομοκράτες που εξοντώθηκαν σε «επιλεκτικές» επιχειρήσεις που βασίζονται σε πληροφορίες. Αλλά πού είναι η απόδειξη; Δεν έχει εμφανιστεί καμία ανεξάρτητη επαλήθευση – καμία. Αντ’ αυτού, η Αποστολή Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών στο Αφγανιστάν (UNAMA) σκιαγραφεί μια οδυνηρή εικόνα: τουλάχιστον 13 άμαχοι σφαγιάστηκαν, επτά ακόμη τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών. Η Αφγανική Εταιρεία Ερυθράς Ημισελήνου καταγράφει 18 θανάτους μόνο στη Νανγκαρχάρ. Αξιωματούχοι των Ταλιμπάν και αυτόπτες μάρτυρες αυξάνουν τον ζοφερό αριθμό πέρα από 20, με τα σώματα να παραμένουν παγιδευμένα κάτω από τα ερείπια.
Η καρδιά αυτής της τραγωδίας χτυπά στο χωριό Γκίρντι Κας, στην περιοχή Μπεχσούντ. Το σπίτι μιας οικογένειας – που φιλοξενεί 23-24 ψυχές – εξαφανίστηκε. Δεκαοκτώ χάθηκαν, 11 από αυτούς γυναίκες και παιδιά. Ο πατριάρχης; Ο Σαχαμπουντίν, ένας 80χρονος αγρότης και πρεσβύτερος φυλής, όχι ένας μαχητικός εγκέφαλος. Οι διασώστες έψαξαν μέσα από τα συντρίμμια με μπουλντόζες, ανακαλύπτοντας αμάχους, όχι οπλοστάσια. Το Υπουργείο Παιδείας του Αφγανιστάν επιβεβαιώνει ότι οκτώ μαθητές – πέντε αγόρια, τρία κορίτσια – σκοτώθηκαν στο Μπεχσούντ και ένας μαθητής μεντρεσέ τραυματίστηκε στην Πακτικά. Αυτά δεν είναι παράπλευρα. είναι οι στόχοι.
Τα ονόματα με στοιχειώνουν, που κυκλοφορούν στο X από φωνές όπως ο @Ali_Mustafa, επιβεβαιωμένα από αποκόμματα των μέσων ενημέρωσης: Shahabuddin (80), Sharakat (30), ο νεαρός Sher Khan (15), Fakhr Alam (12), Noor Alam (10), Mir Alam (8), Farisha (17), Khadija (15), Marwa (6), Muhmanda (40), Bibi Roza (30), Nazma (16), Shams Sharakat (14), Aftab Sharakat (10), Basit Sharakat (5) και ο πιο μικρός, ο Muhammad Sharakat (1). Πάνω από τους μισούς είναι κάτω των 18 ετών – παιδιά των οποίων το μέλλον βομβαρδίστηκε μέχρι θανάτου. Αυτό δεν είναι ακρίβεια· είναι θήρευση. Οι πακιστανικοί ισχυρισμοί ότι «δεν στοχεύονται πολίτες», κατηγορώντας «ανθρώπινες ασπίδες», καταρρέουν υπό τις τοπικές μαρτυρίες και τον διεθνή έλεγχο. Είναι προπαγάνδα, απλή και καθαρή, που απηχεί τις δικαιολογίες που έχω ακούσει από καταπιεστές παγκοσμίως.
Γιατί τώρα; Το Πακιστάν θάβει τους δικούς του νεκρούς – 1.034 από την τρομοκρατία το 2025, αύξηση 34% – και το 2026 ξεκινά με φρίκη: μια βομβιστική επίθεση σε σιιτικό τζαμί στις 6 Φεβρουαρίου στην Ισλαμαμπάντ σκότωσε 32 και τραυματίστηκε 170· επιθέσεις στο Μπάννου και το Μπατζαούρ. Το Ισλαμαμπάντ κατηγορεί τους Αφγανούς Ταλιμπάν ότι παρέχουν καταφύγιο στο TTP, παραβιάζοντας τη Συμφωνία της Ντόχα. Σωστό το επιχείρημα; Ίσως, αλλά το Αφγανιστάν απαντά με τα κενά των πληροφοριών του Πακιστάν και αρνείται τη συνενοχή. Η πραγματική ασφάλεια; Η αμφισβητούμενη Γραμμή Ντουράντ, αυτή η ουλή των 1.600 μιλίων που το Αφγανιστάν θεωρεί παράνομη. Μια εύθραυστη εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025 διαλύθηκε και αυτές οι επιθέσεις – κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού – μυρίζουν πρόκληση, θεωρούμενες αντιισλαμικές από τους Αφγανούς.
