Τι αναφέρει ισραηλινός αναλυτής:
”Στις 22 Δεκεμβρίου 2025, η Ανατολική Μεσόγειος θα βιώσει μια σεισμική στρατηγική αναδιάρθρωση.
Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στο αναβιωμένο πλαίσιο 3+1, εδραιώνουν τον ρόλο τους ως φύλακες του κρίσιμου «τελευταίου μιλίου» προς την Ευρώπη του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC).
Η Διασύνδεση της Μεγάλης Θάλασσας (GSI), ένα υποθαλάσσιο καλώδιο ηλεκτρικής ενέργειας που συνδέει Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα, προχωρά παρά τα εμπόδια, με στόχο την ολοκλήρωσή του σύντομα σε ορισμένα τμήματα.
Αμερικανοί και Ισραηλινοί ηγέτες το θεωρούν ρητά ως αναπόσπαστο μέρος του IMEC, διοχετεύοντας ενέργεια, δεδομένα και εμπόριο μέσω λιμανιών όπως η Χάιφα και ο Πειραιάς.
Οι πρόσφατες υπουργικές συναντήσεις 3+1 στην Αθήνα επιβεβαίωσαν τις δεσμεύσεις για την περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια, τοποθετώντας αυτόν τον τριμερή άξονα ως την ανθεκτική γέφυρα της Ευρώπης προς τους πόρους της Ασίας και του Κόλπου, παρακάμπτοντας τα ασταθή και τα στρατηγικά σημεία συμφόρησης.
Πρόκειται για μια μνημειώδη μετατόπιση στην περιφερειακή ηγεμονία. Η IMEC, η οποία κερδίζει δυναμική το 2025 με την κατασκευή να βρίσκεται σε εξέλιξη και τις συνόδους κορυφής υψηλού επιπέδου που έχουν προγραμματιστεί, αποκλείει σκόπιμα την Τουρκία για να μετριάσει τους κινδύνους από τις θαλάσσιες διαμάχες της και τις αναξιόπιστες συμμαχίες υπό την τρέχουσα ηγεσία.
Η αρχική καυχησιολογία του Ερντογάν ότι «δεν υπάρχει διάδρομος χωρίς την Τουρκία» έχει παρέλθει άσχημα, καθώς οι περισσότερες από τις ανακοινώσεις του είναι απλώς ανοησίες. Ο αντίπαλος της Άγκυρας, ο Δρόμος Ανάπτυξης του Ιράκ, υστερεί, υπονομευμένος από την έλλειψη εμπιστοσύνης. Η αντιπαραθετική στάση της Τουρκίας την έχει απομονώσει, εκθέτοντας τον Ερντογάν ως στρατηγικό μειονέκτημα για το έθνος του.
Με τα εσωτερικά προβλήματα και τις φήμες για την υγεία να αυξάνονται, η κληρονομιά του Ερντογάν κινδυνεύει να καθοριστεί από το σπαταλημένο γεωγραφικό πλεονέκτημα, βλέποντας τους αντιπάλους του να σφυρηλατούν τις εμπορικές αρτηρίες του αύριο, ενώ η Τουρκία κάθεται στο περιθώριο, αγκαλιάζοντας τις ιδεολογίες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με ένα εγχειρίδιο του 7ου αιώνα.
Οι αληθινοί φύλακες της Μεσογείου, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, με την αμερικανική υποστήριξη, χτίζουν έναν σταθερό, δημοκρατικό διάδρομο.
Ουσιαστικά, προσφέροντας στην Ευρώπη μια εναλλακτική λύση χωρίς να δίνει μόχλευση στην Τουρκία, τη Ρωσία και, δι’ αντιπροσώπου, την Κίνα.
Η κληρονομιά του Έρντοκλόουν θα μείνει στην ιστορία ως μια στρατηγική «υγρή κλανιά» που πληρώθηκε ακριβά.”