Οι απειλές του Ιράν κατά των αμερικανικών αεροπλανοφόρων βασίζονται σε μια στρατηγική «άρνησης πρόσβασης» (A2/AD) λόγω της συμβατικής στρατιωτικής του υπεροχής.
Παρακάτω παρουσιάζεται μια ανάλυση των απειλών, της αμερικανικής ετοιμότητας και της σημασίας των κενών:
- Οι κύριες ιρανικές απειλές
Το Ιράν έχει αναπτύξει μια «ασύμμετρη» διάταξη σχεδιασμένη να κάνει κορεσμό σττα αμυντικά συστήματα γιγάντιων πλοίων:
Σμήνη Drone: Εκτόξευση εκατοντάδων φθηνών drones (όπως το «Shahed») ταυτόχρονα για την υπερφόρτωση συστημάτων αναχαίτισης.
Βαλλιστικοί πύραυλοι κατά πλοίων: Πύραυλοι όπως το «Khaliq Fars» εξοπλισμένοι με οπτική πλοήγηση για να χτυπήσουν κινούμενους στόχους στη θάλασσα.
Ταχύπλοα αυτοκτονίας: Λειτουργία δεκάδων μικρών, γρήγορων σκαφών από τους Φρουρούς της Επανάστασης για επιθέσεις κοντινής εμβέλειας («θαλάσσια σμήνη»).
Νάνα υποβρύχια και νάρκες: Ανάπτυξη έξυπνων ναυτικών ναρκών και μικρών υποβρυχίων στο Στενό του Ορμούζ για τη διατάραξη των ναυτιλιακών οδών.
- Αμερικανική ετοιμότητα (από τον Φεβρουάριο του 2026)
Οι ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει τις δυνάμεις τους στην περιοχή (τα αεροπλανοφόρα “Lincoln” και “Gerald Ford”) και προετοιμάζονται για μια παρατεταμένη εκστρατεία:
Πολυεπίπεδη άμυνα: Κάθε αεροπλανοφόρο προστατεύεται από μια “ομάδα κρούσης” που περιλαμβάνει αντιτορπιλικά Aegis που ειδικεύονται στην αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων και drones.
Ενεργειακά όπλα και λέιζερ: Συνδυάζοντας συστήματα λέιζερ (όπως το ODIN) και μικροκυμάτων (Leonidas) ικανά να καταστρέψουν UAV με την ταχύτητα του φωτός και με μηδενικό κόστος, κάτι που παρέχει μια λύση στην απειλή σμήνους.
Περιφερειακή ανάπτυξη: Οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει συστοιχίες αεράμυνας (THAAD) και αντιτορπιλικά σε στρατηγικά σημεία (Στενά του Ορμούζ, Αραβική Θάλασσα και Ερυθρά Θάλασσα) για να δημιουργήσουν ένα “τείχος προστασίας”.
Παρά το τεράστιο τεχνολογικό κενό, το Ιράν βλέπει αυτές τις απειλές ως εργαλείο αποτροπής και μόχλευσης στις διαπραγματεύσεις:
Ποντάροντας σε «μία επιτυχία»: Το Ιράν καταλαβαίνει ότι δεν θα κερδίσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, αλλά η φυσική βλάβη ενός «συμβόλου» όπως ένα αεροπλανοφόρο θα ήταν ένα τεράστιο πνευματικό επίτευγμα που θα σόκαρε την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ.
Οικονομικός πόλεμος φθοράς: Η χρήση φθηνών οπλισμών (όπως drones που κοστίζουν 20.000 δολάρια) αναγκάζει τις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν ακριβά αναχαιτιστικά (εκατομμύρια δολάρια ανά πύραυλο), γεγονός που δημιουργεί υλικοτεχνική διάβρωση.
Κίνδυνος περιφερειακής κλιμάκωσης: Οι απειλές αποσκοπούν στο να καταστήσουν σαφές ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά του Ιράν θα οδηγήσει σε έναν περιφερειακό πόλεμο που θα βλάψει τις αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο και τις παγκόσμιες πετρελαϊκές οδούς.
Συμπέρασμα: Οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι η πιθανότητα βύθισης ενός προστατευμένου αεροπλανοφόρου είναι πολύ χαμηλή, αλλά το Ιράν βασίζεται στην ικανότητα να προκαλέσει τοπικές ζημιές ή να διαταράξει την αμερικανική ελευθερία δράσης στην περιοχή.
Σημείωση: Πηγές του Osint ισχυρίζονται ότι, τουλάχιστον, η ομάδα εργασίας του αεροπλανοφόρου «Λίνκολν» έλαβε οδηγίες ότι σε περίπτωση εχθροπραξιών με το Ιράν, μπορεί να βελτιώσει τις θέσεις της και να τοποθετηθεί στην περιοχή του νησιού Σοκότρα, το οποίο βρίσκεται περίπου 1.400 χλμ. από τις ακτές του Ιράν.