Mε τίτλο «Η Τουρκία χάνει την αποτρεπτική της ισχύ», ο πρώην πρέσβης Ahmet Süha Umar γράφει ότι η Ελλάδα εκμεταλλεύτηκε την πολιτική του ΑΚΡ για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», κερδίζοντας χρόνο και ενισχύοντας τη θέση της με νέους εξοπλισμούς και διεθνείς συμμαχίες.
Η επιτυχία της διπλωματίας, η τέχνη της συμφιλίωσης αντικρουόμενων συμφερόντων, εξαρτάται από την εσωτερική κατάσταση ενός κράτους, την ισχύ της οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεών του και, το πιο σημαντικό, τη θέληση, την αποφασιστικότητα και την ικανότητα της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει την εξουσία της. Μια αδυναμία έστω και σε μία από αυτές τις πτυχές όχι μόνο θα καταστήσει τη διπλωματία ενός κράτους αναποτελεσματική, αλλά θα το αφήσει και ευάλωτο σε εξωτερικές επιθέσεις.
Ο συμβιβασμός είναι εφικτός μόνο εάν και τα δύο μέρη είναι πρόθυμα να συμβιβαστούν ως προς τα συμφέροντά τους. Εάν μόνο η μία πλευρά θέλει να συμβιβαστεί, θέτει σε κίνδυνο τα ζωτικά συμφέροντα του κράτους που επιδιώκει τον συμβιβασμό. Πράγματι, σε θέματα όπως το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και η Κύπρος, όπου η Ελλάδα δεν δείχνει καμία πρόθεση συμβιβασμού, η πολιτική «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του ΑΚΡ έχει κερδίσει μόνο χρόνο στην Ελλάδα και της έχει δώσει την ευκαιρία, ακόμη και βοήθεια, να κερδίσει έδαφος και υποστηρικτές έναντι της Τουρκίας λαμβάνοντας νέα βήματα.
Οι πολιτικές της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο· η αγορά πυραύλων Patriot από τις ΗΠΑ και πυραύλων Spike NLOS από το Ισραήλ για ανάπτυξη στα νησιά του Αιγαίου και τη Δυτική Θράκη· το αίτημά της για επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής Heybeliada· Οι επισκέψεις του Έλληνα προέδρου και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου σε νησιά κοντά στην Τουρκία που δεν ανήκουν στην Ελλάδα, καθώς και η πρόσφατη επίδειξη ισχύος από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία στο Αιγαίο αποτελούν απόδειξη αυτού.
Η αγορά πυραύλων Barax MX από το Ισραήλ και πυραύλων BrahMos από την Ινδία από την Κυπριακή Δημοκρατία, υπό την καθοδήγηση της Ελλάδας, θα πρέπει επίσης να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο.
Παρόμοιες τολμηρές και προκλητικές συμπεριφορές επιδεικνύουν και άλλες χώρες.
Η στόχευση εμπορικών πλοίων τουρκικής ιδιοκτησίας στη Μαύρη Θάλασσα, ακόμη και στην είσοδο του Βοσπόρου, οι πύραυλοι που φέρεται να εκτοξεύτηκαν από το Ιράν από στοιχεία της PEJAK που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και στοχεύουν τουρκικό έδαφος, και οι επιδρομές σε τουρκικά πλοία από πολεμικά πλοία των συμμάχων μας στο ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο καταδεικνύουν ότι η Τουρκία χάνει γρήγορα την «αποτρεπτική» της δύναμη, η οποία αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της διπλωματίας της. Η απώλεια της αποτροπής είναι μια σοβαρή αδυναμία που ενθαρρύνει τους αντιπάλους.
Η συνεργασία με τον ηγέτη μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, ακόμη και η συζήτηση για το δικαίωμα έκφρασης γνώμης σχετικά με τους νόμους που πρόκειται να συνταχθούν στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, είναι μια στάση που ενθαρρύνει τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος σχεδιάζει να εξαλείψει τον χαρακτήρα έθνους-κράτους της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Η απελευθέρωση ενός τρομοκράτη που δρα εναντίον της Τουρκίας από την Ελλάδα είναι επίσης αποτέλεσμα αυτής της ενθάρρυνσης. Ο διορισμός του Πρέσβη των ΗΠΑ στο Στρατόπεδο της Άγκυρας ως «Ειδικού Εκπροσώπου του Προέδρου για το Ιράκ», επιπλέον των καθηκόντων του στη Συρία, είναι σημαντικός στο πλαίσιο του αυτονομιστικού κουρδικού εθνικισμού και του Σχεδίου του Μεγάλου Κουρδιστάν.