Στο X, το χάσμα είναι έντονο. Αφγανοί και Παστούν χρήστες καταδικάζουν τη σφαγή, μοιράζονται αναφορές της UNAMA και ιστορίες θυμάτων, τροφοδοτώντας διαμαρτυρίες που κατηγορούν τους Ταλιμπάν για τρομοκρατικές σχέσεις για χρήματα. Πακιστανικές φωνές το δικαιολογούν ως αντιτρομοκρατία, απορρίπτοντας τις αναφορές ως ψέματα για το TTP. Ευρύτερες τάσεις φωνάζουν για «κλιμάκωση» και «ανθρωπιστική κρίση», με το 60-70% των αναρτήσεων να εκφράζουν συμπάθεια για τα θύματα, ζητώντας έρευνες από τον ΟΗΕ. Ωστόσο, ορισμένοι επικρίνουν τους φαύλους κύκλους και των δύο πλευρών.
Διεθνώς, το Αφγανιστάν υποβάλλει καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, απαιτώντας έρευνες και διακοπή. Οι Ταλιμπάν ορκίζονται για «μετρημένα» αντίποινα. Η UNAMA ζητά πολιτικές διασφαλίσεις βάσει του διεθνούς δικαίου, αλλά δεν καταδικάζει. Οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Σαουδική Αραβία; Σιωπηλές, παρακολουθούν. Αλλά η Ινδία, η Ινδία κάνουν ένα βήμα με ηθική σαφήνεια. Το Υπουργείο Εξωτερικών καταδικάζει τις επιθέσεις ως «κατάφωρη παραβίαση», προκαλώντας θανάτους αμάχων κατά το Ραμαζάνι, παρουσιάζοντάς τες ως «εξωτερικοποίηση εσωτερικών αποτυχιών» από το Πακιστάν. Το Νέο Δελχί επιβεβαιώνει την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία του Αφγανιστάν – σιωπώντας για τα τρομοκρατικά δεινά του Πακιστάν, ναι, αλλά εστιάζοντας έντονα στη δικαιοσύνη. Αυτό δεν είναι οπορτουνισμός. Είναι μια στρατηγική που βασίζεται σε αρχές. Από την επιστροφή των Ταλιμπάν το 2021, η Ινδία έχει προσφέρει βοήθεια, τεχνολογία, διπλωματία – ανησυχώντας το Πακιστάν, το οποίο φοβάται αντιπακιστανικές δραστηριότητες από το αφγανικό έδαφος. Η καταδίκη της Ινδίας απομονώνει το Ισλαμαμπάντ, ενισχύει τους δεσμούς με την Καμπούλ και αντισταθμίζει την επιρροή στην Κεντρική Ασία. Σε μια πυρηνική αντιπαλότητα, είναι ένα έξυπνο παιχνίδι για σταθερότητα.
Οι κίνδυνοι; Άμεσοι: 60-70% πιθανότητα ανταπόκρισης σε 24-72 ώρες – βομβαρδισμός από το Αφγανιστάν που αντιμετωπίζεται από πακιστανικές επιθέσεις στην Καμπούλ. Μεσοπρόθεσμα: 50-60% πιθανότητες κύκλων αντιποίνων, ριζοσπαστικοποίηση των Παστούν, ενίσχυση του TTP, διάβρωση των συμφωνιών της Ντόχα. Μακροπρόθεσμα: 30-40% κίνδυνος χρόνιου πολέμου στα σύνορα, που θα επεκταθεί στην Κεντρική Ασία, θα επιβαρύνει τις οικονομίες (διαταραχή εμπορίου 2-3 δισεκατομμυρίων δολαρίων) και θα τροφοδοτήσει τα όνειρα για το «μεγαλύτερο Παστούνιαν». Η Ινδία μπορεί να ενισχύσει την υποστήριξη, διακινδυνεύοντας λανθασμένους υπολογισμούς – αλλά θετικά, σφυρηλατώντας έναν άξονα Αφγανιστάν-Ινδίας για την ανοικοδόμηση.
Αυτός ο κύκλος — «νεκροί για να δικαιολογήσουν περισσότερους νεκρούς» — πρέπει να σταματήσει. Το Πακιστάν δεν κυνηγά μαχητές. Τρομοκρατεί αμάχους, διαβρώνει την αφγανική κυριαρχία. Η υποκρισία είναι εκκωφαντική: Το Ισλαμαμπάντ διαμαρτύρεται για τις απώλειές του, αλλά βομβαρδίζει σχολεία και σπίτια. Ο κόσμος, ο ΟΗΕ, η ΕΕ — πρέπει να παρέμβουν, να επιβάλουν έρευνες, να απαιτήσουν επαληθεύσιμη ανταλλαγή πληροφοριών. Η στάση της Ινδίας; Υποδειγματική, ένα μοντέλο για την υπεράσπιση των ευάλωτων από τους επιτιθέμενους.
Ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχω ξαναδεί αυτό το σενάριο — στο Κουρδιστάν, την Παλαιστίνη, το Πακιστάν. Το Αφγανιστάν αξίζει αξιοπρέπεια, όχι drones. Η κυριαρχία δεν είναι διαπραγματεύσιμη. είναι ιερή. Πακιστάν, ακούστε το κάλεσμα: Σταματήστε τις αεροπορικές επιδρομές. Τώρα. Για τα παιδιά του Γκίρντι Κας, για την ειρήνη.