Τι αναφέρει το Ισραηλινό ΜΜΕ mako
Η ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ από το Σιωνιστικό κίνημα ήταν ένα σημαντικό σημείο καμπής στην εβραϊκή ιστορία. Το Κράτος του Ισραήλ σημείωσε τεράστια επιτυχία που έχει αντέξει πολλές δύσκολες δοκιμασίες και έχει επιτύχει ευημερία για τους κατοίκους του. Αλλά το εβραϊκό κράτος είναι μικρό σε έκταση και πληθυσμό, ειδικά σε σύγκριση με ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής. Παρά την οικονομική του ευημερία, οι πόροι του είναι επίσης περιορισμένοι.
Φαίνεται ότι το σωστό πρίσμα για τον σχεδιασμό μιας μεγάλης στρατηγικής για το Κράτος του Ισραήλ είναι το «μικρό κράτος», μια οικεία κατηγορία στον τομέα των διεθνών σχέσεων. Ένα μικρό κράτος έχει περιορισμούς που προκύπτουν από το μικρό του μέγεθος. Μετά τον «Πόλεμο της Αναγέννησης», γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά την έλλειψη μαχητών στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις. Η πραγματικότητα ενός μικρού κράτους δεν επιτρέπει την αυτάρκεια και η οικονομία του Ισραήλ, όπως και άλλων μικρών κρατών, εξαρτάται από τις εξωτερικές αγορές.
Ο σχεδιασμός μιας μεγάλης στρατηγικής πρέπει να ταιριάζει με τους πολιτικούς στόχους του μικρού κράτους με τους πόρους που έχει στη διάθεσή του και να αποφεύγει το «να αρπάζει πάρα πολλά και να μην παίρνει αρκετά». Επίσης, σε αντίθεση με τις δυνάμεις, το μικρό κράτος δεν έχει την ικανότητα να θέτει τους κανόνες του παιχνιδιού στη διεθνή σκηνή ή να επηρεάζει σημαντικά το στρατηγικό του περιβάλλον. Επομένως, το μικρό κράτος επηρεάζεται από ό,τι συμβαίνει στο διεθνές περιβάλλον και τα χαρακτηριστικά της περιοχής στην οποία λειτουργεί.
Σε γενικές γραμμές, το μικρό κράτος θα πρέπει να υιοθετήσει τη γραμμή της «λιτότητας μέχρι το σημείο» κατά τον καθορισμό των πολιτικών του στόχων. Το Ισραήλ δεν έχει την εξουσία να επιβάλει την ειρήνη στους γείτονές του. Μεγάλο βάρος θα πρέπει να δοθεί στον καθορισμό της πολιτικής στην ρεαλιστική επιταγή του Hans Morgenthau: Σύνεση. Ο καθηγητής Yehezkel Dror, ο οποίος έγραψε για μια μεγάλη στρατηγική για το Ισραήλ, προειδοποίησε κατά της «αλαζονείας της επιτυχίας» και κατά του θρησκευτικού αταβισμού που βασίζεται στην αλαζονική υπόθεση ότι γνωρίζουμε το θέλημα του Θεού και ότι η βοήθειά Του είναι εγγυημένη σε εμάς.
Πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί με τις ισραηλινές δηλώσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο οποίος δεν έχει ακόμη τελειώσει, ότι «έχουμε αλλάξει τη Μέση Ανατολή». Είναι αλήθεια ότι οι επιτυχίες στον πόλεμο με τη Χαμάς στη Γάζα, εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η πτώση του συριακού καθεστώτος και οι επιθέσεις στην πυρηνική υποδομή και την πυραυλική ισχύ του Ιράν έχουν βελτιώσει σημαντικά την κατάσταση ασφαλείας του Ισραήλ και την περιφερειακή του θέση. Το Ισραήλ έχει αποδειχθεί ισχυρή χώρα με εντυπωσιακές στρατιωτικές δυνατότητες. Αλλά είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η Μέση Ανατολή έχει αλλάξει.
Η Μέση Ανατολή χαρακτηρίζεται από την αντίστασή της στην αλλαγή. Η αποικιακή κυριαρχία και οι αλληλεπιδράσεις της περιοχής με τις παγκόσμιες δυνάμεις δεν έχουν οδηγήσει σε καμία αλλαγή στην πολιτική συμπεριφορά των «ιθαγενών». Επιπλέον, όλες οι πολιτικές οντότητες στη Μέση Ανατολή εξακολουθούν να έχουν μια υψηλή αντίληψη απειλής, συνεχίζουν να εξοπλίζονται και η χρήση βίας παραμένει μια αποδεκτή επιλογή στην εργαλειοθήκη τους. Το Ισραήλ συνεχίζει επίσης να υποφέρει από έλλειψη νομιμότητας στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο. Η Μέση Ανατολή εξακολουθεί να ζει σε μια διαφορετική «ζώνη ώρας» από τη Δύση, όπου η χρήση βίας μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αναχρονισμός.
