Τι αναφέρει ισραηλινό ΜΜΕ:
”Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν στρέφονται στην Άγκυρα όχι για να αναβιώσουν μια χαμένη εποχή αισιοδοξίας, αλλά για να εξετάσουν εάν η διπλωματία μπορεί ακόμα να λειτουργήσει ως έσχατη λύση πριν από τον πόλεμο.
Αυτός ο γύρος συνομιλιών ορίζεται από σκληρότερες κόκκινες γραμμές, βαθύτερη δυσπιστία και πολύ λιγότερη στρατηγική υπομονή από όλες τις πλευρές. Το περιθώριο λάθους είναι ελάχιστο.
Η Τουρκία δεν είναι μια τυχαία επιλογή
Η διεξαγωγή αυτών των συνομιλιών στην Άγκυρα είναι ένα σκόπιμο πολιτικό μήνυμα. Η Τουρκία δεν είναι ούτε δυτική πρωτεύουσα ούτε ουδέτερη τεχνοκρατική αρένα. Αποσύρει τις διαπραγματεύσεις από την τροχιά Ουάσινγκτον-Ευρώπης και τις τοποθετεί στα χέρια μιας περιφερειακής δύναμης που διατηρεί σχέσεις συνεργασίας τόσο με την Τεχεράνη όσο και με το ΝΑΤΟ.
Για το Ιράν, η Άγκυρα μειώνει την οπτική της δυτικής πίεσης και της συμβολικής παράδοσης.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέρει μια περιφερειακή πλατφόρμα που αποφεύγει την εντύπωση παράδοσης, διατηρώντας παράλληλα ζωντανή τη διπλωματία.
Για την Τουρκία, αυτή είναι μια στρατηγική κίνηση: τοποθετώντας τον εαυτό της ως απαραίτητο μεσολαβητή σε μια Μέση Ανατολή που οδεύει προς μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Δεν πρόκειται απλώς για θέμα εφοδιαστικής. Είναι μια αναδιαμόρφωση της διπλωματικής αρένας.
Οι κόκκινες γραμμές του Ιράν είναι αδιαπραγμάτευτες
Η Τεχεράνη εισέρχεται σε συνομιλίες με μια στενή και άκαμπτη εντολή: ο φάκελος των πυρηνικών είναι ο μόνος φάκελος. Τίποτα περισσότερο. Το Ιράν έχει αποκλείσει εντελώς τη συζήτηση δύο ζητημάτων που η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της θέλουν απεγνωσμένα να δουν στην ημερήσια διάταξη.
Βαλλιστικοί πύραυλοι
Το Ιράν βλέπει το πυραυλικό του πρόγραμμα ως τη ραχοκοκαλιά της αποτροπής του σε μια περιοχή κορεσμένη με αμερικανικές βάσεις, προηγμένη αεροπορική ισχύ και εχθρικούς γείτονες. Από την οπτική γωνία της Τεχεράνης, οι διαπραγματεύσεις για τους πυραύλους θα ισοδυναμούσαν με εθελοντικό αφοπλισμό.
Περιφερειακοί σύμμαχοι
Το δίκτυο περιφερειακών συμμάχων του Ιράν δεν είναι μοχλός που μπορεί να ανταλλαχθεί με την άρση των κυρώσεων. είναι στρατηγικό βάθος.
Ο «άξονας αντίστασης» είναι ενσωματωμένος στο δόγμα ασφάλειας του Ιράν. Η Τεχεράνη πιστεύει ότι η παράδοσή της θα προκαλέσει μελλοντικό καταναγκασμό, όχι αστάθεια. Αυτές οι θέσεις δεν είναι διαπραγματευτικά χαρτιά. Είναι δομικοί περιορισμοί.
Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει συμφωνία ή όχι – ο εμπλουτισμός θα συνεχιστεί
Αυτό είναι το κεντρικό δίλημμα. Το Ιράν το έχει καταστήσει σαφές κατηγορηματικά: ο εμπλουτισμός ουρανίου θα συνεχιστεί σε ιρανικό έδαφος, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
Αυτή ήταν κάποτε μια απόλυτη κόκκινη γραμμή για την Ουάσινγκτον. Σήμερα, μπορεί να είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή που έχει απομείνει. Οποιαδήποτε βιώσιμη συμφωνία δεν θα εξαλείψει δεκάδες. Αντίθετα, θα περιστρέφεται γύρω από όρια, χρονοδιαγράμματα, μηχανισμούς επαλήθευσης και καθεστώτα παρακολούθησης. Η συζήτηση δεν αφορά πλέον το αν το Ιράν εμπλουτίζει, αλλά πόσο, πόσο γρήγορα και υπό την επίβλεψη τίνος. Αυτή η μετατόπιση από μόνη της υπογραμμίζει πόσο δραματικά έχει μετατοπιστεί η στρατηγική ισορροπία από την εποχή της πυρηνικής συμφωνίας.
Ο ισραηλινός παράγοντας:
Εδώ είναι που οι συνομιλίες γίνονται πραγματικά επικίνδυνες. Η προτεραιότητα της Ουάσινγκτον είναι η συγκράτηση, η μείωση των εντάσεων, η αποτροπή μιας περιφερειακής έκρηξης και η αγορά χρόνου.
Η προτεραιότητα του Ισραήλ είναι να εξαλείψει και να διαλύσει αυτό που θεωρεί ως υπαρξιακή απειλή.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπογράψουν μια συμφωνία που δεν βλάπτει τις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν και τις περιφερειακές συμμαχίες, το στρατηγικό χάσμα μεταξύ Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ θα διευρυνθεί απότομα και η ιστορία δείχνει ότι τέτοια κενά είναι εκεί όπου ευδοκιμούν οι μονομερείς αποφάσεις.
Αυτό το διάστημα, μεταξύ της αμερικανικής αυτοσυγκράτησης και του ισραηλινού επείγοντος, είναι εκεί όπου υπάρχει ο κίνδυνος κλιμάκωσης, λανθασμένου υπολογισμού ή άμεσης αντιπαράθεσης.
Συμπερασματικά
Οι συνομιλίες στην Τουρκία δεν θα «διορθώσουν» τη Μέση Ανατολή. Δεν έχουν σκοπό να το κάνουν αυτό.
Η διπλωματία με το Ιράν δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στον εξαναγκασμό και το Ιράν έχει καταστήσει σαφές πού βρίσκονται τα όριά του.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν το Ιράν θα παραδοθεί. Αυτή η απάντηση είναι ήδη γνωστή. Το ερώτημα τώρα είναι το εξής: Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόθυμες να αποδεχτούν μια συμφωνία που περιορίζεται από τους σκληρούς περιορισμούς του Ιράν ή μήπως αυτές οι συνομιλίες είναι απλώς ο τελευταίος σταθμός πριν από μια επανακλιμάκωση;”