Στο νοσοκομείο εισήχθη το βράδυ της Τρίτης (13/12) η Μαίρη Χρονοπούλου, προκειμένου την επομένη να υποβληθεί σε προγραμματισμένο χειρουργείο στις καρωτίδες. Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε και πλέον, η σπουδαία κυρία της μεγάλης οθόνης αναρρώνει και περιμένει να πάρει σε λίγες ημέρες εξιτήριο. Λόγω όμως της προχωρημένης ηλικίας της, αλλά και της επιβαρυμένης υγείας της, οι γιατροί βρίσκονται σε […]
Στο νοσοκομείο εισήχθη το βράδυ της Τρίτης (13/12) η Μαίρη Χρονοπούλου, προκειμένου την επομένη να υποβληθεί σε προγραμματισμένο χειρουργείο στις καρωτίδες.
Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε και πλέον, η σπουδαία κυρία της μεγάλης οθόνης αναρρώνει και περιμένει να πάρει σε λίγες ημέρες εξιτήριο.
Λόγω όμως της προχωρημένης ηλικίας της, αλλά και της επιβαρυμένης υγείας της, οι γιατροί βρίσκονται σε επιφυλακή.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της On Time, στο πλευρό της ηθοποιού βρίσκεται από την πρώτη στιγμή ο στενός της φίλος και συνεργάτης, Θωμάς Χούντας, τον όποιο η ίδια έχει χαρακτηρίσει, φύλακα – άγγελό της.
«Υπήρξα ένα τέρας, παράλυτη, παχύσαρκη»
Τον προηγούμενο μήνα η Mαίρη Χρονοπούλου αναφέρθηκε σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν», στα προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν αλλά και την διάθεσή της για ζωή.
«Πέρασα 20 χρόνια φρικτά. Ήμουν παράλυτη, παχύσαρκη 120 και βάλε κιλά. Υπήρξα ένα τέρας. Είχα μεταμορφωθεί σε ένα τέρας. Ένα τέρας που πήρε το θάρρος και έβγαλε τη φωτογραφία του στην τηλεόραση. Ένα τέρας, γουρούνι παχύσαρκο και με σήκωναν για να καθίσω ακόμη και στο καροτσάκι. Μετά από αυτό κάηκα, αλλά ευτυχώς βρήκα τον άνθρωπο που με έκανε να σταθώ ξανά στα πόδια μου. Περπατάω, αλλά δεν μπορώ ακόμη να κάνω μεγάλη απόσταση, πιστεύω ότι του χρόνου θα κάνω κατοστάρι», εξομολογήθηκε.
Και εξέφρασε το παράπονό της: «Από το θέατρο, σχεδόν κανείς δεν ήρθε να με δει. Μονάχα η Καραγιάννη, η Στυλιανοπούλου και η Μπεάτα Ασημακοπούλου με την οποία είχα να συναντηθώ 40 χρόνια. Έψαξε και με βρήκε μετά από 40 χρόνια και ήρθε στο νοσοκομείο και έκατσε μαζί μου μία ολόκληρη μέρα. Μετά από λίγο έφυγε από τη ζωή. Ήταν συγκινητική γιατί δεν ήταν φίλη μου. Δεν ήρθε άλλος από το θέατρο».