Η προσπάθεια να παραγκωνιστεί το CHP, το κόμμα που ίδρυσε τη Δημοκρατία και υποψήφιο για την εξουσία, μέσω μιας παράνομης και απόλυτης απόφασης ακύρωσης, είναι ένα βήμα που εξυπηρετεί τα χέρια του ιμπεριαλισμού, ο οποίος θέλει ένα «καθεστώς ενός άνδρα» στην Τουρκία που μπορεί εύκολα να ελεγχθεί από το εξωτερικό.
Η κυβέρνηση ΑΚΡ-Ερντογάν κατέστρεψε την οικονομία της Τουρκίας, βύθισε το κράτος στο χρέος και υποβάθμισε τη χώρα σε μια κατάσταση όπου μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της σε σιτηρά και κρέας μόνο μέσω εισαγωγών με τοκογλυφικά επιτόκια.
Οι σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ περιορίζονται πλέον στην Τουρκία, η οποία δηλώνει ανοιχτά ότι η ένταξη στην ΕΕ δεν είναι στο τραπέζι, χρησιμεύοντας ως μια φθηνή πηγή στρατιωτικής δύναμης για μια Ευρώπη που υποκινεί σύγκρουση με τη Ρωσία αλλά δεν έχει την ικανότητα να διεξάγει πόλεμο. Η απελπισμένη κυβέρνηση ΑΚΡ φαίνεται πρόθυμη να παίξει αυτόν τον ρόλο, γνωρίζοντας ακόμη και ότι η χώρα που πρέπει να πολεμήσει είναι η Ρωσία, με την οποία τα συμφέροντά μας δεν συγκρούονται.
Η κυβέρνηση αντλεί τη νομιμότητά της, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως δήλωσε αυθάδης ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα, Μπαράκ. Τέτοια εξωτερική εξάρτηση παρατηρείται μόνο σε αποικιακές χώρες.
Η κυβέρνηση, στο εσωτερικό, έχει μειώσει σημαντικά τις επιλογές της Τουρκίας ανοίγοντας το δρόμο για την τρομοκρατική οργάνωση ΡΚΚ και το DEM (Κόμμα Δημοκρατικής Δημοκρατίας), που υποστηρίζεται από το εξωτερικό, να διαιρέσουν την Τουρκία κατά εθνοτικές γραμμές. λαμβάνοντας βήματα που οδηγούν στην απομάκρυνση της Τουρκικής Δημοκρατίας από τα ιδρυτικά της χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένου του καθεστώτος έθνους-κράτους· και σιωπώντας απέναντι στις αντιτουρκικές πρωτοβουλίες της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ. Ο Νόμος της Γαλάζιας Πατρίδας, αν και καθυστερημένος, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Ωστόσο, η άμεση και αναλογική ανταπόκριση σε αυτές τις εξελίξεις αποτελεί προτεραιότητα και αναγκαιότητα στις εξωτερικές σχέσεις. Η μη τήρηση αυτού θα μπορούσε να οδηγήσει σε πόλεμο, καθώς τα εθνικά συμφέροντα δεν μπορούν να εγκαταλειφθούν και θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξελίξεις που θα στοχεύουν την ίδια την ύπαρξη της Τουρκικής Δημοκρατίας υπό τις παρούσες συνθήκες.
Ο μόνος δρόμος για τη σωτηρία είναι η το συντομότερο δυνατό αντικατάσταση της κυβέρνησης, η οποία έχει βυθίσει τη χώρα σε σοβαρά προβλήματα σύμφωνα με τις προσδοκίες του ιμπεριαλισμού, εντός ενός δημοκρατικού πλαισίου και ο τερματισμός αυτής της ανικανότητας.