Η απόφαση της Ελλάδας να ανοίξει τον δρόμο για την εθελοντική κατάταξη γυναικών στον Στρατό Ξηράς έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονων σχολίων στον τουρκικό Τύπο, ο οποίος επιχειρεί να συνδέσει την πρωτοβουλία με ευρύτερα γεωπολιτικά σενάρια και τη στρατηγική συνεργασία Αθήνας – Τελ Αβίβ.
Αντί να αντιμετωπιστεί ως ένα μέτρο εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και διεύρυνσης της δεξαμενής προσωπικού, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση παρουσιάζεται από αρκετά τουρκικά μέσα ενημέρωσης ως ένδειξη στρατιωτικής προετοιμασίας με φόντο την αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας και τη ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.
Η γεωπολιτική αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο έχει επαναφέρει στο προσκήνιο αφηγήματα που συνδέουν σχεδόν κάθε ελληνική αμυντική πρωτοβουλία με ένα ευρύτερο πλέγμα περιφερειακών συμμαχιών. Στο πλαίσιο αυτό, η εθελοντική στρατολόγηση γυναικών ερμηνεύεται από μερίδα του τουρκικού Τύπου όχι ως εσωτερική μεταρρύθμιση, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που –κατά τους ίδιους– ενθαρρύνεται από το Ισραήλ.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα φιλοκυβερνητικών και εθνικιστικών μέσων, η Ελλάδα φέρεται να υιοθετεί στοιχεία του «ισραηλινού μοντέλου» κινητοποίησης και αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού, με στόχο την ενίσχυση της αποτρεπτικής της ισχύος. Οι ίδιες αναλύσεις υποστηρίζουν ότι το Τελ Αβίβ επιδιώκει τη διαμόρφωση ενός πλέγματος συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο που θα περιορίζει την τουρκική επιρροή στην περιοχή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί δημοσίευμα του τηλεοπτικού δικτύου A Haber με τίτλο: «Πανικός για τη Γαλάζια Πατρίδα στην Ελλάδα: Η Αθήνα στρέφεται στις γυναίκες στρατιώτες για λύση». Στο σχετικό ρεπορτάζ υποστηρίζεται ότι η ελληνική πλευρά επιχειρεί να αντιμετωπίσει τόσο το δημογραφικό πρόβλημα όσο και την αριθμητική υπεροχή της Τουρκίας μέσω της διεύρυνσης της συμμετοχής των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Ο ανταποκριτής του δικτύου, Ιλχάν Ταχσίν, συνέδεσε μάλιστα την πρωτοβουλία με την αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας και ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και των αεροπορικών της δυνατοτήτων, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα αναζητά νέους τρόπους ενίσχυσης του ανθρώπινου δυναμικού της.
Το βασικό επιχείρημα που διατρέχει πολλές τουρκικές αναλύσεις είναι ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει διαρθρωτικές δημογραφικές προκλήσεις και, ως εκ τούτου, αναζητά εναλλακτικές λύσεις για τη διατήρηση της επιχειρησιακής επάρκειας των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένα μέσα προχωρούν ακόμη περισσότερο, ισχυριζόμενα ότι το Ισραήλ παρέχει στρατηγική καθοδήγηση και τεχνογνωσία προς την Αθήνα για την αξιοποίηση του γυναικείου πληθυσμού σε στρατιωτικούς ρόλους.
Ορισμένες εφημερίδες, όπως η Σαμπάχ και η Γενί Σαφάκ, παρουσιάζουν την εθελοντική συμμετοχή των γυναικών ως το πρώτο βήμα μιας ευρύτερης διαδικασίας που θα μπορούσε μελλοντικά να οδηγήσει ακόμη και σε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία για τις γυναίκες. Παράλληλα, συνδέουν την εξέλιξη αυτή με τη στενή αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή τεχνογνωσίας και τη λειτουργία του Διεθνούς Εκπαιδευτικού Κέντρου Πτήσεων στην Καλαμάτα από ισραηλινή εταιρεία.
Για μεγάλο μέρος του τουρκικού Τύπου, οι παραπάνω εξελίξεις εντάσσονται σε ένα ευρύτερο αφήγημα περί «περικύκλωσης» της Τουρκίας από περιφερειακές συνεργασίες και συμμαχίες. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία παρουσιάζεται όχι ως αμυντική σύμπραξη δύο κρατών με κοινά συμφέροντα ασφαλείας, αλλά ως στρατηγική σύγκλιση που στρέφεται άμεσα κατά της Άγκυρας.
Η ρητορική αυτή συχνά συνοδεύεται από προειδοποιήσεις προς την ελληνική πλευρά ότι η υιοθέτηση ξένων στρατιωτικών προτύπων και η υπερβολική εμπιστοσύνη σε εξωτερικές συμμαχίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αυξημένες εντάσεις στην περιοχή. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι αναλύσεις αγγίζουν τα όρια της θεωρίας συνωμοσίας, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως εργαλείο ενός ευρύτερου ισραηλινού σχεδιασμού για τον περιορισμό της τουρκικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.
Πέρα όμως από τη ρητορική υπερβολή που συχνά χαρακτηρίζει τέτοιου είδους δημοσιεύματα, το γεγονός παραμένει ότι η εθελοντική κατάταξη γυναικών στον Στρατό Ξηράς έχει μετατραπεί σε ένα ακόμη πεδίο πολιτικής και επικοινωνιακής αντιπαράθεσης μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.
Η ένταση στις σχέσεις Τουρκίας και Ισραήλ, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, η ενίσχυση των αμυντικών συνεργασιών της Ελλάδας με περιφερειακούς εταίρους και ο αυξανόμενος ανταγωνισμός στην Ανατολική Μεσόγειο δημιουργούν το κατάλληλο υπόβαθρο ώστε ακόμη και μια εσωτερική μεταρρύθμιση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να αποκτά, στα μάτια του τουρκικού Τύπου, διαστάσεις γεωπολιτικής αναμέτρησης.
Μέσα από αυτή την οπτική, η Άγκυρα φαίνεται να χρησιμοποιεί τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ενημέρωσης για να μεταδώσει ένα σαφές μήνυμα προς το εσωτερικό ακροατήριο: ότι παρακολουθεί στενά κάθε αμυντική εξέλιξη στην Ελλάδα και ότι θεωρεί πολλές από αυτές μέρος ενός ευρύτερου περιφερειακού ανταγωνισμού, στον οποίο η Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο.