Τι αναφέρει ο Αμερικανός αναλυτής Michael Rubin σε ινδικό ΜΜΕ:
Οι Κούρδοι παραμένουν ο μεγαλύτερος λαός χωρίς έθνος. Καταραμένοι από τη γεωγραφία, ίσως 45 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν διασκορπισμένοι σε όλη τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν και την Τουρκία. Το Σημείο 12 των Δεκατεσσάρων Σημείων του Προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον του 1918 όχι μόνο υποσχόταν «ασφαλή κυριαρχία» για «το τουρκικό τμήμα της σημερινής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», αλλά και «αυτόνομη ανάπτυξη» για «τις άλλες εθνικότητες που βρίσκονται τώρα υπό τουρκική κυριαρχία». Δύο χρόνια αργότερα, η Συνθήκη των Σεβρών υποσχέθηκε στους Κούρδους της Τουρκίας την ανεξαρτησία μετά από ένα χρόνο, αλλά αφού ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ άλλαξε στρατιωτικά τα δεδομένα επί τόπου, η Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 ακύρωσε την υπόσχεση ενός Κουρδιστάν.
Η Τουρκία χρησιμοποίησε με ωμή βία στις επόμενες κουρδικές εξεγέρσεις, καθώς οι Κούρδοι επιδίωκαν την εκπλήρωση των εθνικών τους δικαιωμάτων, ενώ οι διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις ακολούθησαν μια πολιτική γενοκτονίας για την εξάλειψη των Κούρδων, όχι μόνο ισοπεδώνοντας τα χωριά τους, αλλά και απαγορεύοντας τη γλώσσα τους και αρνούμενοι την ίδια τους την ύπαρξη. Ακόμα και η γραφή ορισμένων γραμμάτων – Q, W και X – που υπάρχουν στα κουρδικά αλλά όχι στα τουρκικά θα μπορούσε να οδηγήσει σε μακροχρόνιες ποινές φυλάκισης. Στο απόγειο του Κεμαλισμού, του λαϊκού, τουρκικού εθνικιστικού κινήματος που ίδρυσε ο Ατατούρκ, οι Κούρδοι απλώς έγιναν «Τούρκοι του βουνού» στην επίσημη ορολογία.
Σε αυτό το πλαίσιο αναδύθηκε το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK). Όπως ο ακτιβιστής κατά του απαρτχάιντ Νέλσον Μαντέλα, ο ιδρυτής του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν αρχικά ασπάστηκε τόσο τον μαρξισμό όσο και τον ένοπλο αγώνα, αν και αργότερα αποκήρυξε και τα δύο. Τα γραπτά του Οτσαλάν στη φυλακή αποκαλύπτουν μια σαφή εξέλιξη της σκέψης.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες χαρακτηρίζουν το PKK ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση, αυτός ο χαρακτηρισμός ήρθε σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την ίδρυση του PKK, σε μια εποχή που η κυβέρνηση Κλίντον ολοκλήρωνε την πώληση ελικοπτέρων στην Τουρκία. Μετά από μια μακρά διαδικασία που πυροδοτήθηκε από το αίτημα της Τουρκίας για τη σύλληψη μελών του PKK στο Βέλγιο, το Εφετείο των Βρυξελλών αποφάσισε το 2019 ότι το PKK δεν ήταν τρομοκρατική ομάδα αλλά «μέρος σε μη διεθνή ένοπλη σύγκρουση». Με άλλα λόγια, το βελγικό δικαστήριο θεώρησε τις ενέργειες του PKK αμυντική εξέγερση.