Τρεις τάσεις μπορούν να εντοπιστούν στο ισραηλινό στρατηγικό περιβάλλον που έχουν επιπτώσεις στη διαμόρφωση της στρατηγικής του Ισραήλ. Η πρώτη είναι η αμερικανική εμπλοκή στην περιοχή. Αυτό συμβαίνει παρά την ανάγκη των Ηνωμένων Πολιτειών να επικεντρώσουν μεγάλο μέρος της προσοχής τους στην Ασία, στον ισχυρό αντίπαλό τους – την Κίνα, και παρά το γεγονός ότι έχουν απογαλακτιστεί από την εξάρτησή τους από την ενέργεια από τη Μέση Ανατολή. Η αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Σιδερένιου Ξίφους, ο ακτιβισμός της Ουάσιγκτον για την επίτευξη κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα και τον Λίβανο, σε μια προσπάθεια επίτευξης ισραηλινο-συριακής διευθέτησης και η χρήση στρατιωτικής δύναμης για την καταστροφή των πυρηνικών υποδομών στο Ιράν, υποχρεώνουν το Ισραήλ να συνεχίσει την επιδίωξη του μέγιστου στρατηγικού συντονισμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναζήτηση ενός συμμάχου, που είναι μια δύναμη, υπήρξε ουσιαστικό συστατικό της εξωτερικής πολιτικής του σιωνιστικού κινήματος από την έναρξή του.
Η βασική αρχή της σύγχρονης ισραηλινής στρατηγικής θα πρέπει να είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αναντικατάστατες, τουλάχιστον για τα επόμενα 20 χρόνια. Έχουν υπάρξει αρκετά κύματα εκτεταμένης βιβλιογραφίας που έχουν προβλέψει την παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών και το τέλος της ηγεμονικής τους θέσης στον κόσμο. Όλοι οι σεβαστοί ειδικοί έχουν κάνει λάθος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε μια μικρή χώρα που χρειάζεται την διπλωματική ομπρέλα μιας υπερδύναμης. Η στρατιωτική μας ισχύς και η διεθνής μας θέση βασίζονται επίσης στις καλές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δύναμη μιας χώρας είναι συχνά δύναμη που αποκτάται από τον σύμμαχό της.
Οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν καλές για το εβραϊκό κράτος, αλλά όχι για τον κόσμο. Η πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας και οι δημογραφικές αλλαγές αποτελούν μια τεράστια πρόκληση που το Κράτος του Ισραήλ πρέπει να σκεφτεί σοβαρά και να αντιμετωπίσει συνεχώς και δημιουργικά. Φυσικά, δεν πρέπει να μπούμε στον πειρασμό να ρίξουμε την αγάπη μας μόνο στη μία πλευρά της αμερικανικής πολιτικής.
Η δεύτερη τάση στη Μέση Ανατολή, και πολύ πιο πέρα, είναι η συνεχιζόμενη ύπαρξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Η επιρροή της θρησκείας στις κινήσεις στο διεθνές σύστημα δεν γίνεται πάντα κατανοητή στη κοσμική Δύση. Το Ισραήλ κατάφερε να αποδυναμώσει σημαντικά τον εξτρεμιστικό σιιτικό άξονα με επικεφαλής το Ιράν στον τελευταίο πόλεμο, αλλά ο θρησκευτικός φανατισμός εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρή πολιτική μηχανή. Πράγματι, η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Χούθι δεν έχουν εξαφανιστεί ως ένοπλες οργανώσεις που θέλουν να καταστρέψουν το Ισραήλ. Ομοίως, το Ιράν – μια μεγάλη χώρα με ηγεμονικές φιλοδοξίες, καλή επιστημονική υποδομή και εντυπωσιακές βιομηχανικές δυνατότητες – επέζησε του πολέμου και επιστρέφει στη Συρία. Οι ελπίδες για αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη απέτυχαν για άλλη μια φορά να υλοποιηθούν, υποδεικνύοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, τους περιορισμούς των οικονομικών κυρώσεων και της στρατιωτικής πίεσης.
Επιπλέον, ο εξτρεμιστικός σουνιτικός άξονας, ο οποίος βασίζεται στην ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κερδίζει δύναμη. Αυτός ο άξονας ηγείται ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος απολαμβάνει την οικονομική υποστήριξη του πλούσιου Κατάρ και του μιντιακού σταθμού που ίδρυσε, του Al-Jazeera. Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες που μπορεί να οδηγήσουν στην ένταξη της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν σε αυτόν τον άξονα. Το Πακιστάν έλαβε τουρκική βοήθεια στον πόλεμό του με την Ινδία πέρυσι, και πρόσφατα σύναψε αμυντική συμμαχία με τη Σαουδική Αραβία που περιλαμβάνει ρήτρες για το πυρηνικό ζήτημα. Αυτός ο άξονας είναι εχθρικός προς το Ισραήλ και τη Δύση. Δυστυχώς, σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν αρκετά έντονο στρατηγικό όραμα και δεν γνωρίζουν τους κινδύνους του ριζοσπαστικού σουνιτικού άξονα. Ένα ισραηλινό καθήκον, όχι εύκολο αλλά εξαιρετικά σημαντικό, είναι να διαφωτίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτό το ζήτημα.
