”Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάζονται να θάψουν τον Χένρι Κίσινγκερ, μια υπερμεγέθη προσωπικότητα της αμερικανικής διπλωματίας του 20ου αιώνα, πολλά μέρη του κόσμου συνεχίζουν να αγωνίζονται με την κληρονομιά του. Ο Κίσινγκερ έγινε διάσημος για την ανακάλυψη με την κομμουνιστική Κίνα και κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1973 για τις διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός στο Βιετνάμ. Περισσότεροι άνθρωποι θα πρέπει να γνωρίζουν τη συμμετοχή του στη γενοκτονία του Μπαγκλαντές το 1971.
Σε δύο πλευρές του πλανήτη, ωστόσο, η κληρονομιά και η τάση του Κίσινγκερ να δίνει προτεραιότητα σε βραχυπρόθεσμες παραχωρήσεις και να καταπιέζει τις δικτατορίες απειλεί να επιστρέψει τις περιοχές σε πολύ πιο αιματηρό πόλεμο.
Πρώτον, υπάρχει η Ταϊβάν. Ο Κινέζος πρωθυπουργός Τζου Ενλάι έπαιξε τη ματαιοδοξία του Κίσινγκερ σαν βιολί, κερδίζοντας παραχωρήσεις στην Ταϊβάν που ο κομμουνιστής ηγέτης Μάο Τσε Τουνγκ δεν περίμενε ποτέ να κερδίσει. Παραχωρώντας την κινεζική κυριαρχία στην Ταϊβάν, ο Κίσινγκερ μπορεί να έβαλε την Κίνα στον δρόμο να διεκδικήσει στρατιωτικά μια κυριαρχία που δεν είχε ποτέ.
Μετά, υπάρχει η Κύπρος. Το 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και ίδρυσε μια παραλία που αποτελούσε το 3% του νησιού, φαινομενικά για να προστατεύσει τον κυπριακό μουσουλμανικό πληθυσμό καθώς η ελληνική χούντα προσπαθούσε να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα. Η ελληνική χούντα έπεσε μια εβδομάδα αργότερα, και η Ελλάδα επέστρεψε στη δημοκρατία και έχασε τις αξιώσεις της στην Κύπρο. Μόνο τότε, καθώς οι ειρηνευτικές συνομιλίες συνεχίζονταν στη Γενεύη για να αναγκαστεί η αποχώρηση, η Τουρκία εισέβαλε ξανά, αυτή τη φορά χωρίς κανένα casus belli. Ήταν μια κατάφωρη αρπαγή γης. Τα τουρκικά στρατεύματα κατέλαβαν και εθνοκάθαρσαν το ένα τρίτο της χώρας. η κατοχή συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ο Κίσινγκερ τάχθηκε στο πλευρό των Τούρκων. «Δεν υπάρχει κανένας αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου», είπε στον Πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ. «Η τουρκική τακτική είναι σωστή — αρπάξτε ό,τι θέλουν και μετά διαπραγματευτείτε με βάση την κατοχή».
Ποτέ δεν εξήγησε γιατί η τουρκική επιθετικότητα με πράσινο φως ήταν αμερικανικό συμφέρον. Εξάλλου, οι Τούρκοι τάχθηκαν στο πλευρό του Άξονα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς οι Ναζί και οι φασίστες ρήμαζαν την Ευρώπη. Μόνο όταν η ήττα των Ναζί ήταν σίγουρη, ενώθηκαν με τους συμμάχους. Ο Κίσινγκερ έγραψε αργότερα ότι ευνοούσε την Τουρκία από την επιθυμία να διατηρήσει εκεί τα πυρηνικά όπλα, αλλά, όπως και με την Κίνα, οι παραχωρήσεις του αψηφούσαν ακόμη και τις προσδοκίες των πιο ένθερμων εχθρών του.
Ο κυπριακός κυνισμός του Κίσινγκερ παραμένει ένας κρίκος στη δυτική διπλωματία. Το Σχέδιο Ανάν του 1994 απέτυχε σε μεγάλο βαθμό επειδή προώθησε την εθνοτική διαίρεση πάνω από την ιθαγένεια, απέτυχε να αποστρατικοποιήσει το νησί και επέτρεψε σε Τούρκους εποίκους, ξένους όχι μόνο για τους Ελληνοκύπριους αλλά και για τους Κύπριους Μουσουλμάνους, να παραμείνουν. Ενώ η κυβέρνηση Κλίντον έδινε προτεραιότητα στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η τουρκική αποικιακή αρπαγή εδαφών που ευλογήθηκε ο Κίσινγκερ έγινε ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο.
Στις 27 Ιανουαρίου 1989, o Τζο Μπάιντεν έγραψε στον πρόεδρο του Αμερικανικού Ελληνικού Ινστιτούτου: «Δεν μπορούμε να παραβλέπουμε το γεγονός ότι τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων έχουν καταπατηθεί και πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι αξιώσεις τους για προγονική γη και περιουσία που κατασχέθηκαν κατά την εισβολή του 1974 δεν διακυβεύονται. Τέλος, πρέπει να στείλουμε ένα μήνυμα στην Τουρκία ότι μέχρι να απομακρύνει και τον τελευταίο στρατιώτη από την Κύπρο, δεν θα αναγνωριστεί ποτέ ως πλήρες μέλος της διεθνούς κοινότητας».
Ο Μπάιντεν είχε δίκιο πριν κάνει λάθος. Οι σημερινές διαιρέσεις αντιπροσωπεύουν την κληρονομιά του Κίσινγκερ. Τα επόμενα χρόνια, ο Κίσινγκερ φέρεται να επωφελήθηκε ακόμη και από τους δεσμούς του με την Τουρκία καθώς η συμβουλευτική εταιρεία του Kissinger Associates φέρεται να έκανε εισαγωγές μεταξύ αμερικανικών εταιρειών και Τούρκων ηγετών.
Καθώς η Κύπρος γίνεται περιφερειακός ενεργειακός κόμβος και δημοκρατία στην πρώτη γραμμή κατά της απολυταρχίας, η σημασία της για τη Δύση αυξάνεται. Κάθε χρόνο, εν τω μεταξύ, η Τουρκία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη έναντι της Δύσης. Η βραχυπρόθεσμη λύση του Κίσινγκερ θέτει πλέον σε κίνδυνο τα αμερικανικά συμφέροντα. Ο θάνατός του είναι μια ευκαιρία όχι μόνο για ενδοσκόπηση αλλά και για τον Μπάιντεν να ηγηθεί μιας δικομματικής αναθεώρησης της πολιτικής για να θέσει τα αμερικανικά συμφέροντα και τη δημοκρατία πάνω από το προσωπικό κέρδος, τις αποικιακές φιλοδοξίες και τον εναγκαλισμό της δικτατορίας.