Όταν οι Σύροι Κούρδοι έθεσαν σε εφαρμογή τη φιλοσοφία του Οτσαλάν, το αποτέλεσμα ήταν μια προοδευτική δημοκρατία με πλήρη θρησκευτικά δικαιώματα και ενδυνάμωση των γυναικών που έμοιαζε πολύ περισσότερο με σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατία παρά με οποιαδήποτε από τις αυταρχικές πολιτείες που την περιβάλλουν.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Τουρκία ήταν τόσο αποφασισμένη να συντρίψει το κουρδικό πείραμα στη Συρία. Για τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, είναι δύσκολο να ανεχθεί μια λειτουργική δημοκρατία δίπλα του όταν η χώρα του είναι μια αυταρχική κυβέρνηση με μια οικονομία που καταρρέει. Ιδεολογικά, ο Ερντογάν απλώς απεχθάνεται τους Κούρδους, τόσο λόγω του δικού του ρατσισμού όσο και λόγω της θρησκευτικής του μισαλλοδοξίας. Οι περισσότεροι Κούρδοι είναι Μουσουλμάνοι, αλλά ασπάζονται μια πιο παραδοσιακή σουφική ερμηνεία, ενώ η Μουσουλμανική Αδελφότητα του Ερντογάν κατηγοριοποιεί όλους όσους δεν τηρούν τη δική του μισαλλόδοξη άποψη ως βλάσφημους που αξίζουν θάνατο.
Ο Ερντογάν τώρα αντιδρά στους Κούρδους με δύο τρόπους. Στο Ιρακινό Κουρδιστάν, οικειοποιείται την ηγεσία της φυλής. Το Ιρακινό Κουρδιστάν σήμερα είναι παρόμοιο με την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, ένα κράτος-αντιπρόσωπο του οποίου τη διακυβέρνηση αποφασίζει η Άγκυρα και όχι οι ίδιοι οι πολίτες του. Οι Μασούντ, Μασρούρ και Αρίν Μπαρζανί – αντίστοιχα ο ηγέτης, ο γιος και ο διάδοχος, και ο εγγονός και ο μελλοντικός ηγέτης – αναγνωρίζουν όλοι ότι αν απομακρυνθούν από την Άγκυρα, θα βρεθούν στο στόχαστρο ενός τουρκικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους. Στην Τουρκία και τη Συρία, χρησιμοποιεί τον στρατό του ή τους ισλαμιστές πληρεξούσιούς του.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ινδία θα πρέπει να κάνει ένα βήμα μπροστά. Υπάρχουν αρχαίοι πολιτιστικοί και γλωσσικοί, αν όχι πολιτισμικοί, δεσμοί μεταξύ Ινδίας και Κούρδων. Οι Κούρδοι είναι Ινδοϊρανοί και πιθανότατα μοιράζονται εθνικούς δεσμούς με τη Νότια Ασία στο μακρινό παρελθόν. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι οι Κούρδοι ήταν μεταξύ εκείνων των προϊστορικών λαών που μετανάστευσαν από την ινδική υποήπειρο στη Δυτική Ασία. Ο Γεζιδισμός και ο Ζωροαστρισμός που ασκούσαν και εξακολουθούν να ασκούν ορισμένοι Κούρδοι έχουν δεσμούς με την αρχαία βεδική θρησκεία που άσκησε τόσο μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη του Ινδουισμού. Σήμερα, οι Κούρδοι και οι Ινδοί μοιράζονται μια αποστροφή προς τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό και την τρομοκρατία.
Η υποστήριξη των Κούρδων, τόσο με υποτροφίες όσο και με άλλες ευκαιρίες που τους στερούνται στην Τουρκία και τη Συρία, θα επιβεβαίωνε τις αρχές που έχουν ασπαστεί οι ηγέτες της Ινδίας μετά την ανεξαρτησία. Ενώ το ΡΚΚ είχε επίσημα διαλυθεί, η δυνατότητα οργάνωσης των κουρδικών πολιτικών οργανώσεων, που αποτελούν ασφαλές καταφύγιο, θα βοηθούσε στην καλλιέργεια μετριοπαθών δυνάμεων κρίσιμων για τη μελλοντική σταθερότητα στη Δυτική Ασία ή στη μετά-Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.
Η Τουρκία και η Συρία μπορεί να αντιταχθούν, αλλά οι Ινδοί ηγέτες δεν πρέπει να επιτρέψουν στην Άγκυρα και τη Δαμασκό να ασκήσουν βέτο στα συμφέροντα του Νέου Δελχί. Είναι καιρός η μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο να αγκαλιάσει και να καλλιεργήσει τον μεγαλύτερο λαό στον κόσμο χωρίς έθνος.