και τη ματαιότητα των προσπαθειών επίλυσής του. Από την οπτική γωνία του ριζοσπαστικού Ισλάμ, η ύπαρξη ενός εβραϊκού κράτους είναι μια ιεροσυλία που απαιτεί διόρθωση. Στο εγγύς μέλλον, η σύγκρουση θα παραμείνει άλυτη επειδή είναι αδύνατο να επιτευχθεί ένας ιστορικός συμβιβασμός μεταξύ του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος και του σιωνιστικού κινήματος, και επειδή και οι δύο λαοί εξακολουθούν να έχουν την ενέργεια να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα πράγματα που τους φαίνονται σημαντικά σήμερα. Επιπλέον, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν την ικανότητα να ιδρύσουν ένα κράτος που έχει το μονοπώλιο στη χρήση βίας, αλλά μάλλον ένα αποτυχημένο κράτος. Το χαρακτηριστικό ενός αποτυχημένου κράτους είναι η έλλειψη στρατηγικής διεύθυνσης. Σε αυτή την περίπτωση, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από τη διαχείριση της σύγκρουσης. Είναι δύσκολο να δούμε αλλαγή. Η Παλαιστινιακή Αρχή είναι παρόμοια με άλλα αραβικά κράτη όπως ο Λίβανος, η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη, η Λιβύη και το Σουδάν. Προφανώς, η σύγχρονη αραβική πολιτική κουλτούρα δυσκολεύεται να διατηρήσει ένα σταθερό κρατικό πλαίσιο.
Η ανάγκη για στρατιωτική ισχύ και κοινωνική συνοχή
Σε αυτή την περίπτωση, το Ισραήλ πρέπει να οικοδομήσει μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Μετά τις 7 Οκτωβρίου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (ISF) πρέπει να αναπτυχθούν, ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν περισσότεροι στρατιώτες κατά μήκος των συνόρων για να προστατεύσουν τις κοινότητες κοντά τους. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (ISF) πρέπει να είναι σε θέση να πολεμούν σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα και να επιτύχουν μια στρατιωτική νίκη. Η ανάπτυξη στρατιωτικής ικανότητας για την επίτευξη ενός γρήγορου τερματισμού του πολέμου είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ, σίγουρα δεδομένης της διάρκειας του τρέχοντος πολέμου.
Μια μεγαλύτερη Ισραηλινή Αμυντική Δύναμη κοστίζει πολύ περισσότερα χρήματα. Αν και η ισραηλινή οικονομία έχει δείξει μεγάλη ανθεκτικότητα στη δοκιμασία του πολέμου με σιδερένια σπαθιά, το εθνικό χρέος έχει αυξηθεί και ορισμένες από τις υπηρεσίες που παρέχονται στο κοινό έχουν περικοπεί. Ποιος είναι ο επιθυμητός αμυντικός προϋπολογισμός – αυτό είναι ένα δύσκολο ερώτημα. Τα περιθώρια ασφαλείας μιας μικρής χώρας είναι στενά και ίσως είναι απαραίτητο να εξηγηθεί στους Ισραηλινούς πολίτες ότι η εθνική ασφάλεια απαιτεί μια προσωρινή μείωση του βιοτικού επιπέδου (λιγότερα ταξίδια στο εξωτερικό και αντικατάσταση αυτοκινήτων).
Και δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για την πολιτική της ανάσχεσης. Με άλλα λόγια, η τάση, η οποία ήδη επικρίθηκε στην έκθεση της Επιτροπής Winograd, να απορροφάται βία εναντίον ισραηλινών στόχων και διάφορες προκλήσεις χωρίς απάντηση πρέπει να τερματιστεί. Η ανάσχεση ερμηνεύεται στην περιοχή μας ως αδυναμία. Επιπλέον, η στροφή προς μια έννοια ασφάλειας που δίνει έμφαση στο προληπτικό ή/και προληπτικό χτύπημα είναι μια επιτακτική ανάγκη πραγματικότητας. Η χρήση βίας κατά καιρούς ενισχύει επίσης την αποτροπή (είναι μια αόριστη έννοια και ίσως όχι πλέον χρήσιμη, αλλά ο φόβος εξακολουθεί να είναι το νόμισμα που διαπραγματεύεται καλύτερα στη Μέση Ανατολή).