Μετά την ενίσχυση του Στόλου με τις φρεγάτες Belharra, η Αθήνα εξετάζει μια ακόμη τεχνολογική αναβάθμιση για το Πολεμικό Ναυτικό: την απόκτηση μη επανδρωμένων υποβρυχίων BlueWhale ισραηλινής κατασκευής.
Ήδη έχει υπογραφεί συμφωνία-πλαίσιο που προβλέπει, εφόσον προχωρήσει η επιλογή, τη δυνατότητα συμπαραγωγής μεταξύ της ισραηλινής και της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Τα συγκεκριμένα συστήματα μπορούν να εκτελούν αποστολές που είναι υψηλού ρίσκου για τα συμβατικά υποβρύχια, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο ανθρώπινο πλήρωμα, μεταφέροντας κρίσιμες επιχειρησιακές δυνατότητες εκτός «πρώτης γραμμής».
Ο ρόλος του επικεντρώνεται κυρίως στη συλλογή πληροφοριών και στην επιτήρηση. Μπορεί να αναπτύσσεται σε ρηχά νερά, ακόμη και κοντά σε ναυστάθμους, καταγράφοντας δεδομένα μέσω αισθητήρων και παρέχοντας στοιχεία στοχοποίησης. Στον τομέα του ανθυποβρυχιακού πολέμου δεν φέρει οπλισμό, ωστόσο εντοπίζει εχθρικά υποβρύχια, ενεργοποιώντας ουσιαστικά το πρώτο στάδιο της λεγόμενης «αλυσίδας καταστροφής», σύμφωνα με το στρατιωτικό δόγμα «ό,τι εντοπιστεί, βάλλεται».
Παράλληλα, το BlueWhale μπορεί να λειτουργεί σε συνεργασία με συμβατικά υποβρύχια, επεκτείνοντας την επιχειρησιακή τους εμβέλεια και λειτουργώντας ως «μακρύ χέρι» τους. Αντίστοιχα μοντέλα συνεργασίας έχουν ήδη εφαρμοστεί στην αεροπορία και στο ναυτικό επιφανείας με drones και μη επανδρωμένα σκάφη.
Σημαντικές είναι και οι δυνατότητές του στον ναρκοπόλεμο, έναν τομέα όπου οι νάρκες θεωρούνται διαχρονικά από τα πιο θανατηφόρα όπλα στη θάλασσα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 70% των ναυτικών απωλειών αποδόθηκε σε νάρκες.
Η πιθανή απόκτησή του θεωρείται ότι θα σηματοδοτήσει ένα ακόμη τεχνολογικό άλμα για το Πολεμικό Ναυτικό, ενισχύοντας την επιτήρηση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και εισάγοντας την Ελλάδα στην εποχή των μη επανδρωμένων ναυτικών συστημάτων. Αντίστοιχες τεχνολογίες, όπως έχει φανεί και στη Μαύρη Θάλασσα, έχουν αλλάξει τις ισορροπίες ακόμη και απέναντι σε ισχυρούς στόλους.
Το εκτιμώμενο κόστος ανέρχεται περίπου στα 80 εκατ. ευρώ ανά μονάδα, χωρίς να συνυπολογίζονται δαπάνες υποστήριξης, υποδομών, εκπαίδευσης και τυχόν επιπλέον εξοπλισμού. Η σκέψη, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, είναι η αρχική προμήθεια ενός συστήματος για δοκιμή και στη συνέχεια η προοπτική αγοράς 6+6 μονάδων.
Η «Μπλε Φάλαινα» είναι ένα µεγάλο -για τα δεδοµένα των ΥΜΕΣ- αυτόνοµο υποβρύχιο όχηµα. ∆εν πρόκειται για όπλο µε την έννοια της προσβολής εχθρικών υποβρυχίων, αλλά για µια υποβρύχια πλατφόρµα συλλογής δεδοµένων, που έχουν όµως να κάνουν και µε τον ανθυποβρυχιακό πόλεµο.
Ετσι, η «Μπλε Φάλαινα» υποστηρίζει αποστολές όπως πληροφορίες, παρακολούθηση, αναγνώριση (ISR), συλλογή πληροφοριών µε ραντάρ και συλλογή δεδοµένων επικοινωνιών (SIGINT). Το σκάφος διαθέτει έναν περισκοπικό ιστό, ο οποίος περιλαµβάνει ραντάρ AESA και ηλεκτροοπτικούς/υπέρυθρους αισθητήρες (EO/IR). Οταν ο ιστός βγαίνει πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, τότε ξεκινά η συλλογή των δεδοµένων για στόχους επιφανείας και αέρα.
Σε ό,τι αφορά τις Α/Υ επιχειρήσεις, η «Μπλε Φάλαινα» διαθέτει τρία είδη σόναρ: ένα ρυµουλκούµενο, ένα τοποθετηµένο πλευρικά, ενώ µπορεί να φέρει και σόναρ συνθετικού διαφράγµατος. Το µήκος της «Μπλε Φάλαινας» είναι 10,9 µ., η διάµετρος 1,12 µ. και το βάρος φτάνει στους 5,5 τόνους. Η αυτονοµία της εκτιµάται στις 2 έως 4 εβδοµάδες, αναπτύσσει οικονοµική ταχύτητα 2-3 κόµβων, µέγιστη 7 κόµβων και µέγιστο βάθος κατάδυσης τα 300 µ.